tag:blogger.com,1999:blog-11545347703413215882012-02-12T02:08:31.334+02:00pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.comBlogger3231100tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-67151504128871636052012-02-12T02:05:00.000+02:002012-02-12T02:05:32.494+02:00Μη πεις τίποτα, <br />μη μιλήσεις.<br />Πάρε βαθιά ανάσα<br />και προχώρα.<br />Φύγε!<br />Ρίξε μαύρη πέτρα <br />πίσω σου, και φύγε.<br />Καταδικασμένη είσαι,<br />Να φεύγεις πάντα.<br />Να προχωράς μπροστά,<br />οι άλλοι, <br />να μένουν πίσω.<br />Να μη μπορείς να γυρίσεις<br />ούτε καν, <br />για να κοιτάξεις<br />για τελευταία φορά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-6715150412887163605?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-26672442818998117222012-02-11T20:04:00.001+02:002012-02-12T02:08:31.342+02:00Τα κόλλυβα του θανάτου <br />της αγάπης μας,<br />τα πήρα και τα πέταξα στα πουλιά.<br />Στο χιονισμένο κήπο, <br />έγινε γλέντι<br />από το πεινασμένα πετούμενα<br />Χόρτασαν το κρύο και <br />την πείνα τους,<br />με το μνημόσυνο<br />της πεθαμένης μας σχέσης.<br />Τα χόρτασαν <br />η απογοήτευση, ο πόνος,<br />και η λύπη μου για σένα,<br />που δεν βγήκες αληθινός.<br />Και έτσι πέρασα<br />το πένθος μου,<br />ακούγοντάς τα να τιτιβίζουν χαρούμενα<br />και να κελαηδούν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-2667244281899811722?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-72756885294850191772012-02-08T19:11:00.000+02:002012-02-08T19:11:23.322+02:00Αφήστε με έτσι... εκεί.<br />Κανείς μη μου μιλήσει, κανείς. <br />Σταματείστε τον χρόνο!<br />Μόνο το άρωμά του να αναπνέω θέλω. <br />Και οταν τελειώσει, <br />ας μην εχει πια αέρα, <br />ούτε ζωή άλλη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-7275688529485019177?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-65504541355076224362012-02-03T04:55:00.000+02:002012-02-03T04:55:58.287+02:00Τελικά, <br />"Δια χειραψίας", τελειώνουν <br />οι έρωτες.<br />Τι θλιβερό!<br />Να δίνεις το χέρι σου <br />σε κάποιον που,<br />μέχρι χτες, <br />μοιραζόσουν την ζωή σου,<br />το κρεβάτι σου, <br />τους πόνους της ψυχής σου.<br />Είναι άραγε, η αμηχανία της στιγμής; <br />ή<br />το κουράγιο που <br />σ' εγκαταλείπει<br />γιατί ακόμα πονάει η πληγή;<br />Μπορεί και <br />τίποτα από αυτά...<br />Έτσι και αλλοιώς, <br />"Δια χειραψίας" αρχίζουν <br />κιόλας.<br />Μ' ένα απλό "χαίρω πολύ"...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-6550454135507622436?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-30793122995111850762012-01-31T15:10:00.000+02:002012-01-31T15:10:32.451+02:00Όχι! Δεν το είχα σχεδιάσει.<br />Σηκώθηκα να πάρω νερό με το ποτήρι μου, γιατί πονούσε ο γοφός μου και το κεφάλι μου φρικτά. Και διψούσα. Ήθελα να πάρω ακόμα ένα παυσίπονο.<br />Και όπως γυρνούσα από το μπάνιο με το ποτήρι στο χέρι, ήταν σκοτεινά, δεν το κατάλαβα, το ποτήρι χτύπησε στο μάρμαρο του νιπτήρα και κόπηκε στα δύο. <br />Λίγο νερό χύθηκε στα χέρια μου και στο πάτωμα...<br />Και ένα κομμάτι γυαλί, έμεινε στο χέρι μου, στην παλάμη μου, και το κράτησα. Μπορεί, ίσως, λίγο πιο σφιχτά...<br />Γύρισα στο κρεβάτι και ήπια τα χάπια μου. <br />Δεν το κατάλαβα, νόμιζα πως ήταν το νερό που είχε χυθεί νωρίτερα. <br />Μετά από ώρα, και αφού συνέχιζα να πονάω, και διψούσα ακόμα, άναψα το φως, και είδα το αίμα. Βρισκόμουν μέσα σε μια μικρή λίμνη από αίμα, και η παλάμη μου αιμορραγούσε...<br />Όχι! Δεν τρόμαξα.<br />Δεν υπήρχε τίποτα τρομακτικό σ' αυτό.<br />Αντίθετα.<br />Το κεφάλι μου σιγά σιγά "άδειαζε" από τον πόνο, μόνο ο καταραμένος γοφός μου εξακολουθούσε να πονάει.<br />Ίσως και να ήταν αυτό, που με έκανε να μην αντιδράσω.<br />Είχα αρχίσει να νυστάζω κιόλας...<br />Και όσο η λίμνη με το αίμα μεγάλωνε και μούσκευαν τα σεντόνια, τόσο πιο πολύ ηρεμούσα.<br />Το χέρι μου, δεν το ένιωθα πολύ τώρα, αλλά εξακολουθούσα να κρατάω το κομμάτι από το σπασμένο γυαλί στην παλάμη μου.<br />Μια γλυκιά νάρκη με τύλιγε. <br />Μόνο διψούσα ακόμα, πολύ.<br />Άπλωσα το άλλο χέρι μου και πήρα το μισοσπασμένο ποτήρι με το υπόλοιπο νερό μέσα.<br />Και το ήπια όλο, αχ! πόσο λαίμαργα... το ήπια!<br />Σχεδόν, όπως έπινα πάντα τα φιλιά σου!<br />Μετά, άφησα το ποτήρι στο κομοδίνο και κουλουριάστηκα στο κρεβάτι μου.<br />Έψαχνα να βρω μια θέση που να μην με πονάει η μέση και ο γοφός μου.<br />Σκέφτηκα,<br />πως, πριν πέσω για ύπνο, όλα όσα ήθελα από τη ζωή μου, ήταν ένα πρωϊνό ξύπνημα μαζί σου!<br />Έτσι είχα πει, πριν με πάρει ο ύπνος. <br />"Ένα πρωϊνό ξύπνημα μαζί σου!"<br />Παρ΄όλο που ήξερα ότι ποτέ δεν θα το είχα, ότι κάτι τέτοιο, ήταν αδύνατον...<br />Γιατί λοιπόν να ξυπνήσω;<br />Τι νόημα είχε;<br />Εξάλλου, μόλις είχε αρχίσει να περνά και ο πόνος στον γοφό μου.<br />Μ' έπαιρνε σιγά σιγά και ο ύπνος πάλι...<br />Και τώρα, ήταν γλυκός ο ύπνος μου, ήταν ζεστά, και δεν πονούσα πια...<br />Αρκετά είχα πονέσει μέχρι τώρα...<br />"Έτσι είναι λοιπόν να μην πονάς", σκέφτηκα.<br />Μόνο, τα σεντόνια...<br />Αυτά, θα πρέπει να πεταχτούν ...αύριο. <br />Μάλλον, δεν θα καθαρίζουν πια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-3079312299511185076?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-11447997955463847052012-01-25T02:25:00.000+02:002012-01-25T02:25:23.810+02:00Σιωπή.<br />Άσπρη<br />και μελαγχολική.<br />Σαν την γκρίζα βροχή<br />του πεζοδρομίου.<br />Απ' αυτές που<br />δεν έχουν λόγια <br />που να πονάνε,<br />μόνο μια γροθιά <br />στο στομάχι.<br />Σιωπή καθαρή.<br />Άσπιλη.<br />Αμόλυντη.<br />Για να ξεπλύνει<br />τη βρώμα των λόγων.<br />Πάψετε!<br />Πάψετε επιτέλους!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-1144799795546384705?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-86919949811059289972012-01-15T22:41:00.000+02:002012-01-15T22:41:56.798+02:00Ηταν η κολώνια του.<br />Και το έντονο κόκκινο στο χρώμα<br />του κασκολ του.<br />Η ματιά μου καρφώθηκε<br />πάνω του,<br />και 'κείνος,<br />την αντιγύρισε αμέσως.<br />Στο ποτήρι με το κόκκινο κρασί,<br />τα βρεγμένα του χείλη,<br />έπαιρναν χρώμα ακόμα πιό εντονο<br />Το κόκκινο κραγιόν μου,<br />σίγουρα, δεν άφησε<br />κανένα σημάδι<br />όταν στα κρυφά,<br />φιληθήκαμε.<br />Στο δρόμο<br />για τις τουαλέττες...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-8691994981105928997?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-83179787024652786232012-01-13T21:20:00.000+02:002012-01-13T21:20:46.576+02:00«Δεν έχει τελειωμό»,<br />σου είπα.<br />Κι’ ας είχα πιστέψει <br />πως κάποτε <br />θα τελειώσει.<br />Αλλά,<br />Δεν έχει τελειωμό...<br />Και δεν υπάρχει ούτε <br />χέρι για να πιαστώ. <br />Ούτε το δικό μου πια.<br />Δεν μπορεί να κρατήσει<br />το ένα το άλλο.<br />«Δεν έχει τελειωμό»...<br />Αυτός ο έρωτας,<br />Δεν έχει αρχή,<br />μα, ούτε και τέλος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-8317978702465278623?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-1204672220764152082012-01-13T08:39:00.000+02:002012-01-13T08:39:10.546+02:00Κάθε μέρα κι' άλλο χρώμα.<br />Γεμάτη και πολύχρωμη η παλέττα,<br />τα σωληνάρια της μπογιάς,<br />ζουλιγμένα άτσαλα <br />και άδεια,<br />πεταμένα στο πάτωμα.<br />Τα πινέλα πολυκαιρισμένα<br />με τρίχες κουρασμένες πιά<br />να παλεύουν τόσα χρόνια <br />με την τρέλλα του.<br />Στο καβαλέττο πάνω,<br />Ο καμβάς <br />είχε αρχίσει να ξεφτίζει.<br />Μαύρος ολόκληρος<br />με μια κουκίδα κόκκινη<br />στην πάνω δεξιά γωνία.<br />Κάτω αριστερά, η υπογραφή του.<br />Και ο τίτλος.<br />"Η Ψυχή του καλλιτέχνη"<br />Αυτοπροσωπογραφία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-120467222076415208?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-46756930124688877932012-01-11T22:34:00.000+02:002012-01-11T22:34:42.334+02:00Είσαι το αίμα<br />που κυλάει στις φλέβες μου.<br />Η φαιά ουσία <br />του μυαλού μου,<br />το μελάνι<br />στο μολύβι μου.<br />Ο αέρας<br />στα πνευμόνια μου.<br />Ο ήλιος<br />της ημέρας μου,<br />ο πολικός αστέρας <br />της πυξίδας μου <br />τη νύχτα.<br />Είσαι,<br />το ρίγος του κορμιού μου, <br />ο χτύπος της καρδιάς μου.<br />Είσαι ο Άντρας<br />και είμαι η Γυναίκα.<br />Δεν είσαι δικός μου.<br />Δεν είμαι δικιά σου.<br />Μα είμαστε <br />ο ένας για τον άλλον.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-4675693012468887793?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-25100903475857380022012-01-10T07:06:00.000+02:002012-01-10T07:06:55.991+02:00Τρία χρόνια,<br />Τέσσερα; Πέντε;<br />Τι σημασία έχει αλήθεια πόσα;<br />Ίσως και να 'ναι μήνες, <br />μπορεί και μόνο μέρες.<br />Τίποτα δεν αλλάζει εδώ. <br />Όλα μένουν ίδια.<br />Μιας πρώτης στιγμής<br />η ματιά.<br />Που μας κάρφωσε. <br />Όσα χρόνια <br />και αν περάσουν,<br />τίποτα δεν θ'αλλάξει.<br />Τίποτα. Ποτέ.<br />Αφού,<br />τίποτα άλλο <br />δεν είσαι εσύ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-2510090347585738002?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-21770462549558930602012-01-04T03:41:00.000+02:002012-01-04T03:41:20.359+02:00Στην άλλη μεριά του Ωκεανού<br />έχει ξημερώσει ήδη.<br />Με σκέφτεσαι τώρα που ξυπνάς;<br />Με σκέφτεσαι έτσι , <br />όπως εγώ παιδεύομαι <br />για να κοιμηθώ;<br />Και η σκέψη σου <br />δεν μ' αφήνει να κλείσω τα μάτια;<br />Σού λείπω άραγε όσο μου λείπεις;<br />Πονάει η σάρκα σου <br />όπως και η δική μου <br />από την έλλειψή σου;<br />Σε ξυπνάει μέσα στη νύχτα<br />η απουσία της μυρωδιάς μου;<br /><br />Την απουσία σου,<br />μπορεί αγάπη μου και να την συνηθίσω<br />μα,<br />χωρίς τη μυρωδιά σου<br />πώς να ζήσω;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-2177046254955893060?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-89411311489815253072012-01-03T21:22:00.000+02:002012-01-03T21:22:57.189+02:00Θέλω την νύχτα <br />που μου χρωστάς!<br />Αυτή, που μου υποσχέθηκες <br />πως θα'μαστε συνέχεια αγκαλιά.<br />Που οι ώρες θα σταματήσουν,<br />τα ρολόγια δεν θα δουλέψουν,<br />το ξημέρωμα δεν θα 'ρθει.<br />Δεν θα ξυπνήσουμε <br />από το φως της μέρας.<br />Δεν θα φύγεις<br />για τη δουλειά σου.<br />Θέλω τη νύχτα <br />που μου χρωστάς!<br />Εκείνη που,<br />μου 'λεγες<br />πως έχει ενα πολύχρωμο <br />φανταχτερό σκοτάδι<br />και τη γεύση <br />ενός ζαχαρωτού...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-8941131148981525307?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-41490078144396438722012-01-02T07:07:00.000+02:002012-01-02T07:07:30.160+02:00Πώς άντεξες και έφυγες;<br />Πώς άντεξα και σ' άφησα να φύγεις;<br />Πριν κλείσει η πόρτα <br />πίσω σου,<br />γύρισες και με κοίταξες.<br />"Γύρνα πίσω"!<br />ήθελα να σου φωνάξω.<br />Μα, τίποτα δεν κατάφερα να πω. <br />Μόνο να σε βλέπω να φεύγεις<br />μπόρεσα.<br />"Μείνε, μείνε, γύρνα πίσω"...<br />ψέλλιζα από μέσα μου.<br />Μα, <br />είχες ήδη φύγει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-4149007814439643872?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-46156305271149491572011-12-31T01:20:00.000+02:002011-12-31T01:20:34.589+02:00Η μέρα μου,<br />είναι η νύχτα σου.<br />Όπως και η ζωή σου,<br />είναι ο θάνατος μου.<br />Το γέλιο σου<br />είναι το δάκρυ μου<br />και η χαρά σου<br />η δικιά μου λύπη.<br />Κι' όμως!<br />πώς θέλω να 'σαι πάντα,<br />ζωντανός, χαρούμενος κι΄ευτυχισμένος!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-4615630527114949157?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-25380758564083328222011-12-30T18:39:00.002+02:002011-12-31T00:14:39.355+02:00Ο αθόρυβος ήχος που κάνει σαν πέφτει στη γή. <br />Η σιωπή του που σε ξεκουφαίνει <br />και σου παγώνει την καρδιά και το σώμα. <br />Το κρύο που διαπερνά το κορμί σου <br />και φτάνει μέχρι το μυαλό, <br />ικανό να σε τρελλάνει. <br />Απόλυτο άσπρο, <br />απόλυτη σιωπή, <br />απόλυτη ηρεμία. <br />Καμμία κίνηση <br />κοφτές ανάσες μόνο. <br />Τόσο όσο χρειάζεται για να μην πάθεις ασφυξία. <br />Χιόνι άσπρο. <br />Αμόλυντο. <br />Ζωοφόρο και θανατηφόρο μαζί. <br />Χιόνι. <br />Σαν τον Έρωτα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-2538075856408332822?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-62919152974808063672011-12-27T03:42:00.001+02:002011-12-31T00:29:45.746+02:00Ενα πιάτο, <br />ενα ποτήρι, <br />ενα πηρούνι και ενα μαχαίρι. <br />Ολα βαλμένα τακτικά στο δίσκο, <br />και ο δίσκος, <br />στο τραπεζάκι του σαλονιού, <br />μπροστά στην τηλεόραση. <br />Κάθε μπουκιά, <br />κόμπος στο λαιμό. <br />Ίσα ίσα για να ξεγελαστεί η πείνα <br />στο στομάχι. <br />Η άλλη, αυτή της καρδιάς <br />πάντα ακόρεστη να μένει... <br />Αδειάζει το πιάτο, <br />κλείνει η τηλεόραση, <br />σβήνουν τα φώτα <br />κλειδώνει η πόρτα. <br />Κανείς δεν πρόκειται να έρθει. <br />Κι' αυτό το φαγητό, <br />μόνη θα το χωνέψει πάλι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-6291915297480806367?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-38902948082870671912011-12-25T14:49:00.000+02:002011-12-25T14:49:13.672+02:00Είχε ακούσει τις θεραπαινίδες της να το λένε κρυφά μεταξύ τους. "Είναι μάγισσα", δεν μπορεί αλλοιώς να ξετρελλαίνει τους άντρες μόνο με τον χορό της...Είναι μάγισσα σας λέω.."Δεν είχε δώσει σημασία τότε... Δεν την ενδιέφερε ποτέ τι έλεγαν οι άλλοι για 'κείνην...