Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

"ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ".

Βρέθηκα μόνη, να κοιτώ την θάλασσα ως πέρα στον ορίζοντα, εκεί που το σκούρο μπλέ σχεδόν μαύρο και πηχτό χρώμα της ενωνόταν με το διάφανο μαύρο γκρίζο του ουρανού..
Τα αγριεμένα κύμματα έσκαγαν πάνω στα βράχια, και άφριζαν απο την λύσσα και την μανία τους.
Δεν θα ήθελα να ήμουν ναυαγός μέσα σ'αυτή την άγρια θάλασσα...
Θα προτιμούσα να ήταν καταγάλανη και να με νανούριζε και έτσι να με κατάπινε στο τέλος , γλυκά και ήρεμα.
Γιατί, μια γλυκειά ηρεμία πρέπει να είναι ο θάνατος. όχι μια αγωνία μέχρι να παραδοθείς.
Και ο βοριάς, αχ! αυτός ο βοριάς...
Να σε παίρνει μαζί του, να σε παρασέρνει να του παραδοθείς και αυτός.
Μην βγείς απόψε στο μπαλκόνι σου κυρά, θα σε μαγέψει το φεγγάρι που γεμίζει, και θα σε πάρει ο άνεμος, θα οδηγήσειτα βήματά σου στην μαύρη θάλασσα και τελικά θα ενδώσεις... Και το πρωί, σαν ξημερώσει μουντός ο ουρανός, θα είσαι σύννεφο ψηλά,και θα ταξιδεύεις...

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

"ΑΤΙΤΛΟ". "ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ".

Στάθηκες μόνη στην προκυμαία, 
Το ανταριασμένο πέλαγος 
αγωνιζόταν να σε καταπιεί,
να σε κάνει δική του.
Αλλά εσύ, είσαι του ουρανού
και πετάς ψηλά.
Μόνο να το αγναντεύεις
κατάφερε...
Μόνο τόσο κέρδισε
την καρδιά σου.
Η υπόλοιπη ανήκει πάντα
μόνο σε σένα.
Και δεν την δίνεις
πουθενά...

"ΑΣΠΡΑ ΒΟΤΣΑΛΑ". "ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ".

Άσπρα βότσαλα
που γιαλίζουν 
απο τις σταγόνες της βροχής.
Όταν βρέχει, 
η θάλασσα γίνεται 
μήτρα
και σε αγκαλιάζει.
Ξαναγυρίζεις στη ζωή
του ζωοδόχου νερού.
Γίνεσαι ένα με το Σύμπαν.
Αφήνεσαι...
Χάνεις το βάρος
του σώματος.
Μόνο το βάρος
της ψυχής σου
θα κουβαλάς για πάντα.
Αυτό, δεν πετιέται
στη θάλασσα.
Απαγορεύεται
η ΡΥΠΑΝΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ.

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

"ΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ". "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Η μυρωδιά του χαρτιού,
το θρόϊσμα των σελίδων 
καθώς φεύγουν 
απο μπροστά μας,
όταν πια έχουν πεί 
αυτά που έχουν
να πούν.
Το βάρος του βιβλίου
στα χέρια μου.
Η λιτή αφιέρωσή σου
στην πρώτη σελίδα.
Ενα κομμάτι της ψυχής σου
δικό μου για πάντα.
Χαϊδεύω το εξώφυλλο
όπως θα χάϊδευα το κορμί σου.
Μοναδικός σύντροφος
στη ζωή μου
τα λόγια σου χαραγμένα
πάνω στο χαρτί.

