Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "Η ΕΚΤΑΦΗ".

Μελετούσα το κρανίο σου
πάνω απο τον ανοιγμένο
δανεικό τάφο.
Αγγιζα τις εσοχές που
κάποτε ήταν τα μάγουλά σου
Έφερνα τα χέρια μου
πάνω στους κροτάφους σου.
Πονάς;
Έχεις ημικρανία;
Χτυπούν δυνατά,οι ανύπαρκτες
πια φλέβες;
Σε τριβελίζουν ακόμα;
Βλέπω αυτό το μισό,
κρυμμένο σου χαμόγελο
να μου χαμογελάει.
Εγώ είμαι εδώ.
Είσαι κάπου τριγύρω;
Πως είναι δυνατόν
αυτό το μικροσκοπικό κουφάρι
να είσαι εσύ;
Ολόϊδιος εσύ;
Και να μου χαμογελάς!
Σε χαϊδεύω απαλά.
Κοιτώ τον σαστισμένο εργάτη
Με ένα νεύμα μου,
σε κλείνει μέσα σε ένα
μικροσκοπικό κουτί.
Το παίρνω και το τοποθετώ
στο κενοτάφιο.
Αυτό που εσύ ο ίδιος
διάλεξες.
Εδώ θα μένεις πιά.
Εδώ ήθελες.
Κλείνει η μαρμάρινη πλάκα
με το όνομά σου πάνω.
Au revoir, λοιπόν
πατέρα....

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". ΑΤΙΤΛΟ.

Πήρα πρωί πρωί,
τα κόλυβα του θανάτου μου,
να τα μοιράσω στα πουλιά.
Ανθρωποι να τα φάνε, ήταν λιγοστοί,
φίλοι και συγγενείς, στης μιας παλάμης
τα δάχτυλα τους μετρούσες όλους.
Τσίμπησαν μια μπουκιά, τυπικά,
και κλεφτά, αφησαν το χέρι τους
να πετάξει στη γή,
κατάχαμα
τα υπόλοιπα.
Χαμογέλασα ειρωνικά
μέσα απ' το φέρετρο μου
βλέποντάς τους.
Και ήταν η πρώτη φορά, που ελεύθερο
άφηνα,
να φανεί το γέλιο μου.
Χαραγμένο στο νεκρό και παγωμένο
πρόσωπό μου.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "Falling apart".

Καταρρέω.
Νοιώθω την ζωή να κυλά,
και να φεύγει εντός μου.
Απογυμνώνομαι
πετώντας τα περιττά απο πάνω μου,
λιώνω
σαν κερί στον ήλιο.
Μάταια ψάχνω εικονοστάσι
να δικαιολογήσω
την ύπαρξη και την φθορά μου.
Ενας μικρός λεκές
σε άσπρο τραπεζομάντηλο
μετά το τέλος του δείπνου
θα μείνω.
Και θα πλυθώ,
στους 90 βαθμούς
στο πρόγραμμα για τα λευκά.
Για να χαθώ τελείως
χωρίς να μείνει ούτε ένα
σημάδι
από την βραδιά πού ζήσαμε
μαζί.


Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

"ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ".

"Όμορφο μικρό αγόρι,
με την φουρτούνα της θάλασσας
μέσα στην ψυχή
και την γαλήνη της τρικυμίας,
στην άκρη των ματιών....
Θα σε βρώ σε μια παραλία,
σαν τον ναυαγό να περιμένεις,
βάρκα θα γίνω
να σε πάρω απο 'κεί,
νερό γλυφό,
να ξεδιψάσεις την δίψα σου,
αλλά με αλάτι
θα σου γιατρεύω πάντα τις πληγές,
να το ξέρεις...
Γιατί μόνο ο,τι πονάει αξίζει...

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

"ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ". "Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΟΥΛΙΑ".