λόγια ήταν, που δεν είχαν καμμιά αλήθεια, εκείνη το ήξερε και αυτό της έφτανε... <br /><br />Τώρα όμως ήταν διαφορετικά. Τον σκέφτηκε κάτω στα υπόγεια του παλατιού, αλυσοδεμένο, με τα μάτια του να γυαλίζουν από τον πυρετό, το στόμα του ερμητικά κλεισμένο, να αρνείται τα φιλιά της, το σώμα του στητό και σφιγμένο, να μην της επιτρέπει να το μαλακώσει με τα χάδια της. <br />Μέσα στην ψυχή της πάλευαν πια, η αγάπη και ο πόθος της για 'κείνον και η εντύπωση που άφηνε να πλανάται για τον εαυτό της, και που σίγουρα έφτανε στ' αυτιά του. Την ήξερε.. Αραγε την πίστευε; <br />Αλήθεια ήταν εξάλλου. Μέχρι τότε, φορούσε τα πέπλα της, λικνιζόταν στους ρυθμούς της μουσικής, προκαλούσε τον θαυμασμό, των αξιωματικών, ακόμα και του ίδιου του πατριού της, του βασιλιά της Ιουδαίας, που την ήθελε δική του σαν τρελός, και ας ήταν παντρεμένος με την μητέρα της.<br />Εκείνη όμως, ήταν πιά ερωτευμένη μαζί του. Δεν υπολόγιζε τίποτε. Οταν την αρνήθηκε, δεν το πίστεψε στην αρχή, δοκίμασε τα πάντα. μέχρι και στην φυλακή τον έβαλε... μόνο και μόνο για να τον νιώθει στο ίδιο κτήριο με αυτήν τις νύχτες. Ξάγρυπνη έμενε κάθε βράδυ, και τον σκεφτόταν. Στα υπόγεια του παλατιού αυτός, στα βασιλικά δώματα εκείνη. <br />Μια δρασκελιά η απόσταση που τους χώριζε. Το ένιωθε πως την αγαπούσε, και ας την έβριζε οταν βρισκόταν μπροστά του.<br />"Φύγε Γυναίκα του Σατανά, φύγε πόρνη της Ιουδαίας, φύγε αμαρτωλή" της φώναζε κάθε φορά που κατέβαινε και τον ζητούσε να της τον φέρουν μπροστά της. Ακουγε ήσυχα, σιωπηλά, όλα οσα της καταμαρτυρούσε. μετά του απαντούσε σιγανά.... <br />"ενα σου φιλί Ιωάννη" ενα σου φιλί.. αυτό μόνο σου ζητώ" ενα σου φιλί, απο αυτά τα χείλη τα ρόδινα και τέλεια σχηματισμένα, ενα σου βλέμμα από αυτά τα μάτια που οταν με κοιτούν με λειώνουν, ενα σου χάδι, για να πεθάνω πάνω στο αγγιγμά σου. Δεν με νοιάζει να ζήσω περισσότερο, ¨ενα σου φιλί....ενα μόνο"....<br />Μάταια παρακαλούσε. εκείνος μόνο την κοίταζε, κάποιος, ίσως θα μπορούσε να διακρίνει μια φλόγα μέσα στα μάτια του, που όμως συγκρατούνταν πάρα πολύ καλά.<br />Εφυγε ταξίδια, γύρισε όλη την Γαλιλαία,πήγε στην Αίγυπτο καλεσμένη του Καίσαρα , που είχε ακούσει για τον περίφημο χορό της... <br />Μάταια όλα! <br />Το μυαλό και η καρδιά της βρίσκονταν πάντα εκεί, στα υπόγεια του παλατιού της Ιουδαίας, στον φυλακισμένο Ιωάννη, που περίμενε υπομονετικά, την γέννηση του Χριστού .<br />Έτσι λένε, πως πήρε την απόφαση της!<br />Ένα βράδυ, Ντύθηκε και τα επτά της πέπλα, κατέβηκε στην αίθουσα που βρίσκονταν ο Ηρώδης και οι αξιωματικοί του, και χωρίς να πει κουβέντα, άρχισε να χορεύει βγάζοντας ενα -ενα τα πέπλα της. <br />Άφωνοι την είδαν όλοι να τραβά από το πανέμορφο κορμί της και το τελευταίο,κάτι που ποτέ μέχρι τότε δεν το είχε ξανακάνει, στάθηκε μπροστά τους γυμνή, κοίταξε τον Ηρώδη στα μάτια, του ζήτησε το κεφάλι του Ιωάννη και του είπε να σκοτώσει όλα τα παιδιά που είχαν γεννηθεί εκείνη την μέρα, για να μην κινδυνεύσει το βασίλειο του. <br />Ύστερα κλείστηκε στο δωμάτιό της και περίμενε. <br />Τις άκουσε πάλι να σιγοψιθυρίζουν "είναι μάγισσα", "είναι μάγισσα σας λέω"... μα δεν την ένοιαζε τίποτα πια. <br />Αφού φίλησε τα άψυχα χείλη του, ζεστά ακόμα, δεν μίλησε ποτέ ξανά σε κανέναν.<br />Τα πέπλα της βρέθηκα μερικά χρόνια αργότερα μισολειωμένα σε κάποια γωνιά του δωματίου της, δεν σκέπασαν ποτέ πια το όμορφο κορμί της.<br />Οι θεραπαινίδες της την άκουγαν να σιγομουρμουρίζει πάντα, ένα γλυκό, και μελαγχολικό σκοπό, μα δεν καταλάβαιναν τι ακριβώς έλεγε.<br />Και κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε πως, δεν ήταν μάγισσα, αλλά μια ερωτευμένη γυναίκα που της είχαν αρνηθεί την αγάπη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-3890294808287067191?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-10817504400273832011-12-20T01:37:00.000+02:002011-12-20T01:37:55.442+02:00Πόσο απαλά γλιστράει <br />το ξυράφι σου <br />στους καρπούς μου!<br />Νιώθεις την ίδια γλύκα<br />καθε πρωί,<br />οταν ξυρίζεσαι <br />αγάπη μου;<br />Σαν τρίχα λεπτή<br />η γραμμούλα<br />που κόβει τις φλέβες μου.<br />Το αίμα κυλάει<br />ζεστό.<br />Δεν σταματάει οπως,<br />οταν εσύ ταμπονάρεις μια μικρή<br />αμοιχή <br />στο μάγουλό σου.<br />Το δικό μου αίμα,<br />μου αδειάζει τη ζωή.<br />Αυτή τη ζωή,<br />που δεν θέλησες να μοιράσουμε<br />Οταν έφυγες<br />και ξέχασες πίσω<br />στο μπάνιο μου<br />τα ξυριστικά σου.<br />Σου γράφω στα άσπρα πλακάκια<br />ενα κατακόκκινο "Σ' αγαπώ"...<br />και κλείνω τα μάτια μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-1081750440027383?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-44146954464159062502011-12-16T05:15:00.000+02:002011-12-16T05:15:58.804+02:00Είπες πως θά'ρθεις,<br />μα δεν ήρθες!<br />Είπες,<br />να περιμένω. <br />Πως "θ' αλλάξεις", <br />"όλα θ' αλλάξουν",<br />είπες, "θα το δείς"...<br />Είπες,<br />ούτε θυμάμαι πιά<br />τι είπες...<br />Τώρα που κάθομαι<br />μόνη μου εδώ,<br />κι΄αφού, <br />κανέναν πιά δεν περιμένω, <br />προσπαθώ να θυμηθώ<br />τα όσα μου 'χες πει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-4414695446415906250?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-55254386592084632522011-12-07T03:53:00.000+02:002011-12-07T03:53:40.581+02:00Ένα πιάτο,<br />ένα ποτήρι, <br />ενα πηρούνι.<br />Δυο καρέκλες <br />δίπλα δίπλα.<br />Δυό εραστές,<br />που πίνουν <br />απ'το ίδιο ποτήρι<br />και μετά φιλιούνται <br />και ξαναπίνουν <br />το κρασί του φιλιού τους,<br />ξανά και ξανά και ξανά...<br />μέχρι την τελευταία γουλιά.<br />Αυτή είναι <br />η συνταγή του έρωτα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-5525438659208463252?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-73801678451493161732011-12-04T16:23:00.000+02:002011-12-04T16:23:03.892+02:00Ολη τη νύχτα χιόνιζε<br />κίτρινα φύλλα. <br />Το πρωί, ο κήπος <br />ήταν στρωμένος <br />μ' ενα κατακίτρινο μαλακό χαλί.<br />Κίτρινα φύλλα <br />Φθινοπώρου<br />έχουν σκεπάσει τα πάντα.<br />Οι ζωές μας<br />ανασαίνουν σιγανά<br />απο κάτω...<br />Ζούμε σαν να είμαστε<br />σε χειμερία νάρκη.<br />και η Άνοιξη <br />αργεί...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-7380167845149316173?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-59785659699420758262011-11-28T17:37:00.000+02:002011-11-28T17:37:59.295+02:00Γράφω...<br />Γιατί οι λέξεις<br />είναι πιό δυνατές<br />από τα λόγια.<br />Γράφω.<br />Γιατί χαράζω στο χαρτί<br />ο,τι δεν μπορώ <br />να χαράξω στην καρδιά μου.<br />Γράφω.<br />Γιατί η φωνή μου<br />δεν μπορεί να σε φτάσει<br />εκεί που είσαι.<br />Γράφω.<br />Επειδή,<br />τα έχουμε πεί όλα πιά.<br />Και πώς αλλοιώς <br />να σου πω πως<br />σ'αγαπώ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-5978565969942075826?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-15013455947975202592011-11-27T22:55:00.000+02:002011-11-27T22:55:03.018+02:0018.54<br />18.55<br />18.56...<br />Μετά, έσβησε η οθόνη του κινητού της. Δεν μπορούσε να δεί την ώρρα πιά.<br />Στο τζάκι, η φωτιά σιγότρωγε ενα ενα τα ξύλα και το μόνο που απέμενε ήταν στάχτη.<br />19.10<br />19.11<br />19.12...<br />Έσβησε πάλι η οθόνη...<br />Το τηλέφωνο δεν χτυπούσε. <br />Οσο και αν το κοιτούσε, εκείνο παρέμενε σιωπηλό.<br />Δεν θα τηλεφωνούσε, το ήξερε πως μάταια περίμενε.<br />Εβαλε και άλλα ξύλα στη φωτιά. <br />Ακόμα πιό πολύ στάχτη...<br />23.45<br />23.46<br />23.47...<br />Στάχτη! <br />Αυτό είχε απομείνει τελικά...<br />Όταν τα χαράματα ανέβηκε να γύρει το κουρασμένο της κορμί και το σαλεμένο της μυαλό στο μαξιλάρι, το μόνο που είχε μείνει στο σαλόνι ήταν οι στάχτες από τις ελπίδες της, την ζωή της, και τα ξύλα που είχαν καεί στο σβηστό πια τζάκι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-1501345594797520259?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-65225706015219193552011-11-19T02:34:00.000+02:002011-11-19T02:34:28.028+02:00"Προσφορά, από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή μόνο", έγραφε το κείμενο του μειλ , και εκείνη κοιτούσε την οθόνη του υπολογιστή, σαν υπνωτισμένη. <br />Ανατολική Ευρώπη... <br />Διάβασε πιο κάτω κάποιες πόλεις, που ούτε ήξερε μέχρι τώρα πως υπήρχαν . <br />Μόνο μία αναγνώρισε. Γκντανσκ. <br />Έμεινε για λίγο ακίνητη, σκεφτική, μετά πάτησε το "enter" στον υπολογιστή και βρέθηκε ύστερα απο λίγο με ενα ηλεκτρονικό εισιτήριο τυπωμένο από τον εκτυπωτή της, που της έλεγε οτι σε 4 ώρες πετούσε για το Γκντανσκ. <br />Δεν ήξερε καλά καλά, που βρισκόταν αυτή η πόλη, αλλά, δεν είχε και πολύ καιρό να το ψάξει. <br />Αυτό που ήξερε καλά, ήταν οτι ήθελε να φύγει, και αυτό το κομμάτι χαρτί που κρατούσε στα χέρια της, ήταν το κλειδί που της άνοιγε την πόρτα.<br />Έρριξε βιαστικά μέσα σε ενα σακ βουαγιάζ μερικά ζεστά πουλόβερ, μάλλινες κάλτσες, κασκόλ, γάντια,σκούφο. Πήρε το πάνινο αρκουδάκι της, 2-3 βιβλία, τον υπολογιστή και το "ipod".<br />Εκλεισε το σπίτι, μπήκε στο αυτοκίνητό της. Μισή ώρα δρόμος το αεροδρόμιο, όση ώρα χρειαζόταν για να ειδοποιήσει τους δικούς της οτι θα έλειπε μερικές μέρες. <br />Δεν θέλησε να δώσει περισσότερες εξηγήσεις. <br />Τσεκ-ιν, έλεγχος διαβατηρίων, αίθουσα αναμονής, Wi Fi στο αεροδρόμιο και στην ώρα μέχρι να καλέσουν την πτήση, το Google της έδωσε ολες της πληροφορίες για το που πήγαινε...<br />Νοέμβρης μήνας, σε ενα λιμάνι της Βαλτικής, κάπου στο Βορρά, στην Πολωνία. <br />Ενα λιμάνι λοιπόν ήταν εκεί που πήγαινε. <br />Στη θάλασσα, κρύο ίσως, μα κυρίως, άγνωστη αυτή, σε ένα άγνωστο προορισμό, ανάμεσα σε αγνώστους... <br />Μακρυά από όλους και απ' όλα. <br />Εκλεισε για λίγο τα μάτια, πήρε μια βαθειά ανάσα. <br />Ακουσε τώρα να φωνάζουν την πτήση της.<br />Προχώρησε προς την πόρτα, έδωσε το boarding pass και μπήκε στο αεροπλάνο που ήταν σχεδόν άδειο.<br />Ποιός αλήθεια πήγαινε στο Γκντανσκ στα μέσα του Νοέμβρη ενα απόγευμα Δευτέρας έτσι ξαφνικά χωρίς λόγο;<br />Χωρίς λόγο; χαμογέλασε σχεδόν, με μιά ιδέα πίκρας στις άκρες των χειλιών. <br />Εδεσε την ζώνη της, και έκλεισε τα μάτια. <br />Το ταξίδι της είχε αρχίσει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-6522570601521919355?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-2607220574880322642011-11-18T16:53:00.000+02:002011-11-18T16:53:27.333+02:00Αυτός ο ήλιος, ο χειμωνιάτικος<br />πάνω στα χαλκοπράσινα φύλλα <br />τα κάνει και χρυσίζουν έτσι που φωτίζει.<br />Δίπλα του γυμνό από φύλλα<br />το δέντρο.<br />Μόνο οι λωτοί κρέμονται <br />ζωηρό πορτοκαλί, με την χρυσή ανατανάκλαση <br />από τον απογευματινό ήλιο.<br />Γύμνό το δέντρο <br />κούτσουρο ξερό, <br />με τους καρπούς του <br />να κρέμονται σαν χριστουγεννιάτικες μπάλες.<br />μα τα χριστούγεννα δεν εχουν ερθει ακόμα.<br />Γυμνή και γώ απέναντι<br />μέσα απ' το τζάμι το χαζεύω.<br />Δίχως φύλλα πάνω μου, <br />δίχως καρπούς,<br />και ο ήλιος <br />την απέναντι μεριά φωτίζει.<br />Εγώ είμαι στη σκιά. <br />Κρυώνω,<br />η Ανοιξη είναι ακόμα μακριά<br />και ελπίδα και κουράγιο για να ανθίσω, <br />πιά δεν έχω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-260722057488032264?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-17821307084828372472011-11-16T00:11:00.000+02:002011-11-16T00:11:48.152+02:00Τρυπώνω στα όνειρά σου<br />και αφήνω χαραμάδα<br />για να μπείς και σύ<br />στα δικά μου.<br />εκεί συναντιόμαστε<br />χρόνια τώρα.<br />Εκεί αγαπιόμαστε<br />με πάθος, με τρυφερότητα,<br />καμμιά φορά, με απελπισία.<br />Κι' ύστερα,<br />οταν το ξυπνητήρι<br />αναγγείλει την καινούργια μέρα,<br />κλείνω τα μάτια<br />και σε σκέφτομαι<br />μέχρι να νυχτώσει<br />πάλι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-1782130708482837247?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-78514793190459558192011-11-13T18:35:00.000+02:002011-11-13T18:35:16.400+02:00"Θα πάω, είπες, στις ελιές",<br />και ο πατέρας χαμογέλασε...<br />Κοίταξε τα χέρια σου,<br />λεπτά και μακρυά,<br />δάχτυλα που μόνο για χάδια <br />ήταν κατάλληλα,<br />μα δεν μίλησε.<br />"Να πάς γιέ μου'<br />είπε μόνο...<br />Γύρισες,<br />δυό μέρες μετά.<br />Παγωμένος απο το κρύο<br />του κάμπου,<br />χέρια πληγωμένα, <br />χείλη σφιγμένα <br />από το πείσμα σου.<br />Έμεινες.<br />Άντεξες.<br />Κέρδισες,<br />το στοίχημά σου.<br />Μπήκες στο μπάνιο να πλυθείς.<br />Κι' ύστερα,<br />κλείστηκες στο δωμάτιό σου.<br />Χαϊδεψες το μολύβι σου<br />και άρχισες να γράφεις...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-7851479319045955819?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-90792217243736575542011-11-12T19:43:00.000+02:002011-11-12T19:43:49.405+02:00Υπάρχουν ακόμα άντρες<br />που<br />παίζουν στο δρόμο<br />μπάσκετ με τους φίλους τους.<br />Σαν τα μικρά παιδιά...<br />Υπάρχουν σας λέω...<br />Δεν τους ψάχνεις, τους βρίσκεις!<br />Ετσι ξαφνικά, όπως πρέπει.<br />Σου πέφτουν ουρανοκατέβατοι<br />εκεί που δεν το περιμένεις.<br />Γυρίζουν μετά απο το παιχνίδι,<br />ιδρωμένοι...<br />Και ο ιδρώτας τους,<br />είναι αγίασμα<br />καθώς σε αγκαλιάζουν...<br />Και όταν κυλιέστε στα καθαρά σεντόνια,<br />εκείνα, αναστενάζουν.<br />Σαν να τυλίγουν μέσα τους,<br />το διπλό σώμα,ενος Χριστού.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-9079221724373657554?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-17428102330270066802011-11-10T02:30:00.000+02:002011-11-10T02:30:07.511+02:00Πότε;<br />θα περπατήσουμε <br />πιασμένοι χέρι χέρι <br />στην όχθη της λίμνης;<br />Πότε;<br />θα ξυπνήσουμε αγκαλιά<br />κάτω απ΄τ΄ασπρα <br />λινά σεντόνια<br />του ξενοδοχείου<br />ύστερα από μια νύχτα έρωτα;<br />Ν' ανοίξω τα μάτια μου <br />μ' ένα φιλί σου<br />και τα πόδια μου,<br />για να σε κλείσω μέσα μου ξανά.