Σάββατο, 5 Μαΐου 2018

"ΑΠΟΛΥΤΗ ΗΣΥΧΙΑ". "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Την απόλυτη ησυχία 
του μυαλού μου
διαταράσσει ο θόρυβος 
της σιωπής.
Συνομιλούν στο άδειο δωμάτιο,
οι γυμνοί τοίχοι,
με τα ανοιχτά παράθυρα
και τις κορνίζες στο πάτωμα.
Απο εκεί λείπεις πιά έσύ.
Σε πέταξα στα σκουπίδια,
στην τελευταία μετακόμιση.
Ενα βάρος λιγότερο σκέφτηκα.
Μα, απλώθηκες παντού
σαν την πανούκλα.
Τρύπωσες στα άδεια συρτάρια
και στα σεντόνια μου,
πριν καν προλάβω να τα γεμίσω.
Κατέλαβες το κενό
και τώρα δεν χωράω
ούτε καν εγώ πιά
στις μέρες και τις νύχτες μου.
Στριμώχτηκα λοιπόν και 'γω,
σε μια γωνιά
της καθημερινότητάς μου
και προσπαθώ να χωρέσω
στη ζωή μου.

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

"ΣΟΥΡΟΥΠΟ" "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Το σούρουπο φταίει.
Πάντα το σούπουπο.
Εσύ, έτσι κι'αλλοιώς, 
λείπεις καιρό.
Την απουσία σου, 
την έχω συνηθίσει πιά.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

ΜΗΝ ΕΡΘΕΙΣ ΠΙΑ. "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Δεν θέλω να 'ρθείς πιά.
Απόψε θέλω να μείνω μόνη.
Δεν θέλω να σε περιμένω,
κουράστηκα απο την προσμονή.
Δεν θέλω ν'αφήσω ξεκλείδωτη
την πόρτα για να μπείς.
Απόψε, θέλω να ξαπλώσω μόνη
στο κρεββάτι μου.
Να βάλω μουσική για να με πάρει
ο ύπνος.
Να μην σ΄ονειρευτώ πιά.
Να μην είναι η νύχτα εφιάλτης.
Να 'ρθει το ξημέρωμα ήσυχα.
Να με ξυπνήσουν οι καμπάνες
του Επιτάφιου
και να μπορέσω να σε θάψω
επιτέλους.
Για να προσπαθήσω ν'αναστηθώ
και 'γω
το Σάββατο,
μια φορά, μόνο για μένα.

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

"ΕΙΜΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ". "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Θέλω να γράψω ένα ποίημα , 
για την ήλιο που τρυπώνει απο το παράθυρο 
και με ξυπνάει από τον λήθαργο και τον πόνο.
Από το φως, που με πείσμα μου πιέζει 
τα μάτια να ανοίξουν στη ζωή , 
να μην παραδοθούν στον πόνο και στον ύπνο.
Δεν θέλω πιά να γράψω για την απουσία σου, 
αφού δεν θα ξανάρθεις πίσω. 
Δεν θέλω πιά να γράφω 
για την καθημερινή μου δυστυχία, 
γιατί η ευτυχία μου είναι μεγαλύτερη.
Είμαι ζωντανή και ελπίζω... 
Είμαι ζωντανή και παλεύω...
Είμαι ζωντανή.
Είμαι ζωντανή.
Είμαι ζωντανή...

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

"ΑΔΕΙΑΖΩ". "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Αδειάζω μέσα μου
σιγά σιγά.
Στεγνώνει το σώμα
μα η ψυχή διψά ακόμα.
Ο έρωτας κρίνεται
στ' ακροδάχτυλα.
Η ακοή, ή όραση, η γεύση,
με εγκατέλειψαν.
Μόνο η αφή επιμένει.
Η πείνα σου με βασανίζει
Η δίψα σου μου καίει τα χείλη.
Και κάπου κάπου, η όσφρηση
γυρνάει και μου φέρνει την μυρωδιά σου
στα ρουθούνια.
Μα, μπορεί και να είναι μόνο
η μνήμη σου
που με συντροφεύει πιστά.
Ριγεί η παλάμη
απο το χάδι της.
Την κρατώ σφιχτά απ'το χέρι
και παρέα βαδίζουμε
προς τον θάνατο.

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

"IL Y A DES POEMES". "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Il y a des poèmes qui murmurent
des mots d'amour,
et d' autres,
qui comptent le sagn 
qui coule.
Il y a des poèmes,
il y a des poèmes,
Il y a toujours
tant des poèmes...

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Πολλά, 
δεν κατάφερα στη ζωή μου.
Μα, βρήκα το κουράγιο 
να σταματήσω
το Χρόνο.