Την τελευταία γουλιά
απ΄το ποτήρι σου,
πάντα θα την αφήνεις
για μένα.
Εγώ θα την πίνω, σαν
σηκώνεσαι απ'το τραπέζι
για να φύγεις.
Αυτή μου αφήνεις μόνο
για συντροφιά.
Μ' αυτήν πλαγιάζω
στο κρεββάτι μου
το βράδυ.
Αυτή κυλάει στις φλέβες μου,
το κορμί μου  αυτή
το ανατριχιάζει,
σαν ακουμπάει δροσερή
το δέρμα μου.
Δαγκώνω τρυφερά το ποτήρι,
ματώνει τα χείλη μου
το κρύσταλλο
και αργά,κυλάει το κρασί
μαζί με το αίμα.
Μέχρι να φτάσει κάτω
στα σκέλη μου
να τα ποτίσει
όπως η απουσία σου,
που τυρρανάει
το άδειο μου κρεββάτι.
Μικρό αγόρι,
δεν λύνονται τα δεσμά μας
με την φυγή.
Κάποια μέρα, θα γυρίσεις.
Όσο κι'αν φοβάσαι την στιγμή.
Να την αποφύγεις
δεν μπορούμε.


Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ" "ΨΥΧΗ".

Ψυχή,
πού θα βγείς με το τσιγκέλι
απο αυτό το σώμα
το πονεμένο.
Ψυχή, πού πετάς στο ταβάνι
ψάχνοντας το άλλο σου μισό.
Και ξαναμπαίνεις
στο βασανισμένο κορμί,
το στερημένο απο χαρά
και ηρεμία.
Αυτό το ίδιο σώμα,
πού το κάνεις να σπαρταράει
στο άγγιγμά σου,
στο χάδι και στα γλυκόλογα
Σώμα μου αγαπημένο,
κορμί μου βασανισμένο,
που δεν θυμάσαι πως είναι
να μην πονάς.
και πάλι αντέχεις τον πόνο
της ψυχής σου
με καρτερία.
Σώμα που αγαπήθηκες
και αγάπησες
κάθε στιγμή
αυτής της ζωής,
πού,
λύνεσαι μεσ' το νερό
όπως στον οργασμό σου.
Και περιμένεις να σε πάρει
η θάλασσα
στην αγκαλιά της
την ίδια στιγμή,
αυτή την μαγική
στιγμή,
που, ο ουρανός θα ανοίξει
πέρασμα φωτεινό
για να σου ξεφύγει
επιτέλους
η φυλακισμένη σου ψυχή.

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΣΑΠΟΥΝΙ ΚΑΙ ΝΕΡΟ".

Σαπούνι και νερό,
να φεύγει απο πάνω σου ο άντρας,
να μην θυμάσαι πιά
την βρώμα αυτής της μάντρας
Σαπούνι και νερό,
κι' ενα σεντόνι καθαρό,
να πέφτεις μόνη να κοιμάσαι
και να'χεις δίπλα σου
ενα μαξιλάρι αδειανό.
Μην με κοιτάς
με μάτια θολωμένα
πονάς εσύ,
μα πόνεσες και μένα.
Πουτάνα είναι η ζωή
δεν είμαι εγώ.
Εγω αγωνίζομαι μονάχα
για να ζώ...

Καλοκαίρι του 2017,
Στην οδό Αριστοτέλους.

Σε μια Αθήνα που βρωμάει απο τα σκουπίδια της καθημερινής μας ζωής.

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΩΡΕΣ".

Ώρες μοναξιάς, πάνω στο πλοίο.
Ώρες περισυλλογής.
Ώρες χαμένες απο ευτυχίες.
Ώρες χαμένες απο τις ζωές μας.
Τίποτα δεν συμβαίνει εδώ
στην απέραντη θάλασσα.
Τα κύμματα ανεβαίνουν στην επιφάνεια
και αφρίζοντας πεθαίνουν.
Ενώνονται για μιά στιγμή
με τον ήλιο και τον αέρα.
Ζούν για μια στιγμή
Ζούν και πεθαίνουν
Σε μια στιγμή μόνο!
Έτσι όπως θά 'πρεπε να πεθαίνουν
και οι άνθρωποι.

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ".

Είναι η ώρα
πού,
σβήνει η μέρα
και ανάβουν σιγά σιγά,
τα φώτα της ψυχής.
Τότε πού,
κρατάω την αναπνοή μου
περιμένοντας ένα σου σήμα.
Που βρίσκεσαι άρα γε;
Ποιά αγκαλιά σε τυλίγει;
Ποιός σκουπίζει τον ιδρώτα
του προσώπου σου;
Ποιά χέρια ησυχάζουν
τις εγνοιες των φρυδιών σου;
Πότε θα σε ξαναδώ;
Πού να ψάξω;
Πού να ρωτήσω;
Ποιός να μου πεί;
Ακόμα μια νύχτα θα περάσει
χωρίς την μυρωδιά σου.
Χαμένε μου εαυτέ,
γύρνα πίσω στο κορμί που ξέχασες
εδώ,
και πάρε με μαζί σου.........