<br />Πότε;<br />θα μου χαρίσεις<br />μια νύχτα και ενα πρωϊνό;<br />Κλεμμένο<br />και απ΄των δυό μας <br />τις διπλές ζωές;<br />Πότε;<br />Κάποτε ίσως;<br />ή, ποτέ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-1742810233027006680?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-9836265909651185082011-11-01T02:54:00.000+02:002011-11-01T02:54:11.267+02:00Σήμερα το μολύβι μου επαναστάτησε. <br />Βρήκε μόνο του την ξύστρα, <br />ακόνισε την μύτη του,<br />και άρχισε να γράφει χωρίς εμένα.<br />Ξαπλωμένη στο κρεβάτι, <br />ανήμπορη και βυθισμένη,<br />δεν είχα κουράγιο, <br />ούτε να δω τι έγραφε.<br />Σκούπιζα τα μάτια μου, <br />μάταια, <br />αφού τα δάκρυα τα πλημμύριζαν,<br />αμέσως πάλι.<br />Σκέπαζα το κεφάλι μου <br />με την κουβέρτα, <br />να μην ακούω <br />το γρατζούνισμά του πάνω στο χαρτί.<br />Μα εκείνο συνέχιζε...<br />Αγνοώντας με.<br />Σηκώθηκα από το κρεβάτι <br />ώρες αργότερα.<br />και όπως έσκυψα για να μαζέψω <br />τα βρώμικα χαρτομάντηλα <br />και να πιώ νερό, <br />το είδα, <br />αποκαμωμένο να κοιμάται <br />γλυκά παραδωμένο <br />πάνω στο χαρτί.<br />"Μην παραδίνεσαι"<br />"Μην παραδίνεσαι"<br />"Μην παραδίνεσαι"...<br />μου 'χε γράψει,<br />και ετσι είχε αποκοιμηθεί.<br />Μα είχε καταφέρει να με ξυπνήσει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-983626590965118508?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-37837911202971008712011-10-29T17:00:00.000+03:002011-10-29T17:00:48.289+03:00Χαϊδεύω το μολύβι μου,<br />ν' αρχίσει να γράφει.<br />Το ακουμπάω μαλακά <br />στην κοιλιά μου, <br />για να καρπίσει, <br />να γεννήσει τα ποιήματά σου.<br />Μάταια!<br />Στείρα είναι η σκέψη σου,<br />στέρφα η εμπνεύσή μου.<br />Το ακουμπάω πάνω <br />στην καρδιά μου,<br />μήπως και,<br />ο πόνος της για σένα <br />το κάνει να νιώσει κάτι...<br />Μα,<br />δεν πονά για σένα, <br />αδιαφορεί...<br />Το πλησιάζω ανάμεσα <br />στα σκέλια μου<br />Μπας και <br />η ανάγκη μου για σένα<br />το ερεθίσει.<br />Μα, <br />δεν σε ποθεί.<br />Εγώ μόνο υποφέρω<br />από την έλλειψή σου.<br />Το κρατάω στα χέρια μου.<br />Το πλέκω ανάμεσα <br />στα δάχτυλά μου.<br />Νομίζω πως, <br />κρατιόμαστε απ' το χέρι...<br />Τελικά, <br />Εσύ είσαι το μολύβι μου<br />αγάπη μου.<br />Εσύ η έμπνευσή μου,<br />εσύ το βάσανο και ο πόνος μου, <br />εσύ το μελάνι της ψυχής μου.<br />Αποκοιμιέμαι.<br />Δίπλα στην άδεια σελίδα,<br />με το μολύβι μου αγκαλιά...<br />Ακόμα μια βασανιστική νύχτα<br />μαζί σου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-3783791120297100871?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-90411249938859710312011-10-29T03:31:00.000+03:002011-10-29T03:31:43.400+03:00Χαϊδεύω το μολύβι μου,<br />ν' αρχίσει να γράφει.<br />Κι' εκείνο, με πείσμα<br />μουτζουρώνει το χαρτί<br />χωρίς νόημα. <br />Δεν με θέλει απόψε <br />παρέα του.<br />Μόνο του <br />νιώθει την ανάγκη <br />να μείνει.<br />Μα, μήπως και 'γω,<br />πόσες φορές<br />δεν το πέταξα κατάχαμα<br />αφήνοντας τις λέξεις<br />να χορεύουν μόνες <br />στο μυαλό μου.<br />Χαϊδεύω το μολύβι μου,<br />μα, εκείνο μ' αποφεύγει...<br />Μόνοι μας θα κοιμηθούμε <br />ο καθένας μας <br />απόψε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-9041124993885971031?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-11125288505761954032011-10-18T03:07:00.000+03:002011-10-18T03:07:18.244+03:00Αγάπη μου! <br />Που ποτέ δεν θα γίνεις δικός μου, <br />και ποτέ, <br />δεν θά 'σαι καμμιάς άλλης <br />περισσότερο.<br />Που κρατάω μέσα μου το 100% της καρδιάς σου,<br />και το μηδέν του κορμιού σου.<br />Που δεν θα ξυπνήσουμε ποτέ<br />μαζί το πρωί.<br />Και που κάθε πρωί,<br />ξυπνώντας σου λέω "καλημέρα".<br />Που,<br />οτι μπόρεσα από σένα<br />ήταν να σε κοιτάω στα μάτια <br />μέχρι να πονάει.<br />Που,<br />άγγιξα τα χέρια σου<br />και χάθηκα στην αγκαλιά σου<br />μόνο μια φορά. <br />Κι' ήταν αρκετή για να με χορτάσει <br />για όλη μου τη ζωή.<br />Και αλλοίμονο,<br />έχω ακόμα μπροστά μου <br />μιαν ολόκληρη ζωή <br />να ζήσω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-1112528850576195403?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-31840619037507863082011-10-15T02:49:00.001+03:002011-10-15T03:15:07.915+03:00Κοιτούσε τον άσπρο τοίχο και τους πίνακες που κρέμονταν στη σειρά, ο ενας δίπλα στον άλλον.<br />Μαυρόασπρες φιγούρες που της προκαλούσαν ενα περίεργο συναίσθημα. Κάτι της έλεγαν, δεν μπορούσε να καταλάβει ακόμα τί, αλλά ήταν, σαν να προσπαθούσαν να της μιλήσουν από 'κεί που ήταν κρεμασμένες.<br />Στον πρώτο, η φιγούρα ενός άντρα, σε πρώτο πλάνο και μια δεύτερη, λίγο πιό πίσω, ήταν σαν να της έλεγε, "δεν είμαι εγώ, δεν είμαι αυτός, είμαι ο Αλλος". Μα όσο και αν προσπαθούσε, δεν θα είχε ποτέ την τύχη να μπορέσει να ξεφύγει, γιατί το τζάμι μπροστά στο κάδρο τον εμπόδιζε. Θυμήθηκε τα λόγια του Λακάν. "Αν συμβεί να φύγω, σκεφτείτε πως έφυγα για να γίνω επιτέλους ο Άλλος". Μα ετούτος εδώ, δεν θα μπορούσε ποτέ του να φύγει. Πάντα θα έμενε εκεί, λίγο πιό πίσω από τον Αλλο, σαν σκιά του, καταδικασμένος να τον ακολουθεί, κλεισμένος για πάντα στο γυάλινο κλουβί του κάδρου.<br />Μετακίνησε το βλέμμα της στο μεσαίο κάδρο, και ασυναίσθητα, έκανε λίγο πίσω, σαν να φοβήθηκε οτι θα έπεφτε μέσα στην τρύπα του πηγαδιού, πού φάνταζε μαύρη και μυστηριώδης. Δύο σανίδες, βαλμένες κάθετα η μία επάνω στην άλλη, ενα κομμάτι σκοινί, μερικά αγριόχορτα, εναγύρω... Και η τρύπα του πηγαδιού, σκοτεινή και βαθειά... Ένοιωσε λίγο σαν την Αλίκη. Έτοιμη ήταν να κάνει το βήμα και να γλυστρίσει μέσα. Μα και εδώ το τζάμι της κορνίζας την εμπόδιζε. Ποτέ της δεν θα μπορούσε να γίνει η Αλίκη στην Μαγική Χώρα την Θαυμάτων αυτού του πηγαδιού σκέφτηκε...Κάποια άλλη είχε προλάβει πριν από αυτή, πρίν να μπεί το τζάμι και η κορνίζα, πριν να κρεμαστεί ο πίνακας στον τοίχο...ίσως και πριν να στηθεί ο χώρος του γραφείου ακόμα...Δάγκωσε τα χείλη της, από αμηχανία, και γύρισε το κεφάλι της λίγο ακόμα προς τα αριστερά, έτσι που το βλέμμα της καρφώθηκε στον τελευταίο πίνακα. Ένοιωσε την καρδιά της να χτυπάει δυνατά, και ασυναίσθητα, έτεινε το χέρι της για να πιάσει τον άνδρα της εικόνας που έπεφτε στο κενό, σε ελεύθερη πτώση ανάσκελα. <br />Πως μπορείς να πιάσεις κάποιον που πέφτει στο κενό μέσα σε μια ζωγραφιά; Όσο και αν ακούς την φωνή του να σου φωνάζει να τον σώσεις, όσο και αν εσύ απλώνεις το χέρι σου, όσο και αν θές, είναι αδύνατον. Σχεδόν, μπορούσε να διακρίνει την αγωνία στο βλέμμα του, νόμιζε πως τον άκουγε να περνάει από δίπλα της καθώς έπεφτε, ίσως και να την άγγιξε κάποια στιγμή, ή, μπορεί και να ήταν ο αέρας μόνο, από την πτώση του. Έμεινε ασάλευτη να τον κοιτά να πέφτει, χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα. Περίμενε να ακούσει τον θόρυβο που θα έκανε το κορμί του καθώς θα αγγιζε τη γή, οταν το διακριτικό βήξιμο του δικηγόρου της την ξανάφερε στην πραγματικότητα. <br />-" Εσείς θα υπογράψετε εδώ." "Τα υπόλοιπα χαρτιά, θα τα αναλάβω εγώ."<br />-"Ευχαριστώ πολύ". Σας ευχαριστώ πολύ" ψέλλισε.<br />Υστερα σηκώθηκε, πήρε το παλτό και την τσάντα της και βγήκε από το γραφείο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-3184061903750786308?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-33495644679211801822011-10-10T18:25:00.000+03:002011-10-10T18:25:41.881+03:00Σταγόνες βροχής<br />κυλάνε στο τζάμι.<br />Οπως τα δάκρυα, <br />στα μάγουλα σου.<br />Οι σταγόνες ενώνονται <br />η μιά με την άλλη,<br />σε μία μεγαλύτερη πάντα.<br />Τα δάκρυα, <br />είναι μοναχικά.<br />Χαράζουν δικές τους πορείες το καθένα <br />πάνω στα μάγουλα.<br />Και κάποια, κατεβαίνουν <br />στο λαιμό, <br />και φτάνουν μέχρι <br />την καρδιά.<br />Από την πλημμύρα της βροχής,<br />μπορείς να επιζήσεις. <br />Αν όμως η καρδιά <br />πνιγεί από τα δάκρυα, <br />πεθαίνεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-3349564467921180182?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-34412565285215634052011-10-04T19:29:00.001+03:002011-10-04T19:31:50.197+03:00Η Ωραιότητα της ματιάς σου,<br />η Ωριαία συνάντηση των κορμιών μας, <br />η σκιά του Ωρίωνα,<br />από πάνω μας, ψηλά στον ουρανό.<br />Να τον κοιτάμε <br />έτσι, ξαπλωμένοι και αγκαλιασμένοι<br />πάνω στο κρεβάτι.<br />Για μιά Ωρα μόνο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-3441256528521563405?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-90102390337437577652011-09-25T03:23:00.000+03:002011-09-25T03:23:17.336+03:00Έχασκε ψηλά, δίπλα στο παράθυρο της σοφίτας. <br />Μια τρύπα στον τοίχο, που είχε πάρει μαζί της και ενα κομμάτι από τον σοβά... <br />Δίπλα της, μικρότερες τρύπες, στη σειρά η μία δίπλα στην άλλη. <br />Αδέσποτες σφαίρες, που είχαν τρυπήσει το τζάμι, μαρτυρούσαν τις πληγές του τοίχου, και τα σπασμένια γυαλιά του παραθύρου που άφηναν την μαύρη βρώμικη ξεσκισμένη κουρτίνα να ανεμίζει ελεύθερα, επιβεβαίωναν οτι τελικά είχαν βρεί τον στόχο τους...<br />Μέσα στο δωμάτιο, η μαυροντυμένη γυναίκα, άναβε το καντήλι μπροστά στη φωτογραφία του δεκαπεντάχρονου αγοριού... <br />Έχουν ήδη περάσει εξι χρόνια... Στο ισόγειο της πολυκατοικίας το μπαράκι που λειτουργεί εδώ και μερικά χρόνια, άναβε τα φώτα του και ετοιμαζόταν για την βραδιά... <br />Εικοσάχρονα παιδιά, άρχιζαν να μαζεύονται γύρω από τα τραπεζάκια, με τα ποτά τους και τα τσιγάρα τους στα χέρια, γελώντας στη ζωή που συνεχίζεται... <br />Μόνο στον τρίτο όροφο η ζωή σταμάτησε στα δεκαπέντε... <br />Σαράγιεβο. <br />Ανεξάρτητη Δημοκρατία Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. <br />Σεπτέμβρης του 2011.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-9010239033743757765?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-32840136610449971652011-09-20T20:40:00.000+03:002011-09-20T20:40:08.094+03:00Άλλαξα τα σεντόνια στο κρεββάτι.<br />Αέρισα τα μαξιλάρια, άλλαξα τις μαξιλαροθήκες.<br />Εστρωσα φρέσκο το κρεββάτι,<br />Άλλαξα στο μπάνιο τις πετσέτες,<br />έπλυνα το μπουρνούζι σου ξανά.<br />Ύστερα πλύθηκα και λούστηκα,<br />στολίστηκα σαν νύφη,<br />για το γάμο.<br />Έξω στον κήπο, άρχισε να βρέχει.<br />Περίμενα μετρώντας τις σταγόνες της βροχής<br />πάνω στο πλακόστρωτο.<br />Μία, δύο, πέντε, δέκα, εκατό, χίλιες...<br />έχασα τον λογαριασμό.<br />Νύχτωσε πιά.<br />Δεν ήρθες.<br />Βρέχει ακόμα,<br />Η πρώτη βροχή του φθινοπώρου φέτος.<br />Και πάνε χρόνια πολλά,<br />που περιμένω πιά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-3284013661044997165?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-24310833730121864842011-09-05T01:21:00.000+03:002011-09-05T01:21:40.254+03:00 <br />Χάιδευε το παχύ λείο ξύλο της μπάρας και έψαχνε με την αφή και με τα μάτια κλειστά να νιώσει κάποια σκληράδα, κάποια σκλήθρα. <br />Κάτι που να την κάνει να αισθανθεί, να νιώσει ζωντανή, και ας ήταν και από τον πόνο.<br />Μάταια!<br />Το καλογυαλισμένο ξύλο, πολυκαιρισμένο και λείο, μόνο μια γλυκιά ανατριχίλα της άφηνε στην αφή...<br />Άνοιγε τα μάτια της κάθε τόσο και έπιανε το ποτήρι της. Το έφερνε αργά, τελετουργικά σχεδόν στα χείλη της, έπειτα μισάνοιγε το στόμα της, και επέτρεπε στο δυνατό ποτό να περάσει μέσα, να εισβάλλει στον ουρανίσκο της, να κάψει το λαρύγγι της, τον οισοφάγο, να το νιώσει να φτάνει καυτό, σε όλη του τη διαδρομή μέχρι το στομάχι.<br />Ύστερα ξανάκλεινε τα μάτια της, και περίμενε...<br />Μετρούσε από μέσα της, προβατάκια... ένα, δύο, τρία, τέσσερα... άρχιζε το κεφάλι να γυρίζει, βούιζαν γλυκά τ’ αυτιά, η δυνατή μουσική του μπαρ, καταλάμβανε κάθε ελεύθερη γωνιά του ζαλισμένου εγκεφάλου της. <br />Πού και πού, άναβε ένα σιγκαρίλος. Τραβούσε μια-δυο δυνατές τζούρες και μετά το άφηνε να σιγοκαίει μέχρι να σβήσει... Άφηνε το πουράκι στο τασάκι, και έπιανε το σφηνάκι της. <br />Στην επάνω μεριά της μπάρας, το ρολόι του μπαρ, δούλευε ασταμάτητα...<br />Λεπτό το λεπτό, πέρναγε από την μια ώρα στην άλλη, από τη νύχτα στο ξημέρωμα, μέχρι να ακουστεί το καμπανάκι για το τελευταίο ποτό, και να αρχίσει ο μπάρμαν να συμμαζεύει σιγά σιγά...<br />Μισοζαλισμένη και νυσταγμένη, έβαλε το χέρι της στην κάτω μεριά της μπάρας, εκεί που ήταν ο γάντζος για την τσάντα της. Έψαχνε το πορτοφόλι της για να πληρώσει. <br />Και έτσι, όπως έπιασε την τσάντα της από το λουρί, και έκανε να την ξαγκιστρώσει, μια αγκίδα που είχε προφανώς ξεφύγει από τον ξυλουργό που πέρασε τους γάντζους, χώθηκε με δύναμη στο δάχτυλο της και την έκανε να φωνάξει από τον πόνο. <br />Αουτς! Τράβηξε το χέρι της απότομα και κράτησε πιέζοντας το μεσαίο της δάχτυλο που εν τω μεταξύ είχε ματώσει.<br />Πήγε να το φέρει στα χείλη της για να ρούφηξε το αίμα και ένιωσε την αγκίθα ακόμα εκεί. Μα, ήταν σκοτάδι και δεν έβλεπε να την τραβήξει για να τη βγάλει.<br />Κάτι το ποτό, κάτι ο πόνος, κάτι η αδυναμία της να δει καθαρά, τα μάτια της βούρκωσαν.<br />Ένιωσε το χέρι το μπάρμαν να της πιάνει το δάχτυλο, ένα μικρό τσίμπημα ανακούφισης την ώρα που η αγκίθα έφευγε, τα χείλη του που της πιπιλούσαν το δάχτυλο που είχε ματώσει. Μέσα από τα θολά βουρκωμένα της μάτια, τον είδε να πίνει μια γουλιά από το σφηνάκι της και να αφήνει με το στόμα του το δυνατό ποτό πάνω στο δάχτυλο της. Ένιωσε το τσούξιμο από το οινόπνευμα, την ανάστροφη της παλάμης του που της σκούπισαν τα δάκρυα που είχαν κυλήσει στα μαγουλά της. <br />Τον άκουσε να της λέει πως το τελευταίο ποτό ήταν κερασμένο... Πλήρωσε το λογαριασμό της και σηκώθηκε να φύγει. Τον κοίταξε στα μάτια και τον ευχαρίστησε δείχνοντας το δάχτυλο της ...