Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

ΤΡΟΠΑΡΙΟ.

..."Οίμοι! λέγουσα, ότι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας, ζοφώδης τε και ασέληνος έρως της αμαρτίας. "...

Πέφτει η νύχτα.
Πάλι η σκέψη σου 
με βασανίζει.
Χαράζει το κορμί μου
σαν κοφτερό χαρτί,
ο,τι και αν γράψω για σένα.
Ματώνουν το νου 
οι σκέψεις σου
και η καρδιά αιμορραγεί.
Ποια είναι λοιπόν η αμαρτία μου?
Που σε σκέφτομαι?
Που δεν με εγκαταλείπει
η μυρωδιά σου?
Που νιώθω δίπλα μου
την παρουσία σου?
Πάρε το μήλο σου,
και δώστο όπου θές...
Τα φρούτα σαπίζουν
πολύ σύντομα.
Μόνο η ανάμνηση της γεύσης τους
μένει...
Δημοσίευση σχολίου