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ . "ΛΕΥΚΟ ΜΟΥ ΓΙΑΣΕΜΙ".

ΛΕΥΚΟ ΜΟΥ ΓΙΑΣΕΜΙ...
...σαν την λευκή μου
νύχτα,
μυρίζεις και με ζαλίζεις
Απλώνεσαι στα σίδερα
της φυλακής μου
και την αλλάζεις
σε παράδεισο.
Λευκό μου γιασεμί,
αράπικο,
τα μεθύσια της Αφρικής
κουβαλάς μεσ' τον ανθό σου,
και με μεθάς με τα αρώματα
της Ανατολής...
Αρώματα λευκά, γλυκά
σαν τις λευκές μου νύχτες,
σαν τα σεντόνια μου,
τα λευκά,
σαν τα άσπιλα εσώρουχά μου,
τ' αμόλυντα απ' της ψυχής μου
τη μαυρίλα.
Λευκό μου γιασεμί,
Νανούρισέ με μια φορά,
μόνο,
μεσάνυχτα να είναι,
να κοιμηθώ και να μην
ξημερώσει
άσπρη αυγή, για μένα.
άλλο πιά.
Λευκό μου γιασεμί,
μεσ' το λευκό σου σύννεφο
τύλιξέ με.
Και πέτα με ψηλά
στο άχρωμο του απέραντου
κενού.

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

"ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΑΣΙ"

Έπινες την κάθε γουλιά,
με την λαχτάρα που
ζητούσες τα φιλιά μου.
Αγγιζα το κρύσταλλο
του ποτηριού,
με την ψυχρή ευγένεια
της καταγωγής.
Περπατούσαμε παράλληλα
την κάθε μέρα
της ζωής μας,
χρόνια τώρα.
Συναντιόμασταν
σε κρεβάτια διαφορετικών
πόλεων
και ανταλλάσαμε
τους υγρούς χυμούς
ενός έρωτα
που αλλοιώς,
δεν μπορούσε να υπάρξει.
Δεν σ'αγάπησα γιατί
με τράβηξες απο ένα
λήθαργο που χρόνια
με κατάπινε σιγά σιγά,
αλλά για αυτή την σπίθα
των ματιών σου,
που άναψε την φωτιά
μεσα μου
και ζέστανε την παγωμένη
ψυχή μου.
Ολη μας η ζωή
έγινε τελικά,
ενα μπουκάλι κόκκινο κρασί
που όσο πάλιωνε
τόσο πιό πολύ
μας άρεσε....
Θα σου αφήσω
αγάπη μου,
την τελευταία σταγόνα.
Κι' ύστερα θα την πιώ
απο τα χείλη σου....


Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ. "ΕΠΙΑΣΕ ΝΑ ΒΡΕΧΕΙ".





Έπιασε να βρέχει.
Και μύρισαν οι νεραντζιές
άνοιξη και Πάσχα.
Και σύ κοιμάσαι ήσυχος
δυό μέτρα κάτω απ' τη γή.
Κρυώνεις;
Βρέχεσαι;
Φοβάσαι;
Ή πιά ελευθερος απ' το φορτίο
του κορμιού σου
πετάς ψηλά;
Έπιασε να βρέχει
και δεν είχα πάρει ομπρέλα.
Μούσκεψα μέχρι να γυρίσω σπίτι
και με πονάει η απουσία σου.
Μα πιό πολύ με πονάει η μυρωδιά
από τις ανθισμένες νεραντζιές
πού, δεν την μοιράζομαι πιά
μαζί σου.









Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ. "ΤΟ ΣΠΙΤΙ".