<br />Βγήκε έξω, στον καθαρό αέρα που είχε ήδη αρχίσει να ψυχραίνει, σαν να φώναζε πως το φθινόπωρο ήταν ήδη στην επόμενη γωνία...<br />Πήρε μια βαθιά ανάσα και ξέσπασε σε αναφιλητά...<br />Ήταν ζωντανή! Ήταν ζωντανή...<br /><br /><br /><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-2431083373012186484?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-87477275880693123222011-08-31T16:32:00.000+03:002011-08-31T16:32:45.526+03:00Την ανάγκη σου <br />εχω ανάγκη!<br />Για να μπορώ να ξυπνήσω <br />το πρωί, <br />να σηκωθώ απ'το κρεβάτι<br />να συνεχίσω...<br />Την ανάγκη να σε σκέφτομαι<br />χρειάζομαι!<br />για να παλεύω με τα θηρία<br />και να τα βγάζω πέρα.<br />Την ανάγκη<br />να σε νιώθω πλάι μου,<br />κι' ας είσαι μακριά μου.<br />Δίπλα μου βρίσκεσαι<br />μου κρατάς το χέρι,<br />τρυπώνεις στα όνειρά μου,<br />κυριεύεις τις σκέψεις μου,<br />παίρνεις τις αποφάσεις μου.<br />Τίποτα άλλο δεν έχω ανάγκη.<br />Τίποτα δεν χρειάζομαι.<br />Μόνο την ανάγκη σου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-8747727588069312322?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-41934974641874964632011-08-23T17:47:00.000+03:002011-08-23T17:47:16.584+03:00Πόσο μπορεί να σ'αγαπάω;<br />Τόσο που να μην τολμώ να σ'αγγίξω. <br />Να σ'αγκαλιάζω σαν μάνα,<br />και να με πονάει αυτή η αγκαλιά, <br />σαν ερωμένη που έχασε τον έρωτα. <br />Σου χαϊδεύω το κεφάλι<br />και σου φιλάω τρυφερά το σβέρκο.<br />Μυρίζω την μυρωδιά σου,<br />και μεθάω.<br />Πόσο πολύ μπορεί να σ' αγαπάω;<br />Που, να μην απλώνω το χέρι μου, να μην τολμώ,<br />να σ' αγγίξω.<br />Να σου χαϊδεύω την πλάτη,<br />να μαγεύομαι στη θέα του κορμιού σου,<br />να το θέλω τόσο πολύ, <br />και στο τέλος, <br />να μην μπορώ να του δοθώ.<br />Πόσο πολύ μπορεί να σ' αγαπάω;<br />Τόσο,<br />που ίδια ξέρω, πως μ'αγαπάς και σύ! <br />Και αυτό μου φτάνει.<br />Ακουμπάω επάνω στην σκέψη σου φευγαλέα, <br />και δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο<br />που να θέλω.<br />Αυτό, <br />μου φτάνει!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-4193497464187496463?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-62378897908295469242011-08-04T03:03:00.000+03:002011-08-04T03:03:01.099+03:00Αβολα ένοιωθε, το καταλάβαινε.... <br />Δεν ήταν η ζέστη που τον έκανε να ιδρώνει, αντίθετα, φύσαγε και ενα ελαφρύ βοριαδάκι, μάλλον δροσιά, μπορεί να πεί κανείς οτι είχε... <br />Ηταν, που είχε μείνει μόνος του στο μαγαζί, και αν ερχόταν κάποιος, δεν ήξερε τι να κάνει... <br />Αστείο του φαινόταν...<br />Αυτός, που είχε περάσει περισσότερη από τη μισή του ζωή στα μπάρ, και είχε πιεί πάνω από το μισό Αιγαίο σε αλκοολ, τώρα, που έπρεπε να μείνει για μιά ώρα πίσω από την μπάρα, αντικαθιστώντας τον φίλο του που είχε μια ξαφνική δουλειά, ένοιωθε τρακ...<br />Μόνος του ήταν προς το παρόν, προς μεγάλη του ανακούφιση... <br />Μόνο ο γάτος του μαγαζιού, ξαπλωμένος λίγο πιό πέρα, πάνω σε ενα καναπεδάκι τεντωνόταν και γλειφόταν κάθε τόσο. <br />Μετά, άλλαζε πάλι στάση βαριεμάρας, και ξανάπεφτε στον ύπνο... <br />Μα, τώρα ακουγε γέλια και φωνές, να ανηφορίζουν προς το μπαρ, κοριτσίστικα γέλια, και οσο πιο πολύ πλησίαζαν, τόσο εκείνος ένοιωθε τις παλάμες του να ιδρώνουν... <br />Και ο φίλος του, αφαντος... Είχε περάσει πάνω από μιά ώρα, από τότε που έφυγε... <br />Που στο διάολο ήταν; Γαμώτο!!!<br />Τι θα έκανε τώρα;<br />Η παρέα μπήκε φουριόζα στο μπαρ, ούτε που πρόσεξαν οτι δεν υπήρχε κανένας άλλος.<br />Κατευθήνθηκαν στην ακρη της ταράτσας, εκεί, που πιά, μπροστά σου εβλεπες όλο το Αιγαίο να πέφτει και να προσκυνάει στα πόδια σου, τοποθέτησαν τις καρέκλες να βλέπουν την θάλασσα και τον γκρεμό, και συνέχισαν την κουβέντα και τα αστεία τους...<br />Είχαν σίγουρα ξανάρθει, η άνεση με την οποία κινούνταν στον χώρο το εδειχνε αυτό... <br />Ο γάτος, ξύπνησε από τον λήθαργό του, σήκωσε το κεφάλι του να δεί τι συμβαίνει και με ενα σάλτο, βρέθηκε δίπλα στους πελάτες, δίπλα της, και με μιας, πάνω στην αγκαλιά της....<br />Μια γλυκειά ξαφνιασμένη κραυγή, ενα καλωσόρισμα ξέφυγε από τα χείλη της... <br />-Καλωστονε.... που ήσουνα εσύ; κοιμόσουνα;...<br />Η φωνή της ήταν ζεστή και βαθειά... <br />Είχε μια περίεργη βραχνάδα, και μια προφορά, σαν ξένη...<br />Είχε αφήσει την υπόλοιπη παρέα στην κουβέντα της, και είχε αφοσιωθεί, στα χάδια με τον γάτο... <br />Ηξερε από γατιά, ήταν σίγουρο αυτό. Με μια της μόνο κίνηση, τον είχε γυρίσει ανάποδα και του χαϊδευε την κοιλιά, και τον λαιμό,και αυτός γουργούριζε και είχε παραδοθεί στα χάδια της, ανευ όρων...<br />Ετσι έκανε λες, και με τους άντρες;<br />Τους κοίταζε από τη μπαρα σαν υπνωτισμένος... <br />Ισως και να ζήλευε τον γάτο... εκείνη τη στιγμή...πάντως, σίγουρα, το μόνο που δεν έκανε, ήταν αυτό που έπρεπε... <br />Να ρωτήσει δηλαδή τι ήθελαν να πιούν... <br />Εκείνη, έστρεψε απότομα το κεφάλι της προς το μπάρ, λές και ένοιωσε το βλέμμα του καρφωμένο επάνω της...<br />Τον κοίταξε για λίγο, διαπεραστικά,στενεύοντας τα μεγάλα μάτια της σε δυό σχισμές...<br />Υστερα, με μιάς, βρέθηκε μπροστά στον πάγκο, και χαμογελώντας του τον ρώτησε αν ήταν καινούργιος εκεί... <br />Ο γάτος, εξακολουθούσε να τρίβεται στα πόδια της, δεν έλεγε να ξεκολλήσει από δίπλα της, και Εκείνος, για πρώτη φορά, τον καταλάβαινε και τον δικαιολογούσε απόλυτα...<br />-Καινούργιος είσαι... του είπε... <br />-Ο Ακης δεν είναι εδώ;<br />-Θάρθει οπου νά 'ναι... ψέλλισε αυτός...<br />-ΟΚ. Κάνε στην πάντα, θα σε βοηθήσω εγώ του είπε και βρέθηκε με ενα σάλτο δίπλα του... <br />Σερβίρισε τα ποτά της παρέας της, όσο εκείνος, την κοιτούσε σαν χαμένος, και μετά, έβγαλε από την κατάψυξη την βότκα και δυο παγωμένα σφηνάκια... <br />Τα γέμισε μέχρι επάνω, του έτεινε το ένα ενώ πήρε το άλλο αυτή. <br />-Ασπρο Πάτο... του χαμογέλασε και κατάπιε το δυνατό ποτό με μιά γουλιά... <br />-Αντε χαλάρωσε... <br />Πήρε τα ποτά των υπόλοιπων και κατευθύνθηκε στο τραπέζι της... <br />Και Εκείνος, <br />είχε μείνει εκεί, να την κοιτά, με το σφηνάκι να ιδρώνει, τα χέρια του να τρέμουν, την καρδιά του να χτυπάει σαν κομπρεσέρ, και τον γάτο να τον κοιτάει περίεργα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-6237889790829546924?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-48920669254748872352011-08-01T20:14:00.000+03:002011-08-01T20:14:32.924+03:00Είχε ξυπνήσει αργά απο τον μεσημεριανό ύπνο, με βαρύ κεφάλι, κακοδιάθετος.<br />Ισως να είχε κάτσει και πολλή ώρα στον ήλιο το πρωί στη θάλασσα, ήταν και οι μεσημεριανές μπύρες... <br />Μπήκε στο ντούς, και άφησε το κρύο νερό να τρέξει επάνω στο κορμί του, και στο κεφάλι του, για να ξυπνήσει. <br />Λίγα λεπτά μετά, έκλεισε την βρύση και βγήκε γυμνός από το μπάνιο, με τα νερά να στάζουν παντού στο δωμάτιο, προχώρησε προς το μικρό μπαλκονάκι και ανοίγοντας τα παραθυρόφυλλα, βγήκε έξω, αντικρύζοντας το απόλυτο γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού και το φώς του απογεύματος που τα χρύσιζε και τα δύο μαζί, σαν παλιά πατίνα...<br />Η θέα του έκοψε την ανάσα. <br />Και έτσι γυμνός οπως ήταν,και μόνος του στο δωμάτιο, ένιωσε και πάλι τόσο έντονα την ανάγκη της, την απουσία της!<br />Ούτε και αυτός είχε καταλάβει καλά καλά, πως είχαν μπλεχτεί οι δύο τους έτσι... <br />Φλέρταραν, μεταξύ τους, ήταν αλήθεια αυτό, υπήρξε μια "χημεία", από την πρώτη κιόλας στιγμή, μερικές μέρες πρίν, οταν μπήκε στο μπαρ... <br />Εκείνος, είχε κοιτάξει προς την μπάρα, γιατί εψαχνε να παραγγείλει κάτι να πιεί... <br />Αυτή, τον είχε δεί μπαίνοντας, και είχε φροντίσει να διώξει τον μπαρμαν για λίγο. <br />Τον πλησίασε και τον ρώτησε για την παραγγελία του. <br />Ξερές κουβέντες, έντονο βλέμμα, περίεργα σαλιωμένα όμορφα χείλη...<br />-Ενα Μοχίτο , είπε αυτός. Αν έχετε μέντα όμως... Οχι με δυόσμο!<br />Τον κοίταξε προκλητικά αυτή τη φορά... Χαμογέλασε κάπως ειρωνικά...<br />-Φυσικά και έχουμε μέντα... Αλλοίμονο...<br />Του γύρισε απότομα την πλάτη της, άναψε ενα τσιγάρο και καταπιάστηκε να ετοιμάζει το ποτό.<br />Εβαλε όλη της την τέχνη... σαν να ήθελε να του αποδείξει κάτι... <br />Το αιώνιο παιχνίδι... <br />Ελιωσε την μέντα, θρυμμάτισε τον πάγο, ανακάτεψε τα ποτά...<br />Μιά ολόκληρη τελετουργία... <br />Σαν τα παιχνίδια του έρωτα... <br />Μέχρι και το υπογάστριό της ένιωσε να σφίγγεται... Πήρε βαθιά ανάσα, γύρισε προς τον πάγκο, επιασε ενα καλαμάκι στο χέρι της, το κράτησε μερικά δευτερόλεπτα ψηλά, παίζοντας μαζί του, και μετά, αργά, κοιτάζοντάς τον στα μάτια, το έβαλε μέσα στο ποτήρι, και του το πρόσφερε... <br />-Ορίστε, έτοιμο... του είπε συνεχίζοντας να τον κοιτάζει προκλητικά...<br />-Για να δούμε... τα κατάφερα;<br />-Εκείνος χαμογέλασε και απλωσε το χέρι του να πάρει το ποτήρι... <br />Δευτερόπλεπτα κράτησε η επαφή τους... <br />Αλλά ήταν αρκετά.<br />Δεν τον ζάλισε το μοχίτο, αυτό ήταν σίγουρο.<br />Ούτε και τα σφηνάκια της τεκίλας που ακολούθησαν μετά, παρόλο που,δεν θυμόταν την επόμενη πόσα είχαν πιεί... <br />Ελάχιστα είχε δεί εκείνη την πρώτη βραδιά, τον ιδιοκτήτη του μπαρ, το κολλητό του φίλο... <br />Εφυγε μαζί της οταν σχεδόν χάραζε στο Αιγαίο... <br />Δεν είναι σίγουρος πως βρέθηκαν στο δωμάτιό του γυμνοί και αγκαλιασμένοι. <br />Δεν θα ξεχάσει ποτέ πως περπάτησαν από την βεράντα στην άδεια παραλία ξημερώματα και μπήκαν στην παγωμένη θάλασσα... <br />Αγκαλιάστηκαν ξανά, μέσα στο νερό... <br />Γύρισαν στο δωμάτιο οταν πιά ο ήλιος είχε βγεί για τα καλά... <br />Εκείνη φόρεσε τα ρούχα της πάνω από το βρεγμενο της σώμα, και τον φίλησε απαλά... <br />-Πάω να κανω ντούς, και να αλλαξω του είπε...<br />-Θα τα πούμε ίσως το βράδυ... <br />ΑΑΑΑ... ξέρεις... <br />-Εγώ, δεν δουλεύω στο μπαρ, φίλη του Ακη είμαι... <br />-Απο περιέργεια κάθισα πίσω από την μπάρα... <br />-Ελπίζω το Μοχίτο σου να ήταν καλό... Δεν είχα ξαναφτιάξει ποτέ στη ζωή μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-4892066925474887235?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-78465454350548110772011-07-28T04:27:00.001+03:002011-07-28T17:38:40.332+03:00Το ξέρεις...<br />Οπου και αν βρίσκεσαι το ξέρεις...<br />Είσαι δίπλα μου και μακρΙά μου ταυτόχρονα. <br />Σε νιώθω να με ακουμπάς, να με αγκαλιάζεις και έπειτα γυρίζω το κεφάλι μου να σε κοιτάξω και δεν υπάρχει κανένας δίπλα μου... <br />Κι' όμως, στα μάτια κοιταζόμαστε... εκείνη την ίδια στιγμή! <br />Η ανάσα σου, με την δική μου γίνονται ενα, τα στόματά μας ενώνονται, το σάλιο μου γλυκαίνει το στόμα σου, και ας είναι η ανάσα μου βαριά από τα τσιγάρα που έχω καπνίσει όλη νύχτα, και μεθυσμένη από τα ποτά που έχω πιεί. <br />Αυτό που με έχει ζαλίσει δεν είναι το ποτό, τα μάτια σου που μου γελάνε είναι. <br />Αυτό που κάνει την καρδιά μου να χτυπάει, δεν είναι το οινόπνευμα που κυλάει στις φλέβες μου, η ελλειψή σου είναι. <br />Αυτό που με πονάει στο κορμί μου, δεν περνάει με χάπια, η απουσία σου στο άδειο μου κρεβάτι είναι.<br />Ολη μου η ζωή, κλεισμένη μέσα στην παλάμη σου, που κρατάω την νύχτα, για να μην φοβάμαι... <br />Ολη μου η ζωή, κρατιέται, από αυτό το αόρατο χέρι, που δεν είναι εκεί, δεν το έχω, αλλά το σφίγγω δυνατά κάθε φορά που φοβάμαι πως δεν θα αντέξω άλλο, πως δεν θα τα καταφέρω ακόμα μια φορά, πως δεν θα τη βγάλω την νύχτα, την μέρα,τη ζωή...<br />Μέχρι να ξημερώσει.<br />Να πάρω ξανά ανάσα, να σε καλημερίσω, να ακούσω την φωνή σου,κάτω, από τον κήπο...να μου λέει..<br />"buongiorno principessa"... να δω τα μάτια σου να μου γελάνε, να πάρω στροφή, και να κοιμηθώ ξανά... μέχρι το μεσημέρι.<br />Και σύ, να είσαι κάπου, εδώ, εκεί, δίπλα μου και μακριά μου ταυτόχρονα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-7846545435054811077?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-56598613461526232952011-07-16T21:47:00.000+03:002011-07-16T21:47:56.280+03:00Ωχ!<br />Που καταπίνω την χαρά <br />και φτύνω <br />φαρμάκι!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-5659861346152623295?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-23173040424315551692011-07-16T19:06:00.000+03:002011-07-16T19:06:10.623+03:00Ψάχνω <br />να σε βρώ<br />στις σελίδες των βιβλίων σου,<br />στις σημειώσεις που κρατάς,<br />με μαύρο πάντα στυλό <br />ή με μολύβι.<br />Ψάχνω<br />ανάμεσα στις γραμμές,<br />στα σημεία της στίξεως,<br />στα κόμματα, στις τελείες, στα ερωτηματικά...<br />Ψιθυρίζω<br />το όνομά σου<br />διαβάζοντας τους στίχους σου<br />και πέφτω πάντα<br />στο ίδιο πρόσωπο<br />που, δεν είσαι εσύ.<br />Και μετά ανακαλύπτω<br />οτι προσπαθώ να σε διαβάσω<br />κοιτώντας το πρόσωπό μου<br />στον καθρέφτη.<br />Και πως όλα, ειναι <br />Ψέμματα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-2317304042431555169?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-25532466473676154902011-07-16T15:45:00.000+03:002011-07-16T15:45:39.668+03:00Χαμένα κορμιά<br />κερδισμένα σώματα.<br />Ερωτες που δεν έγιναν ποτέ<br />αληθινοί.<br />Ο Χρόνος,<br />που μας προσπερνάει <br />τρένα <br />με τα βαγόνια τους άδεια<br />κάνουν στάσεις <br />στο Χάος.<br />Χάνομαι <br />μέσα στο βλέμμα σου<br />και στον λαβύρινθο <br />της ψυχής σου.<br />Χρώμα!<br />Χαρισμένα φιλιά<br />Χρησιμοποιημένα συναισθήματα.<br />ολα αγορασμένα <br />με Χρήμα και δάκρυα.<br />Χύτρα ταχύτητος <br />με σπασμένη βαλβίδα.<br />Χαλασμένη ζωή...