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Στραγγίζει η ψυχή
το αίμα της καρδιάς.
Κοκκίνησαν οι θάλασσες
από ντροπή.
Έγιναν κόκκινο βαθύ
τα ηλιοβασιλέματα.
Αίμα πηχτό
το σάλιο στο στόμα.
Δύσκολα καταπίνονται 
οι λέξεις πιά.
Στέρεψαν τα λόγια.
Ξεψύχησε η ανάγκη
του κορμιού.
Κι' έμεινε το κουφάρι μου
στον μουσκεμένο καναπέ
να σταφιδιάζει
απ' το χρόνο.

"ΣΗΜΕΡΑ." "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Σήμερα,
θα'ρθω να σε βρώ.
Κουράστηκα πιά 
να περιμένω,
ένα σου σημάδι 
που δεν έρχεται ποτέ.
Σήμερα πια
το πήρα απόφαση.
Θα'ρθω να σε βρώ.
Να σε αναγκάσω
να με κοιτάξεις κατάματα.
Να μου πείς
γιατί, και άν
με πούλησες τελικά.
Εβαλα στην κατσαρόλα
να βράζουν οι φακές.
Μόλις τελειώσω,
θα σε σερβίρω
στο πιάτο σου,
και θα'ρθω.
"Αντί πινακίου φακής".
Να σε αναγκάσω
Να μου πείς.
Να μάθω.
Να ξέρω.
Να πάψω πιά
να κοροϊδεύω τον εαυτό μου.
Και ας μην πάψω ποτέ,
να σ'αγαπώ...

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

"ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ." "ΜΙΚΡΟ ΑΓΟΡΙ 5."

Μικρό αγόρι, 
Ιδρώνει το κορμί στην σκέψη σου
Μικρές σταγόνες, 
κυλούν στην ραχοκοκκαλιά μου,
και με κάνουν να ριγώ.
Φτάνουν μέχρι την μέση 
και σταματούν στις βούλες της Αφροδίτης
Θυμάμαι το χέρι σου, 
να χαϊδεύει την λεκάνη μου,
πριν κατέβει ακόμα πιο κάτω, 
με το θράσος της νιότης σου
και την σιγουριά του ανδρισμού σου.
Νοιώθω το κεφάλι μου 
να καίει, 
την καρδιά μου να 
χτυπάει δυνατά. 
Ακόμα σε θέλω.
Τι και αν σ'άφησα
να προχωρήσεις στην ζωή σου,
στα βήματα που εγώ, 
ήδη έχω περάσει.
Το μυαλό δεν ξεχνάει ποτέ,
το κορμί θυμάται και αντιδρά πάντα.
Η ψυχή, καταδικασμένη να μην γερνά,
πεθαίνει πάντα σαν έφηβη.

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ. "ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ".

Αυτά το κόκκινα τριαντάφυλλα
πού δεν έφτασαν ποτέ στον σπίτι.
Αυτά το ίδια ήταν,
πού μου μάτωσαν τα δάχτυλα.
Μάζεψα τις σταγόνες απο το αίμα
και βούτηξα σ΄αυτές,
την πέννα μου
για να σου γράψω.
Οτι ακόμα σ' αγαπώ.
Ακόμα μου λείπεις.
Ακόμα η απουσία σου
με τσακίζει.
Κι' άν στέκομαι όρθια,
είναι γιατί,
ξέρω πως με θέλεις δυνατή.
Να παλεύω τα θηρία
πού εσύ άφησες πίσω σου
με την φυγή σου.
Και ο θάνατός σου,
δεν μας χώρισε περισσότερο
από ότι η ζωή.
Μαζί είμαστε ακόμα.
Μαζί θα είμαστε πάντα.
Ζωοδόχε απουσία της ζωής μου,
Εσύ, με κρατάς ακόμα
στην ζωή.




Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ. ΑΤΙΤΛΟ

Ξυπνώ απο τις αχτίδες του ήλιου
που δειλά τολμούν να μπούν
στην κάμαρή μου.
Μεσημέρι περασμένο,
ακόμα μιας Κυριακής
που περιμένει
να αλλάξει ο κόσμος
και εν τω μεταξύ, αλλάζει εμάς.
Μακραίνουν τα νύχια και τα μαλλιά,
σαν των πεθαμένων.
Και οι μέρες εναλλάσονται
χωρίς καμμία διαφορά.
Πονάει το κορμί,
όλο και περισσότερο
κάθε μέρα.
Μα, εμείς, συνηθίζουμε στον πόνο
και δεν νοιώθουμε πιά.

Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ" "ΑΠΟΛΟΓΙΑ 1."

-"Και τι έκανες όλη μέρα κρατούμενη;"

-Εψησα καφέ, κάπνισα πέντε -έξι τσιγάρα, έγραψα δυό ποιήματα, και αρχισα ένα τρίτο..."

-"Και πως περιμένεις οτι θα κερδίσεις το φαγητό της ημέρας;"

-"Δεν ξέρω, έχετε δίκιο , δεν το σκέφτηκα καθόλου, δεν πείνασα όσο έγραφα... 
Τώρα δεν ξέρω, έχετε δίκιο."
-"Το δίκιο μου δεν με ταϊζει".
-"Έχετε δίκιο, έχετε δίκιο, δεν ξέρω, ίσως να μην δικαιούμαι, δεν ξέρω... 
Όμως, δεν το σκέφτηκα, δεν το σκέφτηκα όσο έγραφα, δεν το σκέφτηκα, 
μετά, πέρασε η μέρα..."

-"Δεν είναι δικαιολογία αυτή, κρατούμενη!"

-"Μάλιστα. Έχετε δίκιο. Δεν το σκέφτηκα όμως... 
Ίσως, ίσως αν χρεωθώ τις λέξεις που χρησιμοποίησα, σκέφτομαι ίσως αν τις χρεωθώ, ίσως θα μπορούσα.... να χρεωθώ τις λέξεις...
Να τις χρεωθώ...
Έτσι πρέπει. 
Οι ποιητές πρέπει να χρεώνονται τις λέξεις που χρησιμοποιούν... 
Να τις χρεώνονται, να τις χρεωνόμαστε, να ζούμε με το βάρος του δανείου, αυτό πρέπει να γίνει... Να χρωστώ τις λέξεις μου στην κοινωνία, έχετε δίκιο.
Δεν πειράζει, δεν θέλω ψωμί σήμερα, χρωστώ τις λέξεις μου..."

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "Η ΣΚΙΑ ΣΟΥ".

Βρήκα στον ύπνο μου 
την σκιά σου 
και την ρώτησα 
αν τελικά με αγάπησες ποτέ,
ή αν μόνο έπαιξες μαζί μου.
Στεκόταν αμίλητη
και με κοιτούσε η σκιά,
μ' εκείνο το βλέμμα σου που
ακόμα τόσο έντονα θυμάμαι.
Δεν μου απάντησε,
μόνο με κοίταγε.
Ύστερα με ρώτησε γιατί
έφυγα,
γιατί χάθηκα και πιά δεν
σε θυμάμαι.
Δεν είχα τίποτα να πω,
πώς να διακαιολογηθώ.
Πώς να σου εξηγήσω
οτι πέθανες.
Και οτι εμείς οι ζωντανοί,
πρέπει να ξεχνάμε
τους πεθαμένους.
Πρέπει να συνεχίζουμε
μπροστά.
Κι' ας κόβεται η ζωή μας
στα δύο οταν ο θάνατος χτυπά.
Με κοίταξες ξανά,
και έπειτα χάθηκες πάλι.
Και ύστερα ξύπνησα και γώ,
στον κόσμο τον δικό μου,
των ζωντανών.
Πήρα βαθειά ανάσα,
έσκυψα το κεφάλι
και προχώρησα...

" ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ" "Η ΒΡΟΧΗ".

Η βροχή,
διέλυσε το σύννεφο.
Η βροχή,
ξέπλυνε το πεζοδρόμιο.
Η βροχή,
έσβησε τα βήματά σου.
Η βροχή...
Και έμεινα εγώ
στο υπόστεγο μόνη.
Να περιένω
να περάσει
για να προχωρήσω.