Αν δεν, άκουσες τα κοτσίφια
να κελαϊδούν το ξημέρωμα,
Αν δεν, μύρισες τα μεσάνυχτα
το νυχτολούλουδο να σε
λιγώσει η μυρωδιά του,
Αν δεν, σε μέθυσαν
τα γιασεμιά και οι γαρδένιες,
Αν δεν, μαγεύτηκες απο
την εικόνα της ολάνθιστης γλυσίνας
με τα μωβ τσαμπιά της
να κρέμονται απο τον ουρανό,
Αν δεν αγάπησες
τις μυρωδιές του κήπου,
Αν δεν, σε θάμπωσε
ο ήλιος που έδυε
μέσα στο σαλόνι σου
Τότε, τίποτα δεν κατάλαβες
ποτέ σου απο αυτό
το σπίτι....
Αν, σε θάμπωσαν τα χρυσά
κηροπήγια
και ο κρυστάλινος πολυέλαιος,
αν ζήλεψες μόνο τους πίνακες
που κρέμονταν στους τοίχους,
απο την υπογραφή
του ζωγράφου,
Αν, η διευθυνση ήταν αυτό
που ήθελες μόνο,
τότε,
το Σπίτι αυτό, σε τιμώρησε
όπως τιμωρεί η ζωή
την απληστία.
Γιατί, ποτέ σου δεν κατάλαβες,
πως, το Σπίτι είναι η ίδια
η Ζωή, που κανένα λάθος,
ποτέ, δεν σου συγχωρεί...



Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ. "ΓΕΝΕΘΛΙΑ".

Στίς 19 του μήνα χτύπησε ο Χ. και έμεινε φυτό.
Πάνε δυό χρόνια τώρα...
Στις 20 του μήνα πέθανε ο αδερφός μου.
Πάνε τέσσερα χρόνια τώρα...
Στις 21 του μήνα πέθανε ο Νίκος...
Πάνε εικοτρία χρόνια τώρα...
Στις 22 του μήνα έχω τα γενέθλιά μου.
Πάνε 58 χρόνια τώρα...
που πεθαίνω κάθε μέρα.....

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ. "ΤΡΥΦΕΡΑ".

Τρυφερά να με σκοτώσεις.
Μη μου το πείς,
μη με ματώσεις.
Τρυφερά να με σκοτώσεις.
Μέσα στην πλάνη
της ευτυχίας
να χαθώ....

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

"ΜΙΚΡΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ".

Ένα μικρό διάλειμμα
ανάμεσα στις λέξεις.
Κάθε στίχος,θέλει
δουλειά πολλή...
Λέξεις η μιά δίπλα στην άλλην
και πάλι διάλειμμα.
Και πάλι λέξεις...
Και σημεία στίξης.
Κόμματα, τελείες, ίσως και
κανένα θαυμαστικό,
άντε, και ενα ερωτηματικό.
Και μετά, πάλι διάλειμμα.
μικρό.
Πάντα μικρό το διάλειμμα.
Το ποίημα μόνο
ατελείωτο...

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ".


ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ.

.....Θυμάμαι εκείνο το τελευταίο σου βλέμμα
Κατερίνα....
Εκείνη την βουβή απορία,
μαζί με τον πόνο και τον τρόμο
του θανάτου...
Δεν θυμάμαι τίποτα άλλο πιά...
Μόνο τα γέλια μας,
χρόνια πριν.
Την εποχή της ξεγνοισιάς και της χαράς.
Και όμως, το ξέραμε και τότε!
Το ξέραμε οτι, αυτά τα γέλια,
θα τα πληρώναμε κάποια στιγμή...
Μετά,
θυμάμαι την ματιά σου,
την πρώτη εκείνη ματιά,
αμέσως μετά την Χαμένη Αθωότητα.
Την αρχή της Απώλειας.
Και τις απώλειες μιά μιά,
ύστερα.
Μετά δεν θυμάμαι πιά,
Μόνο έχανα εγώ ...
Έχανα σιγά σιγά,
λίγο λίγο,
κάθε φορά και ένα κομμάτι σου,
ένα κομμάτι μας.
Από το "γιατί" της αρρώστιας,
στο "γιατί" της εντατικής...
Δεν πρόφταστα φιλενάδα μου,
Συγχώρεσέ με...
Δεν πρόφτασα...
Μέσα απο την αγκαλιά μου σε πήραν.
σε κρατούσα και σου ψιθύριζα
"φύγε"...
"πέτα"...
"μην φοβάσαι τίποτα πιά"...
Έφυγες μιά βδομάδα μετά,
με την απορία στο βλέμμα
και τον πόνο στα χείλη τα βουβά.
Και έμεινα εδώ,
Πάλι,
ακόμα μια φορά, μόνη,
να κοιτάω το φρεσκο-σκαμένο χώμα
και τα αγριόχορτα γύρω γύρω,
που λαίμαργα περίμεναν,
πότε θα φύγει ο κόσμος για
ν’απλώσουν τιν ρίζες τους
και να σε κατασπαράξουν….