<br />Χρυσός του Μίδα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-2553246647367615490?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-59022754015434778822011-07-15T20:05:00.000+03:002011-07-15T20:05:24.202+03:00Φοβάμαι <br />να χαρώ.<br />Από το στόμα<br />μου τη βγάζουν τη χαρά...<br />Ισα που νιώθω<br />τη γεύση της κι' έπειτα,<br />την Φτύνω <br />σαν Φαρμάκι.<br />Κλέινω τα μάτια μου <br />και το σκοτάδι <br />έχει το χρώμα της <br />Φρίκης.<br />Φυσάει μελτέμι,<br />και στο κορμί μου<br />Φτάνει λίβας,<br />σαν Φωτιά...<br />"Φυλάξου", μου ψιθυρίζει <br />η ζωή στον ύπνο μου.<br />Ανοίγω τα μάτια<br />και ουρλιάζω.<br />"Φτάνει"!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-5902275401543477882?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-90048991097169100032011-07-15T18:16:00.000+03:002011-07-15T18:16:42.119+03:00Υπέροχη <br />αγάπη μου!<br />Μου φτάνει που<br />Υπάρχεις!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-9004899109716910003?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-46207999671240161582011-07-15T18:13:00.000+03:002011-07-15T18:13:59.703+03:00Τρέλλα!<br />Τρέμω από την ανάγκη σου.<br />Τελειώνει ο αέρας<br />στα πνευμόνια μου.<br />Τίποτα δεν με σταματά.<br />Τρέχει το μυαλό μου<br />να ξεφύγει<br />από σένα.<br />Τσακίζεται στα βράχια<br />η ψυχή μου.<br />Και 'γώ,<br />συνεχίζω να Ταξιδεύω <br />μαζί σου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-4620799967124016158?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-63354420104768558922011-07-15T18:08:00.000+03:002011-07-15T18:08:49.094+03:00Στηριγμά μου.<br />Στέρημα μου.<br />Σημάδι <br />της ψυχής μου.<br />Συντροφιά μου.<br />Συνταξιδιώτη <br />της ζωής μου.<br />Σαράκι <br />του κορμιού μου<br />Σταυρέ του Μαρτυρίου μου<br />Σιωπή μου.<br />Σ' αγαπώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-6335442010476855892?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-61620946147392459592011-07-14T21:24:00.000+03:002011-07-14T21:24:41.329+03:00Shiver.<br />It penetrates my body<br />Your eyes fixed upon me<br />our looks transfix.<br />Does a heart break<br />out of the need <br />for a touch?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-6162094614739245959?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-69197389513880130632011-07-14T17:24:00.000+03:002011-07-14T17:24:30.099+03:00Ρίγος.<br />Που διαπερνά το κορμί μου<br />Η ματιά σου πέφτει πάνω μου<br />Διασταυρώνεται με τη δική μου<br />Κοιταζόμαστε στα μάτια.<br />Ραγίζει άραγε, η καρδιά <br />απο την ανάγκη της επαφής;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-6919738951388013063?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-28678253859965690352011-07-14T02:26:00.000+03:002011-07-14T02:26:38.101+03:00Πόνεσα.<br />Πονάει ακόμα <br />ο ήχος από τα παγάκια <br />στο ποτήρι με το ουϊσκυ σου.<br />Εκεί, <br />που νομίζεις οτι πνίγεις <br />τα φαντάσματα<br />που σε κυνηγάνε.<br />Και δεν βλέπεις<br />οτι τα φαντάσματά σου<br />ειναι ζωντανά<br />έχουν σάρκα<br />έχουν ψυχή.<br />Τη δική σου σάρκα<br />τη δική σου ψυχή<br />τη δική σου μεθυσμένη ανάσα.<br />Τα φαντάσματά σου,<br />είσαι εσύ.<br />Πονάει ακόμα<br />στ' αυτιά μου<br />ο κρότος από τα παγάκια<br />μέσα στο ποτήρι.<br />Το "τσακ", του αναπτήρα σου<br />κάθε φορά που ανάβεις τσιγάρο.<br />Τα άδεια μπουκάλια,<br />Τα αδεια πακέττα,<br />η άδεια σου ζαλισμένη ματιά,<br />η άδεια μου αγκαλιά.<br />Τα γεμάτα αποτσίγαρα τασάκια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-2867825385996569035?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-8899358043566044172011-07-13T21:36:00.000+03:002011-07-13T21:36:27.732+03:00Όνειρα <br />σύννεφα<br />άλλοτε κάτασπρα<br />και άλλοτε σκούρα και μουντά...<br />Όνειρα, <br />που χορεύουν στον ουρανό<br />ή μήπως <br />στο μυαλό μου;<br />Όνειρα άπιαστα<br />σαν τα σύννεφα.<br />Που κάποιες φορές <br />μαυρίζουν<br />και φέρνουν καταιγίδα.<br />Όνειρα πούπουλα<br />λευκά<br />σαν τις νιφάδες του χιονιού...<br />που σβήνουν<br />με το ξύπνημα <br />μιας ακόμα <br />ατέλειωτης μέρας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-889935804356604417?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-34691670173823516162011-07-13T05:01:00.000+03:002011-07-13T05:01:36.506+03:00Ξανά.<br />Ακόμα μια φορά.<br />Κι' άλλη μια.<br />Κι' ύστερα <br />κι' άλλη, κι' άλλη, κι' άλλη.<br />Όσες φορές <br />και αν φύγουμε,<br />τόσες θα ξαναβρεθούμε.<br />Ξανά και ξανά και ξανά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-3469167017382351616?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-8948840477257007192011-07-12T18:59:00.000+03:002011-07-12T18:59:38.998+03:00Να σε βλέπω<br />και να μη μπορώ<br />να σ'αγγίξω.<br />Να με βλέπεις,<br />και να μη μπορείς<br />να με πάρεις αγκαλιά.<br />Να αγαπιόμαστε<br />με τα μάτια μόνο!<br />Και <br />Πού και πού,<br />καμμιά φορά,<br />κάπου<br />τα χέρια μας ν' αγγίζουν...<br />Να χαιρετιόμαστε.<br />"Δια χειραψίας"...<br />Να πίνουμε κρυφά,<br />απ'το ίδιο ποτήρι.<br />Σαν, <br />για να δώσουμε<br />ο ένας στον άλλον <br />ενα φιλί.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-894884047725700719?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-68916302417683154442011-07-01T17:29:00.001+03:002011-07-18T19:10:23.449+03:00Μή!<br />Μη πλησιάζεις πιό κοντά...<br />Μην αφήσεις τον εαυτό σου να με εμπιστευθεί, <br />Μη μ' αγαπήσεις!<br />Μείνε κλεισμένος στη σιωπή σου,<br />τυλιγμένος στην απόσταση <br />που μας χωρίζει.<br />Βάλε μπροστά σου <br />ενα τοίχο<br />και χτύπα τις γροθιές σου επάνω,<br />ώσπου να Ματώσεις.<br />Μπορεί έτσι <br />να σ' ακούσω<br />και νά 'ρθω.<br />Μα, είναι δύσκολο...<br />Μάλλον, ακατόρθωτο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-6891630241768315444?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-62956572945814436442011-06-27T03:25:00.000+03:002011-06-27T03:25:08.115+03:00Τρείς η ώρα το βράδυ.<br />Τώρα μ' έπιασε αυτή η αναστάτωση. Τώρα, που έκλεισα τον υπολογιστή και ανέβηκα να πέσω για ύπνο. <br />Και ενώ έχω κολλήσει με το -Λ-, σκέφτομαι το -Υ-, και το -Χ-, έχω το -Σ- και το -Π-. <br />Ολα αυτά, τά 'χω. Μέσα στο μυαλό μου. <br />Μόνο για το -Λ- δεν μπορώ να αποφασίσω...<br />Να βάλω Λάθος; <br />ολα ενα λάθος ήταν!<br />Να γράψω Λίγο;<br />λίγο ακόμα αν μου 'δινες χρόνο...<br />Η μήπως είναι καλύτερα να πω Λόγος;<br />είχα τον Λόγο. Ολα από τον Λόγο ξεκινούν...<br />Λίγος Λάθος Λόγος<br />λοιπόν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-6295657294581443644?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-86927133736989385512011-06-21T17:31:00.000+03:002011-06-21T17:31:38.851+03:00Καλύτερα έτσι.<br />Πολύ καλύτερα...<br />Το σπίτι είναι άδειο και σιωπηλό. <br />Στο ψυγείο έχουν ήδη αρχίσει να μουχλιάζουν τα τελευταία μας ψώνια... <br />Κάποιο κομμάτι παρμεζάνας έχει περισσέψει ξερό πια κι'αυτό, μόνο για τρίψιμο κάνει, <br />αλλά, ποιός μαγειρεύει πιά;<br />Ενα μισοάδειο μπουκάλι κρασί, πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, κοντεύει να γίνει ξύδι.<br />Τα τασάκια είναι όλα στιβαγμένα το ενα πάνω στο άλλο, πλυμένα και καθαρά... <br />Δεν χρησιμοποιούνται πιά. <br />Η σιωπή, απλώνει τον ιστό της μαζί με τις αράχνες, <br />στις μπαλκονόπορτες που έχουν να ανοίξουν από τότε που έφυγες. <br />Ο κήπος είναι πάντα δροσερός, και ευωδιάζει.Ετσι μου λένε όσοι τύχαίνει και περνούν απ'έξω.<br />Ο κηπουρός πρέπει να έρχεται πάντα, δεν τον βλέπω ποτέ, <br />ούτε και εκείνος βλέπει σημάδι ζωής στο σπίτι. <br />Κι' όμως, μέσα είμαι!<br />Εδώ!<br />Ακόμα!<br />Στο μπάνιο, το μπουρνούζι μου, μιλάει στην μόνη πετσέτα που υπάρχει στην πετσετοθήκη.<br />κάνουν, το ένα παρέα στο άλλο. <br />Αυτά δεν αντέχουν να είναι μόνα τους...<br />Το μαξιλάρι σου, το βράδυ, έρχεται κρυφά προς τη μεριά μου, <br />να νοιώσει και αυτό λίγο ανθρώπινο κεφάλι, λίγη ανάσα...<br />μαζεύει και κανένα στεγνωμένο δάκρυ για να 'χει ανθρώπινη επαφή...<br />Νομίζω σήμερα, είναι η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου.<br />Ακούω και μουσικές, απέξω...<br />Είναι η μέρα της μουσικής.<br />Στο σπίτι βασιλεύει απόλυτη ησυχία.<br />Δεν θέλω φασαρία εγώ, <br />Δεν θέλω κόσμο, δεν θέλω ανθρώπους, <br />Ούτε άνθρωπο δικό μου.<br />Η σιωπή είναι μόνο σύντροφός μου.<br />Καλύτερα έτσι.<br />Πολύ καλύτερα...<br />Φαντάσου πως, <br />σχεδόν κινδύνεψα να σ' αγαπήσω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-8692713373698938551?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-33739514116749728852011-06-20T17:24:00.000+03:002011-06-20T17:24:34.546+03:00ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ αισθημάτων... <br />Πέρασες από πάνω μου σαν οδοστρωτήρας και δεν άφησες τίποτα όρθιο!<br />Και μετά θύμωσες!<br />Δεν είναι ο πόνος της πληγής που με κάνει να κλαίω,<br />δεν είναι ούτε που ακόμα μια φορά πίστεψα λάθος.<br />Είναι που καταβάθος ξέρω, οτι χτυπάς εμένα, γιατί θυμώνεις με τον εαυτό σου.<br />Και αυτό δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω. <br />Δεν ξέρω πως.<br />Εσύ, κάνεις τις λέξεις μαχαίρια και χαράζεις τη ψυχή μου.<br />Και μεθάς με το αίμα της πληγής μου. <br />Κερνάς και τους φίλους σου,<br />και όλοι μαζί, γιορτάζετε και διασκεδάζετε...<br />Κοιτάξου στον καθρέφτη αγάπη μου, <br />Θα δείς πως, <br />εγώ αιμορραγώ, αλλα εσύ είσαι χλωμός σαν πεθαμένος...<br />από σένα φεύγει η ζωή από μέσα σου.<br />Και συνειδητοποιείς οτι δεν την εχεις ζήσει τελικά.<br />Την άφησες να περάσει μέσα από τα χέρια σου, <br />την σκόρπισες, στα χαμένα...<br />την πέταξες, και συνεχίζεις να την πετάς στα σκουπίδια...<br />Εγώ αιμορραγώ από τις μαχαιριές σου, <br />αλλά,<br />κάθε βράδυ παίζω καινούργιες μουσικές...<br />και θα πεθάνω κάποια στιγμή, <br />οπως όλοι μας εξάλλου, <br />αλλά θα πεθάνω χορεύοντας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-3373951411674972885?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-37750493001712204662011-06-19T04:32:00.001+03:002011-07-18T19:12:41.868+03:00ΉρΘες, <br />στη ζωή μου<br />κάποια στιγμή.<br />Και ο ερχομός σου, <br />με προετοίμαζε ήδη <br />για τη φυγή σου.<br />Γιατί,<br />πάντα αυτό συμβαίνει.<br />Ό,τι έρχεται κάποια στιγμή,<br />μετά<br />πάλι φεύγει.<br />Και η χαρά, και η λύπη,<br />και ο πόνος και ο θυμός...<br />Και τί μένει τελικά;<br /><br /><br />η Θύμηση!<br />όλων αυτών που νιώσαμε,<br />όλων αυτών που ζήσαμε.<br />Θυμάμαι,<br />σημαίνει έχω ζήσει<br />έχω γελάσει<br />έχω πονέσει <br />έχω κλάψει.<br />Θυμάμαι<br />σημαίνει πως,<br />ακόμα είμαι ζωντανή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-3775049300171220466?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-78883879264574723102011-06-17T00:03:00.001+03:002011-06-19T04:35:58.159+03:00Ζήσαμε την αγάπη μας<br />μέχρι το τέρμα.<br />Ήπιαμε τον έρωτα,<br />μέχρι την τελευταία σταγόνα.<br />Και όταν πιά, <br />στραγγίξαμε τα χείλη μας, <br />ζητήσαμε αλλού<br />νέα φιλιά, <br />για να ξεδιψάσουμε την δίψα<br />της ψυχής.<br />Μόνο στό σάλιο μας απόμεινε πιά, <br />η θύμηση της γεύσης<br />των φιλιών μας. <br />Να βεβαιώνει πως<br />εμείς οι δύο, κάποτε<br />είμασταν ένα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-7888387926457472310?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-76962762326355158252011-06-14T21:28:00.001+03:002011-06-19T04:37:03.991+03:00Έφυγα.<br />Πάντα φεύγω<br />γιατί, <br />η Ελευθερία μου,<br />είναι πιό πολύτιμη <br />απο την <br />Ευτυχία...<br />Έφυγες.<br />Εγώ σ'έδιωξα...<br />γιατί, <br />η Ευτυχία μας,<br />σκότωνε την <br />Ελευθερία μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-7696276232635515825?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-44582797652744111312011-06-14T03:57:00.001+03:002011-06-19T04:37:46.992+03:00Δόθηκα,<br />με την ορμή της νιότης μου<br />και τον ενθουσιασμό <br />του καινούργιου.<br />Διάλεξα,<br />γιατί, όλοι με ήθελαν.<br />Διαπραγματεύτηκα<br />την ελευθερία μου,<br />με ανταλλάγματα <br />που τα πλήρωσα πολύ ακριβά.<br />Και στο τέλος, <br />Δήλωσα υποταγή<br />στο σύστημα...<br />Γιατί, κάποια πράγματα,<br />ΔΕΝ συγχωρούνται...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-4458279765274411131?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-27704003235675534842011-05-30T02:19:00.001+03:002011-06-19T04:38:39.702+03:00Γεννήθηκα.<br />Γέλασα,<br />Γέρασα,<br />Γύρισα.<br />Γρήγορα που πέρασε <br />ο καιρός!<br />Γιατί;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-2770400323567553484?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-6205663400355834152011-05-28T20:59:00.001+03:002011-06-19T04:39:22.850+03:00Βγές, <br />δεν αντέχω πιά να "τα φυλάω".<br />Κουράστηκα <br />να μου κρύβεσαι.<br />Το παιχνίδι τελείωσε.<br />Βγες εαυτέ μου,<br />φανερώσου!<br />Σκοτείνιασε πιά, <br />και η μάνα μου <br />με φωνάζει.<br />Πρέπει να γυρίσω σπίτι.<br />1,2,3, "Φτού και Βγήκα"...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-620566340035583415?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-76779496436584899922011-05-24T20:39:00.002+03:002011-07-18T19:07:41.116+03:00Για να ξεκουμπώσουν μια μέρα <br />οι καρδιές, <br />πρέπει να κουμπώσουν ενα βράδυ <br />τα σώματα.<br />Και τα φύλλα των δέντρων,<br />να γυαλίζουν στον ήλιο <br />μετά την βροχή...<br />Πόσο ακόμα,<br />είναι το "Ακόμα";<br />Πόσο μπορεί να Αντέξει ο Ανθρωπος;<br />Με το τελευταίο -Α-<br />του "κουράστηκΑ",<br />αρχίζει το "Αντέχω Ακόμα"!<br />Μα,<br />για πόσο Ακόμα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-7677949643658489992?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-26789071441433531422011-05-12T02:33:00.000+03:002011-05-13T23:38:39.349+03:00Τί είναι αραγε πιό δυνατό;<br />Και τα δυό μεσα στον κόρφο μου παρέα ζούν.<br />Ο φόβος και η ελπίδα.<br />Ποιό απ' τα δύο θα κερδίσει; <br />Σε κοιτάζω και φοβάμαι,<br />σε κοιτάζω και ελπίζω. <br />Και μόλις η ελπίδα χαράζει στα χείλη μου, <br />ο φόβος έρχεται και τα παγώνει.<br />Μου απλώνεις το χέρι <br />και νοιώθω την ζέστη της ψυχής σου.<br />Πάω ν'απλώσω να στο πιάσω,<br />και με παραλύει ο φόβος της ματιάς σου.<br />Ελπίζω και φοβάμαι.<br />Φοβάμαι να ελπίζω. <br />Πόσο καιρό θέλει η εμπιστοσύνη για να ξανάρθει <br />όταν σε εχει εγκαταλείψει;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-2678907144143353142?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-47818885884547116502011-05-08T02:42:00.000+03:002011-05-08T02:42:04.065+03:00Τίναξες τα βρεγμένα μπατζάκια του παντελονιού σου στο χαλί της εισόδου.<br />Και μπήκες μέσα.<br />Στα μάτια σου γυάλιζε ήδη ο διάβολος από το ποτό και τον θυμό.<br />Τίποτα δεν άφησες που να μην το διαλύσεις με τις κουβέντες σου!<br />Σε άκουγα να λές.<br />Μετά, σου ζήτησα να φύγεις. Έπρεπε.<br />Έφυγες... <br />Τελειώσαμε;<br />Τίποτα δεν είναι, τίποτα δεν μπορεί να ξαναγίνει πιά...<br />Εχουν όλα ήδη υπάρξει αλλοιώς!<br />Στα μάτια μου, στο μυαλό μου, έχω ακόμα τις εικόνες από τα λόγια σου...<br />Χαράχτηκαν στο μυαλό μου <br />λές και, <br />διαμάντι έκοψε γυαλί...<br />και το αίμα έτρεχε ποτάμι, μέχρι που στράγγιξε.<br />Ακόμα και όταν κλείσει η πληγή, <br />η ουλή μένει για πάντα. <br />Ακουμπάω δειλά τα δάχτυλά μου πάνω σ' εκείνο το σημείο, <br />και τινάζομαι από τον πόνο.<br />Πόσο χρόνο θέλει για να πάψεις να πονάς;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-4781888588454711650?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-85507741266982328842011-05-05T05:51:00.000+03:002011-05-05T05:51:07.917+03:00Την κοιτούσε, έτσι όπως καθόταν στον καναπέ, μισόγυμνη, με το κομμάτι του υφάσματος επάνω στο σώμα της, ακριβώς εκεί που το είχε ο ίδιος τοποθετήσει λίγα λεπτά πριν. <br />Πήγε πίσω στον καμβά του, την ξανακοίταξε, από άλλη γωνία αυτή τη φορά.<br />Κάτι τον ενοχλούσε.<br />Κάπως το φώς έριχνε επάνω της μιά σκιά που δεν του άρεσε, κάποια γωνία του προσώπου της του φαινόταν λάθος. Και τα μάτια της, είχαν μιά περίεργη έκφραση, έβγαζαν μιά μελαγχολία που δεν την άντεχε, δεν την ήθελε, αυτός την έβλεπε, δεν μπορούσε να την αγνοήσει, και τον ενοχλούσε. <br />Άφησε κάτω πάλι τα μολύβια του, εκνευρισμένος. <br />Κάτι του έφταιγε, κάτι τον έκανε να μην μπορεί να αποτυπώσει στον καμβά αυτό που έβλεπε σ'αυτό το κορίτσι, αυτό που ένοιωθε όταν την κοιτούσε. <br />Είδε τα μάτια της να στενεύουν ανεπαίσθητα, ενώ έμενε εκεί, ξαπλωμένη στον καναπέ του ακίνητη, και τον κοιτούσε. Είδε την σκέψη που πέρασε απο μέσα τους. <br />Κινήθηκε προς τον καναπέ που εκείνη ήταν στημένη, ξαπλωμένη, με το μεταξωτό ύφασμα να καλύπτει μέρος του όμορφου κορμιού της, αφήνοντας γυμνή την ψυχή της. <br />Τώρα, βρισκόταν ακριβώς από πάνω της.<br />Κοντοτάθηκε και την κοίταξε ξανά, έκανε ενα βήμα πίσω, και μετά, έσκυψε και την πήρε στην αγκαλιά του.<br />Φιλήθηκαν με ενα άγριο πάθος, και ετσι όπως αυτή ήταν ήδη γυμνή και ξαπλωμένη στον καναπέ, βρέθηκε μέσα της πρίν καλά καλά να το καταλάβει.<br />Τώρα της χάϊδευε το πρόσωπο, τα μαλλιά, της φιλούσε το στήθος, τον λαιμό, αυτό τον ίδιο λαιμό που λίγο πριν προσπαθούσε να ζωγραφίσει, της ψιθύριζε πίσω από το αυτί λέξεις που ούτε και αυτός καταλάβαινε,και στο τέλος, της ακινητοποίησε το κορμί της πλέκοντας τις παλάμες των χεριών του με τις δικές της, και με ενα τελευταίο σπασμό και μια άγρια χαρά, έφτασαν και οι δύο ταυτόχρονα σε οργασμό, βγάζοντας μια πνιχτή κραυγή ανακούφισης, που έμοιαζε με εναν περίεργο, βαθύ αναστεναγμό.<br />Τώρα, ήταν και οι δύο ξαπλωμένοι αγκαλιά στο πάτωμα, χωρίς να μιλάνε, μόνο έχοντας ακόμα τις παλάμες των χεριών τους σφιχτά πλεγμένες.<br />Τώρα, ήξερε τί του έφταιγε τόσες μέρες με αυτό το μοντέλο τελικά. <br />Τώρα, συνειδητοποιούσε τι του συνέβαινε...<br />Δεν μπορείς να ζωγραφίσεις τον έρωτα!<br />Οταν είσαι εσύ ο ζωγράφος, ο,τι και να κάνεις, μπορεί να είναι καλό στα μάτια των άλλων, αλλά στα δικά σου, είναι πάντα, μια κακή, φτηνή απομίμηση αυτού που νοιώθεις...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-8550774126698232884?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-69372566616872799062011-05-04T02:19:00.000+03:002011-05-04T02:19:44.287+03:00"Μερικές φορές, η απόγνωση σε φτάνει στα όρια σου.<br />Μία όμως είναι αυτή η φορά που πραγματικά τα αγγίζεις.<br />Εκεί είναι, που ανεβαίνεις επάνω στο κάγκελο και κοιτάς κάτω τον κόσμο να είναι στα πόδια σου, και μετά κοιτάς ψηλά, και ενώ ισορροπείς, επάνω στο λεπτό σιδερένιο δοκάρι, ανοίγεις τα χέρια σου διάπλατα και νοιώθεις την ανάγκη να πετάξεις.<br />Και αυτή η ανάγκη γίνεται μέσα στο μυαλό σου μιά άγρια χαρά, που σε συνεπαίρνει, και σε σπρώχνει σ' αυτό το ένα, το μοναδικό απαραίτητο βήμα.<br />Και μετά πετάς...<br />Προς τα πάνω, προς τα κάτω, τι σημασία έχει πιά;"...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-6937256661687279906?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-85034168404936775262011-04-28T18:06:00.000+03:002011-04-28T18:06:54.678+03:00Χρησιμοποιούμε κάθε βράδυ<br />ξένα κορμιά, σαν γομολάστιχα.<br />για να σβήνουμε <br />ο ένας το κορμί του άλλου<br />από πάνω μας. <br />Μόνο που,<br />κάθε φορά, η γομολάστιχα ξεφεύγει<br />και λίγο παραπάνω...<br />και σβήνει μαζί<br />και ενα κομμάτι του εαυτού μας. <br />Και έτσι κάποια στιγμή,<br />θα χαθούμε τελείως<br />από την εικόνα.<br />Μετά, <br />κάθε πρωί, <br />μαζεύω τα ρινίσματα του είναι σου<br />σε ένα κουτάκι<br />και σε ξαναφτιάχνω <br />πάλι απ'την αρχή.<br />Και έτσι αντέχω την ημέρα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-8503416840493677526?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-61520239289115917102011-04-27T18:42:00.000+03:002011-04-27T18:42:24.333+03:00Μια μέρα, <br />αγάπησα ενα σύννεφο.<br />Το περίμενα σαν ξημερώσει, <br />να μου κρύψει για λίγο τον ήλιο,<br />και μόλις η σκιά του έπεφτε πάνω μου, <br />ξυπνούσα και του χαμογελούσα.<br />Οταν έβγαινα έξω στη λιακάδα,<br />μου έπαιζε παιχνίδια, <br />παίρνοντας διάφορα σχήματα <br />μόνο για μένα... <br />Κοίταζα ψηλά στον ουρανό <br />και έβλεπα <br />το σύννεφό μου μεταμορφωμένο <br />σε μια τεράστια κάτασπρη καρδιά <br />να με κοιτάζει από ψηλά...<br />Και ήξερα,<br />οτι μ'αγαπούσε και 'κείνο.<br />Μα κάποια μέρα,<br />άρχισε να βρέχει.<br />Το σύννεφο έλιωσε<br />και οι χοντρες σταγόνες της βροχής<br />που έγινε, <br />έπεσαν πάνω μου <br />και με μούσκεψαν.<br />Και μετά ανακατεύτηκαν με την σκόνη <br />στα βρώμικα πεζοδρόμια της πόλης... <br />Και η αγάπη μας,<br />έγινε λάσπη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-6152023928911591710?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-2315253029163180062011-04-27T01:37:00.000+03:002011-04-27T01:37:00.978+03:00Βρέχει και ξεπλένει...<br />Την κίτρινη σκόνη, <br />την μυρωδιά σου απο το σπίτι. <br />Την παρουσία σου.<br />Βρέχει και ποτίζει το χώμα, <br />μουλιάζει τη γή, <br />μαλακώνει τον πόνο.<br />Της απουσίας σου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-231525302916318006?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-85329074493622411122011-04-26T17:09:00.000+03:002011-04-26T17:09:14.855+03:00Μέσα απ'το τζάμι σε κοίταζα, και αναρρωτιόμουν αν έφτανε η φωνή μου στ' αυτιά σου. <br />Τα μάτια σου που με κοιτούσαν κάτι μου έλεγαν, αλλά το τζάμι ήταν εκεί, ανάμεσα μας, και δεν μπορούσα να σ' ακούσω... ούτε σ' έβλεπα. <br />Ο ήλιος με τύφλωνε, ετσι όπως έπεφτε πάνω στο τζάμι, και έκανε αδύνατη την επικοινωνία μας. <br />Το "Αττικό φώς" !!! <br />Μαγικό και Αδυσώπυτο! <br />Να μας κόβει στα δυό.<br />Εσύ απ'εξω και 'γώ από μέσα. <br />Εσύ από την μιά μεριά, και 'γω από την άλλη. <br />Και ανάμεσά μας, το Φως. <br />Να μας ξεκουφαίνει... <br />Και τί ήθελε η φωνή σου να μου πεί, και τί ήθελε η δική μου να σου απαντήσει, να μην γίνεται...<br />Σαν τα χέρια μας, που ακουμπούσαν το ένα το άλλο, αλλα ανάμεσά τους ήταν το τζάμι. <br />Και έτσι τελικά, ποτέ δεν σ'αγγιξα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-8532907449362241112?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-4173924228007660772011-04-26T04:50:00.000+03:002011-04-26T04:50:24.320+03:00" Γιατί δεν παντρευτήκαμε τότε;" <br />"Δεν μου το ζήτησες ποτέ" . <br />Αλλά, και αν μου το είχες ζητήσει τότε, θα είχαμε χωρίσει... αργότερα.<br />Αγάπη μου! <br />Πέρασαν 24 χρόνια από τότε... <br />Τώρα πίνουμε οι δυό μας καθισμένοι στα σκαμνιά του μπάρ και αναρωτιέσαι τι;<br />Ο,τι και να είχε γίνει τότε, θα είχε τελειώσει... λίγο καιρό μετά...<br />Όμως "εμείς", δεν είχαμε τελειώσει... <br />Και η απόδειξη είναι εδώ... <br />Πάμε έξω να καπνίσουμε ενα τσιγάρο. Δεν πήγαμε ποτέ μαζί τελικά στην Κωνσταντινούπολη... ίσως να πάμε για μήνα του μέλιτος... τελικά... <br />Θα σου δείξω όλα όσα έμαθα περπατώντας με τους άλλους στα σοκάκια της... Και θα ανακαλύψουμε καινούργια περάσματα παρέα... Τώρα ξέρω να αποφύγω τις κακοτοπιές... <br />Και σύ, μου έχεις πιά εμπιστοσύνη πιά... Το νιώθω! <br />Τώρα αφήνεσαι να σε παρασύρω στίς τρέλλες του μυαλού μου... παλιότερα δεν ήθελες...δεν ήξερες, δεν μπορούσες... <br />Τώρα, κρατάς το χέρι μου και με ακολουθείς... <br />Τελικά, καλύτερα που περιμέναμε... <br />Τώρα, μπορούμε να ξεκινήσουμε... <br />Νομίζω οτι είμαστε έτοιμοι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-417392422800766077?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-88191320368562977832011-04-20T16:19:00.000+03:002011-04-20T16:19:18.619+03:00Στο οπισθόφυλλο έγραφε το όνομά της και την ημερομηνία. "Ιούνιος 1980".<br />Πήρε το μολύβι που είχε και σημείωνε καθώς διάβαζε, και συμπλήρωσε από κάτω. Απρίλιος 2011.<br />Τριανταένα χρόνια μετά...<br />Το ίδιο βιβλίο, άλλος αναγνώστης, άλλη ζωή!<br />Πόσα της έκρυβαν τότε οι σελίδες του! Πόσα τα μάτια της δεν μπορούσαν να δούν, το μυαλό της δεν καταλάβαινε, η καρδιά της δεν ήξερε να αναγνωρίσει!<br />Ακούμπησε το βιβλίο στο πάτωμα, δίπλα της, έσβησε το φώς, και με τα μάτια ανοιχτά, κοιτούσε το ταβάνι στο σκοτεινό πια δωμάτιο. <br />Αφησε το μυαλό της να γυρίσει πίσω, 31 χρόνια πίσω, προσπάθησε να θυμηθεί...<br />Μάταια. Μόνο δάκρυα κατάφεραν να κυλήσουν από τα μάτια της, οι αναμνήσεις της όλες είχαν γίνει ενα δάκρυ νοσταλγίας, με μια γεύση πικραμύγδαλου.<br />Από 'κείνα τα μπαλάκια μαρτσιπαν που αγόραζε και έτρωγαν το βράδυ στο κρεβάτι... Στο νοικιασμένο δωμάτιο της κυρίας Ελένης, στο Νυδρί... <br />Γύριζαν από τη θάλασσα αργά το απόγευμα με το φουσκωτό, το άφηναν μπροστά στο σπίτι, και μετά, εμπαιναν μέσα στο δωμάτιό τους, και με τις ώρες, έμεναν ξαπλωμένοι, αγκαλιασμένοι, να τρώνε μάρτσιπαν με γεύση πικραμύγδαλου, να ανακαλύπτουν δειλά δειλά τον έρωτα, ανακατεμένο με το αλάτι της θάλασσας και τον ιδρώτα του καλοκαιριού, και την ζέστη του μικρού δωματίου.<br />Σιγανά και με ντροπή, γιατί ακόμα ήτανε παιδιά και ντρέπονταν, σιγά, να μην τους ακούσουν από δίπλα, σιγά, γιατί και οι ίδιοι δεν είχαν ακόμα καλά καλά ανακαλύψει τις φωνές τους.<br />Την είχε συνεπάρει τότε η λύσσα του ήρωα, αυτή η άγρια δίψα του για τη ζωή και για τον έρωτα. <br />Κάπου μέσα της, την ένοιωθε να φουντώνει ίδια και σε "κείνη, αλλά, ήταν μικρή, ακόμα, και δεν ήξερε, την φοβόταν περισσότερο από οτι τη λαχταρούσε. <br />Μετά, το φθινόπωρο, χωρίσανε, εκείνη έφυγε, για σπουδές, την άρπαξε ο αέρας του βιβλίου λές, τώρα που το σκέφτεται, ετσι κάπως έγινε. <br />Σαν να την άρπαξε η φουρτούνα , ο ίδιος χαλασμός που περιέγραφε ο Καραγάτσης στο βιβλίο του. <br />Και ξημέρωσε σε άλλη γή, σε άλλη ήπειρο. <br />Και μετά σε άλλη, και σε άλλη... <br />Είδαν τα μάτια της πολλά. Ένοιωσε το κορμί της περισσότερα...<br />Πόνεσε, απόλαυσε, αγάπησε, μίσησε.<br />Αγάπησε χωρίς να την αγαπήσουν, και την αγάπησαν χωρίς να μπορέσει να αγαπήσει.<br />Εμεινε στέρφα η κοιλιά της απο τον σπόρο, άδεια η ζωή της από γέλια παιδικά... Δική της ήταν η επιλογή...<br />Την είπαν πριγκήπισσα και πόρνη, σκληρή, φτερό από πούπουλο και μετάξι...<br />Σαλώμη και Κασσιανή...<br />Μαρία και Μαγδαληνή...<br />Θησαυρό ζωής, Κινούμενο Παραμύθι...<br />Της ψιθύρισαν στο αυτί πως ήταν τυχεροί που την είχαν, και οταν αυτή έφευγε, την καταριόντουσαν και την έλεγαν "σκύλα"...<br />Μέσα στο σκοτάδι του δωματίου της τώρα, μόνη πάνω στο διπλό κρεβάτι της, αυτό που φιλοξένησε κατά καιρούς τους έρωτες της ζωής της! <br />Που μόνο αυτό ήξερε τους μυστικούς πόνους του κορμιού και της ψυχής της, έψαχνε να βρεί τον ύπνο,<br />έψαχνε να βρει ενα χαρτομάντηλο να σκουπίσει τα μάτια της...<br />Τριαντα ένα χρόνια μετά, πήρε από το πάτωμα το βιβλίο και το ακούμπησε πάνω στο στήθος της. <br />Το ένοιωσε να ανεβοκατεβαίνει μαζί με την καρδιά της... <br />Γύρισε στο πλάϊ, έριξε την κουβέρτα πάνω της έκλεισε τα μάτια της και αφέθηκε να την πάρει ο ύπνος...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-8819132036856297783?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-5064551097270097832011-04-19T19:14:00.000+03:002011-04-19T19:14:06.829+03:00ΣΑΛΩΜΗ - ΚΑΣΣΙΑΝΗ.<br /><br />Και έρχεσαι τώρα και μου ζητάς συγγνώμη!<br />Να σου συγχωρέσω τι; <br />Εγώ, η πιο αμαρτωλή, απ’ όλους!<br />Εγώ, που δεν μπορώ πρώτα απ’ όλα, <br />να συγχωρέσω τον εαυτό μου.<br />Για όλα μου τα κρίματα...<br />Τι άφεση αμαρτιών να δώσω;<br />Γιατί σ’ αγάπησα; <br />Γιατί σε φρόντισα;<br />Γιατί σε άφησα;<br />Γιατί κοίταξα να σωθώ<br />Απ’ τον εαυτό μου <br />και από σένα;<br />Φύγε...<br />Άσε με τυλιγμένη στα πέπλα μου. <br />Να χορεύω τις νύχτες<br />περιμένοντας να ξημερώσει<br />και να μου φέρουν <br />να φιλήσω τα χείλη σου <br />από το κομμένο κεφάλι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-506455109727009783?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-51915034893065127152011-04-18T23:07:00.000+03:002011-04-18T23:07:11.258+03:00Την θυμάμαι τόσο καθαρά, εκείνη τη στιγμή.... <br />Την στιγμή της χαμένης μου πιά αθωότητας...<br />Εκείνη τη στιγμή, που χάθηκε από τα μάτια μου εκείνη η λάμψη τους και αντικαταστάθηκε από μιά γλυκειά μελαγχολία. <br />Εξακολούθούσαν να γελούν, τα μάτια, αλλά, μια αδιαόρατη θλίψη είχε περάσει μέσα από το γέλιο τους, και οταν λαμπύριζαν δεν ήξερες αν ήταν απο ευτυχία ή απο δάκρυα που δεν κυλούσαν, πιά...<br />Μετά, πέρασαν τα χρόνια, και ταξίδεψαν τα μάτια μου.<br />Είδαν πολλά.<br />Έκλαψαν πολύ.<br />Τυφλώθηκαν από κάλπικες υποσχέσεις. <br />Πικράθηκαν από λόγια που δεν έγιναν ποτέ πράξεις.<br />Θύμωσαν και άστραψαν.<br />Έμαθαν να κοιτάνε ίσια εμπρός, <br />κατάματα την αλήθεια.<br />Στέρεψαν απο δάκρυα.<br />Και έτσι όπως στέγνωσαν πιά,<br />Αφησαν να φανεί ξανά, <br />αυτή η χαμένη λάμψη της αθωότητας.<br />Που τελικά, δεν είχε ποτέ χαθεί.<br />Ηταν πάντα εκεί, <br />καταχωνιασμένη στο πιό βαθύ <br />κομμάτι της ψυχής ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-5191503489306512715?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-47305013186199544292011-04-16T15:04:00.000+03:002011-04-16T15:04:58.503+03:00Σάββατο μεσημέρι, Σάββατο του Λαζάρου, με την Μεγάλη Εβδομάδα να ξεκινάει, το Πάσχα να είναι μόνο εφτά μέρες μπροστά και την Άνοιξη να μας παίζει, μιά κρύο, μιά ζέστη, μιά λιακάδα, μιά συννεφιά και ψιλόβροχο, και την κίτρινη σκόνη της γύρης να σκεπάζει τα πάντα. Από τα φύλλα των δέντρων μέχρι τα κρυφά μας μυστικά και τις συννεφιές της ψυχής μας...<br />Οι μυρωδιές της Άνοιξης δεν σε αφήνουν να ησυχάσεις. Περνάνε μέσα απο τα ρουθούνια σου και σου τρυπάνε το μυαλό... Σε μεθάνε, σε τυλίγουν σε μιά γλυκιά ζάλη, σαν νά 'χεις καπνίσει το πιό γλυκό χασίσι του κόσμου και μένεις ακίνητος, ανίκανος να αντισταθείς, μέσα στην γλυκιά αποχάυνωση ...<br />Κάποιες μουσικές, βαθειά μέσα στο μυαλό σου. Τις ακούς χωρίς να ξέρεις τι ακριβώς είναι... αλλά είναι όμορφες, σε κάνουν να θές να στροβιλιστείς στο ρυθμό τους...<br />Να! Τώρα έβγαλε ήλιο. Τα πλακόστρωτα είναι ακόμα υγρά απο την πρωινή βροχή, αλλά οι αχτίδες του με τυφλώνουν και τα φύλλα γυαλίζουν στις σταγόνες που εχουν ακόμα μείνει πάνω τους...και αυτό το φώς, σε στέλνει κατευθείαν σε άλλους κόσμους, χωρίς το βάρος του κορμιού σου, χωρίς την κούραση της ψυχής σου, εκεί που είναι όλα φώς, όλα είναι οπως λέει και ο ποιητής, "ordre et beauté, Luxe, calme et volupté"...<br />Αυριο αρχίζει ακόμα μιά Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-4730501318619954429?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-19724216845548502872011-04-13T21:54:00.000+03:002011-04-13T21:54:38.385+03:00Στεκόταν εκεί, στη μέση του δρόμου, πάνω στη διαχωριστική γραμμή, ακίνητη, χτυπημένη. <br />Την είδα από μακρυά, και οπως οδηγούσα, προσπάθησα να φέρω το αυτοκίνητο λίγο πιό δεξιά, για να αποφύγω να περάσω απο πάνω. Και εκείνη τη στιγμή, την είδα να κάνει μιά ύστατη προσπάθεια να κουνηθεί, να κρατηθεί από την ζωή. Προσπάθησα να πατήσω φρένο, να σταματήσω, μα τα αυτοκίνητα έρχονταν και απο τις δύο μεριές του δρόμου βιαστικά, κανείς δεν είχε χρόνο να δώσει βοήθεια σε ενα χτυπημένο γατί.<br />Μέχρι να μπορέσω να στρίψω και να γυρίσω πίσω, ήταν ήδη αργά. Ποιός ξέρει πόσα αυτοκίνητα είχαν περάσει πάνω από το άψυχο πια ζώο. Εκείνο εξακολουθούσε να βρίσκεται στη μέση του δρόμου, κανείς δεν είχε σκεφτεί να σταματήσει και να το φέρει στην άκρη του δρόμου, και δεχόταν τα βιαστικά αυτοκίνητα να περνάνε πάνω από το σώμα του... <br />Λίγο αίμα είχε τρέξει από το στόμα του και είχε κάνει ενα σκούρο λεκέ στην άσφαλτο. <br />Και οπως βράδιαζε, ο λεκές γινόταν ενα με τον δρόμο προσπαθώντας λές να σκεπάσει την ανθρώπινη αδιαφορία...<br />Ηταν ένα μικρό γατάκι. Είχε περάσει όλο το κρύο του χειμώνα, και είχε καταφέρει να τα βγάλει πέρα...<br />Και σήμερα, ενα ανοιξιάτικο απόγευμα Τετάρτης, λίγο πρίν από το Πάσχα, κοίτοταν στη μέση του δρόμου, σαν ενας μικρός Εσταυρωμένος που μόλις είχε λυτρωθεί απο τα Πάθη του...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-1972421684554850287?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-38010279432876564052011-03-27T19:21:00.000+03:002011-03-27T19:21:39.058+03:00Πήραμε τα χοτ ντογκς και απομακρυνθήκαμε απο την καντίνα.<br />Η άδεια πλατεία, μπροστά μας. <br />Μέσα στο χειμωνιάτικο κρύο , με τα παγκάκια έρημα και τα φώτα θαμπά από τη νοτισμένη ατμοσφαιρα της βραδιάς, και την υγρασία σχηματισμένη σε χοντρές σταγόνες, σαν να είχε βρέξει λίγο πρίν...<br />Μπορεί, και να είχε βρέξει . <br />Είχαμε βγεί απο το μπαράκι της απέναντι γωνίας, μετά από αρκετές ώρες και ακόμα περισσότερα ποτά. <br />Πεινασμένοι, ζαλισμένοι, ερωτευμένοι.<br />Τα στομάχια μας κόμπος, χωρίς να ξέρουμε με σιγουριά την αιτία. <br />Καθίσαμε στο βρεγμένο παγκάκι δίπλα δίπλα, ακούμπησα το κεφάλι μου στον ώμο σου και συνέχισα να τρώω σιωπηλή. <br />Μουσικές άπειρες, έπαιζαν στο μυαλό μου, από τα προηγούμενα τραγούδια του μπαρ... <br />Και η σιωπή της άδειας πλατείας, το ωραιότερο απ' όλα όσα είχαμε μέχρι τότε ακούσει.<br />Μοιραστήκαμε ενα μπουκάλι νερό, κάτι σού'πα για το νερό που πρέπει να πίνεις, οταν εχεις πιεί πολύ αλκοόλ, πετάξαμε τα σκουπίδια στο καλάθι. <br />Φιληθήκαμε, εκεί, δίπλα στο σκουπιδοτενεκέ, κάτω από το θαμπό φώς του Δήμου, στη μέση της άδειας πλατείας...<br />Αγκαλιασμένοι φτάσαμε στο αυτοκίνητο, μου κρατούσες το χέρι σε όλη τη διαδρομή, μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι...<br />Αγκαλιά μας πήρε ο ύπνος, και ξυπνήσαμε αγκαλιασμένοι το πρωί...<br />Εχουν περάσει πολλα χρόνια από τότε... <br />Η πλατεία, εξακολουθεί να είναι η ωραιότερη που εχω δεί μέχρι τώρα στη ζωή μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-3801027943287656405?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-18657998776848547642011-03-26T03:33:00.000+02:002011-03-26T03:33:52.038+02:00Κοίταζε κάτω στο πάτωμα, ανάμεσα στα πόδια της, τα σπασμένα κομμάτια της κούκλας. <br />Δεν ήξερε πως έπρεπε να αντιδράσει, δεν ήταν σίγουρη αν έπρεπε να κλάψει, να χαρεί, ή να γελάσει.<br />Της είχε φύγει ενα βάρος, είναι αλήθεια, μόλις άκουσε το "κρακ", ανάμεσα στα πόδια της.<br />Σαν να είχε επιτέλους πάρει τέλος , ενα μαρτύριο που κράταγε χρόνια. <br />Το καθάρισμα της πολύτιμης πορσελάνινης κούκλας, που ήταν οικογενειακό κειμήλιο, που πέρναγε από γενιά σε γενιά! <br />Και έτσι, υποχρεωτικά την είχε και αυτή παραλάβει, θέλοντας και μή, οταν παντρεύτηκε και μετακόμισε στο δικό της σπίτι. <br />Την έβλεπε τόσα χρόνια στο πατρικό της και την είχε σιχαθεί... <br />Και οταν η μάνα της την έφερε στο καινούργιο σπίτι, έψαχνε με αγωνία να βρεί, που θα μπορούσε να την βάλει για να φαίνεται όσο το δυνατόν λιγότερο... <br />Την καταχώνιασε σε κάποιο σημείο της βιβλιοθήκης, ανάμεσα σε ανάκατα βιβλία, και μόνο οταν έπρεπε να κάνει τραπέζι τους συγγενείς, την έβγαζε από κεί και την ακουμπούσε πάνω στο τραπεζάκι να "φαίνεται"...<br />Ετσι είχε γίνει και χτές... <br />Μετά το χωρισμό της με τον άντρα της, ήταν η πρώτη φορά που έκανε στο σπίτι της τραπέζι τους συγγενείς, "έπρεπε", είχε πεί η μάνα της, για να δουν όλοι πως ήταν καλά, πως συνέχιζε τη ζωή της και ήταν χαρούμενη...<br />Μα τι ίδέα! <br />Φυσικά και ήταν χαρούμενη. Φυσικά και ήταν καλά. Στο κάτω κάτω, αυτή το είχε ζητήσει το διαζύγιο, αυτή είχε αποφασίσει οτι μέχρι εδώ ήταν...<br />Ολα αυτά τα τυπικά οικογενειακά "πρέπει", την έκαναν πάντα έξαλλη. Αλλά δεν εύρισκε νόημα στο να διαπληκτίζεται με την μητέρα της... Κάθε φορά που πήγαινε να ανοίξει το στόμα της, σκεφτόταν μια δεύτερη φορά, έλεγε μέσα της, "τι νόημα εχει;" και δεν μιλούσε. <br />Και ετσι, έστρωσε το τραπέζι, στόλισε τα βάζα με λουλούδια, έβγαλε και την περίφημη κούκλα από την κρυψώνα της και την "κοτσάρισε" εκεί μπροστά , να φαίνεται, πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού.<br />Και τώρα, αφού είχαν όλοι φύγει πιά, ευχαριστημένοι και ήσυχοι, οτι ήταν καλά, μόνη πιά, στην ηρεμία του άδειου σπιτιού, καθάρισε τα τασάκια, τακτοποίησε τα μαξιλάρια στους καναπέδες, και έπιασε την κούκλα για να την ξανακρύψει...<br />Και όπως έκανε να πάει προς τη βιβλιοθήκη, το τακούνι της πιάστηκε από τα κρόσια του χαλιού, κι'αυτό της μαμάς της, αλλά δεν φαινόταν πολύ, σχεδόν καθόλου αφού το σκέπαζε το τραπέζι του σαλονιού και το έκρυβαν οι καναπέδες, οπότε, "δεν βαρυέσαι".... <br />Και ένοιωσε να σκοντάφτει, να πέφτει, και στην προσπάθειά της να κρατηθεί όρθια, άνοιξε τα χέρια της για να πιαστεί από κάπου, και άφησε την κούκλα να πέσει κάτω...<br />Ενα κρακ ήταν όλο κι' όλο...<br />Τώρα, κοιτούσε τα σπασμένα κομμάτια που κοίτονταν στα πόδια της αμήχανη...<br />Εμεινε έτσι για λίγα λεπτά.<br />Μετά, κοίταξε το παπούτσι της, να δεί μήπως χάλασε το τακούνι από το τράβηγμα, κοίταξε τα κρόσια του χαλιού με ευγνωμοσύνη, σχεδόν ένοιωσε συμπάθεια και για το χαλί, δεν ήταν και τόσο κακό, στο κάτω κάτω...<br />Κοίταξε και την σπασμένη κούκλα, και ξέσπασε σε ενα τρελλό, δυνατό γέλιο, που στο τέλος έκανε τα μάτια της να δακρύσουν και δεν ήξερε πιά, αν γελούσε ή αν έκλαιγε, αλλά για τούτο μόνο ήταν σίγουρη... <br />Αυτά τα δάκρυα, ήταν δάκρυα χαράς και ανακούφισης, ήταν δάκρυα ελευθερίας και λύτρωσης...<br />Μάζεψε τα σπασμένα κομμάτια σε μια σακούλα σκουπιδιών, και τα έρριξε στο σκουπιδοντενεκέ.<br />Και μετά, έβαλε μουσική και ξάπλωσε στο κρεβάτι της ευτυχισμένη... <br />Σήμερα, τί παράξενο αλήθεια, ήταν η πρώτη φορά που ένοιωθε το σπίτι της αληθινά δικό της!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-1865799877684854764?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-57877614776484880242011-03-24T13:05:00.000+02:002011-03-24T13:05:42.690+02:00Το ένατο όγδοο, μιάς μουσικής,<br />που δεν κατάφερα ποτέ, <br />ν'ακούσω...<br />Αυτή ήταν πάντα η ζωή μου.<br />Ενα ληξιπρόθεσμο γραμμάτιο, <br />ενός δανείου που είχε λήξει,<br />πρίν καν το πάρω.<br />Μιά ανάσα ,<br />που είχε αφήσει το κορμί μου,<br />ήδη, <br />πριν αυτό ξεψυχήσει...<br />Το περίσσευμα <br />ενός κύκλου,<br />που είχε κλείσει<br />πριν προλάβω<br />να μπώ μέσα... <br />Και πάντα θα έμενα εκτός...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-5787761477648488024?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-73157348786193176882011-03-24T02:57:00.000+02:002011-03-24T02:57:39.131+02:00Με πήρε η μυρωδιά, μπήκε μέσα στα ρουθύνια μου, και 'γω δεν ξέρω πώς.<br />Αφού, καμμιά πρίπτωση να υπάρχει μέσα στο καταχείμωνο τέτοιο λουλούδι εδώ τριγύρω δεν υπάρχει.<br />Τι περίεργα παιχνίδια που παίζει το μυαλό μας!<br />Ξύπνησα μέσα στη νύχτα και νόμιζα οτι ήμουν κάτω στην Αφρική, μου μύριζαν τα λάνγκι λάνγκι, ερχόταν η δροσιά από τον Ινδικό να μου δροσίσει το κορμί, και ήμουν εδώ, στο σπίτι μου, κουλουριασμένη στα φανελένια μου σεντόνια με το καλοριφέρ αναμμένο. Και εξω φυσούσε και έκανε κρύο... <br />Και έτσι ξαφνικά, θέλησα να βρεθώ πάλι πίσω, στο "σπίτι" μου, στην μαγική εκείνη νύχτα, με τις μυρωδιές, και με τ'αστέρια του Νοτιά καρφωμένα στον ουρανό, και τον Σταυρό του Νότου να με κοιτάει από ψηλά και να μου λέει οτι δεν πρόκειται να του ξεφύγω ποτέ πιά, και οτι πάντα θα θέλω να γυρίζω να τον βρίσκω, όπου και αν πάω, όπου και αν βρίσκομαι στον κόσμο... <br />Σε 'κείνη την ηρεμία του Ινδικού, που σε ναρκώνει με το πήγαιν-έλα του, που δεν κουράζεται να ξεβράζει κάθε 12 ώρες τα μυστικά του βυθού του, στην επιφάνεια, και να μου τα δείχνει να χάσκουν ξεδιάντροπα. <br />Κοράλλια, καβούρια, πεταλίδες, φύκια, αρμύρα και θαλασσινό νερό, ίσα ίσα τόσο, για να αντέξουν , μέχρι να γυρίσει και να τα σκεπάσει πάλι, για να πάρουν ανάσα, να ζωντανέψουν ξανά...<br />Και 'γω, να μένω εκεί, ασάλευτη, ανίκανη να κουνηθώ, να αντιδράσω, μόνο να αναπνέω την ομορφιά του, ναρκωμένη... <br />Να φεύγει το νερό, να τραβιέται μέσα βαθειά, και γώ, να περιμένω ακίνητη, με τις ώρες, να ξαναγυρίσει να με σκεπάσει, να με δροσίσει ξανά, να τσούξει το αλάτι και να γιατρέψει τις πληγές...<br />Γιατί αν δεν πονέσουν , αν δεν σε τσούξουν οι πληγές, δεν γιατρεύονται τελικά...<br />Αλάτι και ιώδιο, και οι μυρωδιές από τα λάνγι λάνγκι, και απο τα νυχτολούλουδα, και ο Σταυρός του Νότου από ψηλά , να σε κοιτά και να σου λέει να πιστέψεις... <br />Σε τί? Σε ποιόν? <br />Μα, σε σένα, στον εαυτό σου, στα χέρια σου, στα μάτια και τις αισθήσεις σου, σ 'αυτά που αναπνέεις και ζείς, εκείνη τη στιγμή. <br />Γιατί, μόνο για 'κείνη τη στιγμή μπορείς νά'σαι σίγουρος.<br />Ολα τ'αλλα, μπορεί και να μην υπήρξαν, και να μη συμβούν ποτέ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-7315734878619317688?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-84756399189394114822011-03-23T21:06:00.000+02:002011-03-23T21:06:19.272+02:00Να μπορούσα να κοιμηθώ,<br />να μην σκέφτομαι, <br />να μπορούσα να κοιμηθώ,<br />να μην χρειάζεται να μετράω.<br />Να μπορούσα να κοιμηθώ.<br />Και να μην ξυπνήσω πιά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-8475639918939411482?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-10796191372265441142011-03-22T02:29:00.000+02:002011-03-22T02:29:16.859+02:00Μιά απέραντη χωματερή<br />κατάντησε η ψυχή μου.<br />Που αδειάζει μέσα της <br />ο καθένας ,<br />τα σκουπίδια του.<br />Και όσο σαπούνι και νερό<br />και αν τρίβει <br />το κορμί μου, <br />η μπόχα δεν φεύγει.<br />Γιατί έρχεται από μέσα μου.<br />Ενα μπουκάλι οινόπνευμα <br />θα πιώ<br />κάποια στιγμή...<br />και μετά, <br />θ'ανάψω ενα σπίρτο <br />και θα το καταπιώ.<br />Να τα κάψω όλα.<br />Για να αναπνεύσω αέρα καθαρό, <br />μέσα απ΄τ' αποκαϊδια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-1079619137226544114?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-11288946058821380852011-03-18T02:39:00.000+02:002011-03-18T02:39:56.319+02:00Ποτέ δεν έμαθες την αλήθεια...<br />'Ετσι το θέλησα. Αλλά, και σύ, δεν ρώτησες...<br />Ποτέ δεν σε άφησα να καταλάβεις πόσο δύσκολα πέρασε για μένα όλος αυτός ο καιρός... <br />Δεν είσαι εσύ για τέτοια μάτια μου... <br />Ο δικός σου ο κόσμος είναι πασπαλισμένος με ζάχαρη άχνη και χρυσόσκονη... Το ξέρω, γιατί τέτοιος ήταν και ο δικός μου κάποτε.<br />Γι'αυτό δεν θέλησα ποτέ να σου πώ την αλήθεια. <br />Τί νόημα θα είχε άλλωστε; Δεν ήταν θέμα περηφάνειας, απλή διαπίστωση ήταν.<br />Και να τα άκουγες, δεν θα μπορούσες να τα καταλάβεις... Δεν τα χωράει το μυαλό σου... Δεν μπορείς ούτε καν να φανταστείς οτι μπορεί να συμβαίνουν αυτά...<br />Προστατευμένος στην ασφάλεια της δικής σου ζωής, μέσα στον ζεστό και ασφαλή μικρόκοσμό σου, κάπου έχεις ακούσει ότι συμβαίνουν και τέτοια. Καμμιά φορά, η δουλειά σου σε φέρνει και αντιμέτωπο με παρόμοιες καταστάσεις, αλλά, μένουν όλα στα χαρτιά, κλεισμένα μέσα στους πολύχρωμους φακέλλους των διαφόρων υποθέσεων. <br />Δεν σε αγγίζουν, Δεν μπορείς, και δεν θέλεις να ξέρεις πως είναι στην πραγματικότητα...<br />Εσύ, πονάς γιατί στην γυμναστική σου τραβήχτηκε ενας μύς... εγώ πονάω γιατί πεινάω...<br />Εσύ, πέφτεις από το άλογό σου... εγώ, δεν έχω δύναμη να σηκώσω κεφάλι από τις σφαλιάρες της ζωής!<br />Εσύ, δεν ξέρεις ποιό αυτοκίνητο να διαλέξεις από τη συλλογή σου, για την βόλτα σου... εγώ, δεν έχω να βάλω βενζίνη για να πάω στη δουλειά μου! <br />Σε κοιτάω και δεν μπορώ να σταματήσω να σε αγαπάω γι'αυτή σου την αφέλεια, για την αθωότητα και την ανεμελειά με την οποία αντιμετωπίζεις την ζωή σου.<br />Σε κοιτάζω και σε χαίρομαι, γιατί, εγώ δεν μπορώ πιά, τίποτα να χαρώ...<br />Μόνο να κλέβω λίγη από την χαρά σου μπορώ, όταν με κοιτάς, να νοιώθω λίγο ζωντανή, λίγο όμορφη, μέσα από τα μάτια σου, μέσα απο το χαμόγελό σου, μέσα απο τη σιγουριά που έχεις γι' αυτή τη ζωή, που εμένα με ποδοπάτησε και με τσάκισε...<br />Να σ' αγκαλιάσω ήθελα και να σου πώ ευχαριστώ, αλλα φοβάμαι να χαρώ πιά, ξέχασα πως είναι να χαίρεσαι... <br />Και έτσι, χαμήλωσα τα μάτια μου, και έστρεψα το βλέμμα μου αλλού. Μόνο την φωνή σου άκουγα και δεν την χόρταινα...<br />Και φεύγοντας, κατάπια δυό δάκρυα που ήταν έτοιμα να με προδόσουν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-1128894605882138085?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-42765565683786132632011-03-17T12:42:00.000+02:002011-03-17T12:42:32.941+02:00Κάτι παίζει με την ψυχή μου...<br />Κάτι με βάζει σε αγωνία, <br />με πειράζει, με κάνει κουρέλι...<br />Κάτι, έρχεται και φεύγει,<br />σαν περαστικό...<br />Κάτι δίνει νόημα στη ζωή μου.<br />Κάτι , που μοιάζει με αλάτι στο φαγητό, <br />ή στις πληγές;<br />Κάτι, ώρες ώρες με τρελλαίνει...<br />Κάτι που μου μοιάζει απελπιστικά γνώριμο<br />αλλά, δεν μπορώ ακριβώς να το προσδιορίσω.<br />Κάτι, <br />που τελικά, <br />είμαι εγώ!<br />Κάτι, ή, μπορεί και τίποτα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-4276556568378613263?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-80412923772735291962011-03-14T18:47:00.000+02:002011-03-14T18:47:22.474+02:00Σ' αγαπάω!<br />Αγαπάω τρυφερά κάθε σου κίνηση,<br />κάθε κομμάτι του κορμιού και της ψυχής σου.<br />Αγαπάω σε σένα, <br />όλα οσα μπορώ να καταλάβω, <br />και λάτρεύω τα άλλα, <br />αυτά που δεν θα κατορθώσω να καταλάβω ποτέ!<br />Αγαπάω τον τρόπο που δεν με νοιώθεις πάντα,<br />τον τρόπο που ψάχνεις ή δεν ψάχνεις την ψυχή μου. <br />Σ' αγαπάω όταν "διαβάζεις" τα μάτια μου, <br />κι΄όταν, νομίζεις πως τα ξέρεις...<br />και δεν "βλέπεις" τίποτα.<br />Αγαπάω απελπισμένα όταν το κορμί μου σου μιλά και το νοιώθεις, <br />μα, περισσότερο, <br />σ' αγαπώ όταν <br />η ψυχή μου σου φωνάζει <br />και σύ, <br />δεν ακούς...<br />Σ' αγαπάω όπως είσαι! <br />Αυτός που είσαι!<br />Σ΄αγαπάω γι' αυτά που είμαστε, <br />αλλά και για τ' αλλα, <br />αυτά που δεν θα καταφέρουμε να γίνουμε ποτέ...<br />Σ' αγαπάω, απλά σ' αγαπάω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-8041292377273529196?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-25544252963334985012011-03-11T19:29:00.000+02:002011-03-11T19:29:24.282+02:00Μιά κουβέντα σου μόνο, έφτανε...<br />Μιά λέξη, το άκουσμα της φωνής σου στο ακουστικό... <br />Σαν χάδι και σαν χαστούκι, σαν μαχαιριά και βάλσαμο μαζί, σαν την "δόση", που ξέρεις οτι θα σε σκοτώσει αλλά δεν μπορείς να την αρνηθείς... <br />Να σε δώ, να σε αγγίξω, να χωθείς μέσα μου!<br />Να μην σε αφήσω ποτέ να φύγεις. <br />Έτσι να μείνουμε πάντα, ο ένας μέσα στον άλλον.<br />Και την ίδια στιγμή, να σε αποφεύγω, να ψάχνω να βρώ δικαιολογία να μην σε δώ...<br />Να ξέρω οτι δεν πρέπει!<br />Οτι μια φορά, δεν θα φτάσει, οτι η μιά φορά θα φέρει την άλλη, και μετά, θα περιμένω την επόμενη, που δεν θά 'ρχεται, και θα με σκοτώνει λίγο λίγο, σιγά σιγά...<br />Και μόνο η αγκαλιά σου να είναι οτι θέλω, <br />οτι εχω ανάγκη. <br />Μόνο το δικό σου το κορμί να θέλω μέσα μου, <br />μόνο την δική σου τη φωνή να θέλω να ακούω να βογγά και να μου παραδίνεται, <br />μόνο εσένα να θέλω να με βλέπει να σπαρταράω,<br />μόνο κάτω απ'του δικού σου κορμιού το βάρος, να μπορώ ν' αντέξω τα πάντα, <br />να μπορώ να γίνω δυνατή, να νοιώθω όμορφη! <br />Κανενός άλλου τα χέρια να μην αντέχω να χαϊδεύουν το κορμί μου!<br />Και τα δικά σου χέρια να ανήκουν σε κάποιαν άλλη!<br />Κάποιας άλλης το δαχτυλίδι είναι περασμένο στο δάχτυλό σου, σε κάποιαν άλλη υποσχέθηκες να της κρατάς το χέρι στα δύσκολα. <br />Και 'γω, να ξέρω, πως όσο και αν μου απλώσεις το χέρι σου, <br />ποτέ δεν θα φτάσει να ακουμπήσει το δικό μου.<br />Και πάντα μόνη μου θά 'μαι οταν το χέρι σου θα ζητάω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-2554425296333498501?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-71539965575659819742011-03-07T22:55:00.000+02:002011-03-07T22:55:57.336+02:00"Κλείσε τα μάτια σου"! μού 'πες...<br />Ήμασταν ξαπλωμένοι στο κρεββάτι και κοιτούσαμε από το γυάλινο ταβάνι , έξω , τον ουρανό με τα άστρα του, και εκείνο το μικρό, απειροελάχιστο καινούργιο φεγγαράκι της μιας μέρας, που διέγραφε την γρήγορη τροχιά του και πήγαινε για ύπνο νωρίς.<br />Εμείς, δεν κοιμόμασταν, ούτε ύπνο είχαμε... Αγκαλιασμένοι στο κρεβάτι, κοιτούσαμε ψηλά, μετρούσαμε τ' αστέρια, όσα τουλάχιστον μπορούσαμε να δούμε.<br />Ανάμεσα στα χάδια και τα φιλιά, κάθε φορά, χάναμε τον λογαριασμό και ξαναρχίζαμε απ'την αρχή...<br />Και πάλι, κάπου, κάποια στιγμή, χάναμε το μέτρημα, και καθώς γλιστρούσες μέσα μου και εγώ σε φυλάκιζα μέσα στο κορμί μου, τα αστέρια γινόντουσαν πάλι πιό πολλά, λές και ο ουρανός τα γεννούσε, από την δική μας ένωση...<br />Οσες οι κοφτές ανάσες μας, όσα τα λαχανιάσματά μας, τόσα και τ'αστέρια... τόσα και τα παιδιά μας...<br />Αυτά τα παιδιά, που δεν γεννήθηκαν ποτέ, γιατί, οι δρόμοι μας αλλού πήγαιναν μια ζωή, και ποτέ δεν υπήρχε χρόνος και των "δυό μαζί η αγάπη" που χρειάζεται για να γεννηθούν...<br />Και έμειναν γιά πάντα στον ουρανό , αστέρια, να φωτίζουν τις νύχτες μας από 'δώ και μπρος...<br />"Κλείσε τα μάτια σου!" σου είπα...<br />"Ορφέας"...<br />Αν είχαμε ενα γιό, θά'θελα να τον λέγαμε Ορφέα...σου ψιθύρισα...<br />Και όπως εσύ βογγούσες μέσα μου, μου απάντησες "θάλασσα"...<br />Και δεν ήξερα αν ήταν το όνομα της κόρης μας ή το κορμί μου που σε κρατούσε φυλακισμένο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-7153996557565981974?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-64021829821136504752011-03-04T02:17:00.000+02:002011-03-04T02:17:00.345+02:00Δεν θέλω αγάπη μου να μου συγχωρήσεις το παρελθόν μου...<br />Αυτό, οποιο και αν ήταν πάει, έχει περάσει πιά...<br />Το μέλλον μου θέλω να μου συγχωρείς.<br />Κάθε μέρα. <br />Κάθε στιγμή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-6402182982113650475?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-10934676879202735742011-03-01T20:08:00.000+02:002011-03-01T20:08:15.899+02:00Κάποτε,<br />είχα πολλά...<br />Τώρα,<br />είμαι.<br />Μόνο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-1093467687920273574?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-28496962128192251482011-03-01T19:32:00.000+02:002011-03-01T19:32:11.538+02:00Αγάπησα ανθρώπους που με πρόδωσαν <br />και πρόδωσα τους ανθρώπους <br />που με αγάπησαν.<br />Αυτοί που με πρόδωσαν,<br />ήταν πιό πολλοί...<br />Αρα, <br />έχω αγαπήσει στη ζωή μου,<br />περισσότερο από οτι έχω αγαπηθεί...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-2849696212819225148?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-26657723382661543432011-02-25T14:38:00.000+02:002011-02-25T14:38:47.503+02:00Θα στέκεις πάντα εκεί, <br />στο παράθυρο να κοιτάς έξω.<br />Τη ζωή, που περνάει <br />και ζεί, και αναπνέει, και πονάει.<br />Θα θέλεις να βγείς <br />και σύ, <br />να σε φυσήξει ο αέρας.<br />Αλλά, <br />ποτέ δεν θα μπορέσεις.<br />Ποτέ δεν θα σε αφήσουν...<br />Από αγάπη...<br />Για να μην σπάσεις...<br />Καταδικασμένη είσαι. <br />Να μείνεις πάντα <br />ενα αντικείμενο λατρείας<br />για τους άλλους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-2665772338266154343?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-92206530621016060712011-02-17T17:26:00.000+02:002011-02-17T17:26:18.307+02:00Περπάτησα,<br />όλα τα δρομάκια που είχαμε μαζί περπατήσει...<br />Πήγα, <br />σε όλα τα μπαρ που είχαμε πιεί από το ίδιο ποτήρι...<br />Χόρεψα,<br />ολους τους χορούς που είχαμε αγκαλιασμένοι χορέψει...<br />Κοίταξα,<br />τον ίδιο ουρανό, και το ίδιο ολοστρόγγυλο φεγγάρι.<br /><br />Με κάποιον άλλον...<br />Ξανά.<br /><br />Και ήταν διαφορετικοί οι δρόμοι,<br />άλλες οι γεύσεις των ποτών,<br />άλλοι οι ρυθμοί των σωμάτων μας,<br />άλλο το σχήμα του φεγγαριού,<br />διαφορετικοί οι αστερισμοί.<br /><br />Αλλος ο πόνος,<br />Ιδια η Αγάπη....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-9220653062101606071?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154534770341321588.post-31563376415588268262011-02-17T03:11:00.001+02:002011-08-02T02:47:41.305+03:00Ήπιε την τελευταία γουλιά από το σφηνάκι της. <br />Πλήρωσε τον λογαριασμό, φόρεσε το παλτό της και τύλιξε το κασκόλ της, που μύριζε ακόμα την κολώνια του, γύρω από το λαιμό της σφιχτά. <br />Ήταν που είχε και αυτό το κρύωμα, αλλα πιό πολύ, ήθελε να τον νοιώθει γύρω από το σώμα της, ακόμα και αν ήταν σχεδόν θηλιά που της έκοβε την ανάσα το τόσο σφίξιμο... <br />Βγήκε στον έρημο δρόμο.<br />Δεν ήταν μακρυά το σπίτι της, και η νύχτα ήταν γλυκειά, παρά το κρύο...<br />Φτάνοντας στο περίπτερο σταμάτησε να αγοράσει πουράκια και γάλα για το πρωί. <br />Έπιασε για λίγα λεπτά κουβέντα με την κοπέλλα στο περίπτερο, και μετά, συνέχισε τον δρόμο της στην έρημη πόλη... <br />Περπατούσε σιγά, αργά, σαν να μην ήθελε να γυρίσει πίσω στο σπίτι, χαζεύοντας τις φωτισμένες βιτρίνες, παρόλο που τίποτα δεν της τραβούσε την προσοχή, τίποτα πιά δεν της άρεσε, τίποτα δεν λαχταρούσε να αποκτήσει...<br />Να φύγει μόνο ήθελε...<br />Να φύγει!<br />Να πάει πού όμως?<br />Σ' άλλη πόλη?<br />Σ' άλλη χώρα?<br />Και τι θα άλλαζε?<br />Αφού τον εαυτό της θα κουβαλούσε πάντα μαζί της, όπου και αν πήγαινε... <br />Μπαγκάζια άλλα δεν είχε πιά σ'αυτή τη ζωή... <br />Με τον εαυτό της έπρεπε να μάθει να ζεί, μ'αυτόν έπρεπε να συμφιλιωθεί...<br />"Οι δυό μας μείναμε", μονολόγησε καθώς άνοιγε την πόρτα του σπιτιού της... "κοίτα λοιπόν να συνηθίσεις"... "εμείς οι δύο πιά" ... "κανένας άλλος."<br />Μπήκε στο σπίτι, έβγαλε το παλτό της, μύρισε ακόμα μια φορά το άρωμά του, ξετυλίγοντας το κασκόλ από τον λαιμό της, και κλείδωσε πίσω της την πόρτα. <br />Κανέναν δεν περίμενε μέσα στη νύχτα, αλλα και ούτε σαν ξημέρωνε η αυριανή μέρα...<br />Έσβησε τα φώτα του κήπου, πήρε απο την κουζίνα ενα ποτήρι νερό και ανέβηκε στο δωμάτιό της να κοιμηθεί...<br />Είχε ήδη αρχίσει να ξημερώνει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154534770341321588-3156337641558826826?l=pitsiloti.blogspot.com' alt='' /></div>pitsilotihttp://www.blogger.com/profile/09350474870888589817noreply@blogger.com0