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ. Ο ΣΕΙΣΜΟΣ

Ένα σεισμό θέλω!
Ένα σεισμό να με ταρακουνήσει!
Να μην αφήσει τίποτα 
όρθιο.
Να στέκομαι εγώ, στητή 
ανάμεσα στα χαλάσματα.
Να κοιτάζω γύρω μου
σαν χαμένη.
Τα συντρίμια
μιας ζωής, μιας αγάπης, μιας ελπίδας
πού ήταν φρούδα
πού με ξεγέλασε
πού με παρέσυρε στην χαρά 
και μετά,
με άφησε 
στον χαλασμό.
Ενα σεισμό θέλω.
Για να ξυπνήσω απο 
την ζωή
και να αντικρύσω 
τον θάνατο.
Να τον κοιτάξω κατάματα
και να του πω
πως δεν τον φοβάμαι.
Πως, 
λυτρώθηκα απο αυτόν,
ζώντας κάθε στιγμή μέχρι 
το τέλος της.
Ξανά, και ξανά...
Όλη μου τη ζωή.

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ" "ΔΥΣΤΥΧΕ ΑΝΘΡΩΠΕ".

Πρώτη ρουφιξιά,
μουδιάζει το στόμα, η γλώσα, το κεφάλι.
Δεύτερη ρουφιξιά, 
μια γλυκειά ζαλάδα σε τυλίγει.
Τρίτη ρουφιξιά, 
τα μέλη χαλαρώνουν, μαλακώνει η ψυχή.
Όλα γυρίζουν, μέσα στο κεφάλι.
Προβλήματα, απλήρωτοι λογαριασμοί,
υποχρεώσεις που έχουν μείνει στο "θα"...
Μια τελευταία ρουφιξιά προλαβαίνεις.
Μετά, όλα πάνε πάλι στην "επ΄αύριον"...
Εκεί, που ο Χρόνος τα κρατάει
για σένα...
Μην ανησυχείς,
από τίποτα δεν γλυτώνεις
δύστυχε άνθρωπε...

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Ανάβω τσιγάρο, 
γουλιά, γουλιά πίνω τον καφέ,
την σκέψη σου να διώξω
προσπαθώ,
κι'αυτή, με παίζει με χορεύει, με πονά.
Τυλίγεται τα πέπλα του καπνού
και με χαιδεύει
Μπαίνει στα ρουθούνια μου
στα πνευμόνια κατεβαίνει
και με πνίγει.
Σαν κόμπος πάντα στον λαιμό,
εκεί θα μένει.
Να μου θυμίζει
οτι απ΄την αγάπη μόνο

δεν γλυτώνεις.

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ" "Η ΚΑΦΕ-ΤΖΟΥ".

Βλέπω στην κούπα του καφέ, 
μια είδηση να φέρνει
Μετά, σαν το κοιτώ ξανά,
μου φαίνεται πως κάτι μου ζητά.
Δεν έχω πια τίποτα να δώσω
και περιμένω μιά χαρά,
μονάχα
να ξεδώσω.
Βλέπω και δύο σπαθιά εκεί,
που τα χείλη μου ρουφούσαν
τον καφέ.
Ξέρω, είναι τα λόγια σου
που τσάκισαν την καρδιά μου
Μα, δεν φοβάμαι τώρα πιά,
γιατί και αυτά τα ξόρκισα
με της αγάπης το περίσσευμά μου.
Βλέπω στην κούπα του καφέ,
όλα όσα σου έδωσα κι' όλα όσα μου πήρες,
Μα τίποτα δεν βλέπω τελικά,
γιατί ο καφές είναι πικρός
και η ζάχαρη είναι λίγη
και πως να δείς την γλυκα μέσα
της ζωής,
αν δεν κοιτάξεις απ' το παράθυρο τον ουρανό
και στο φλυτζάνι ψάχνεις;

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ" "ΑΤΙΤΛΟ".

Πάνω από το τηλέφωνο.
Με την αναμονή νε σε σκοτώνει.
Και τα χέρια μουδιασμένα
Να μην τολμάς να αγγίξεις 
το ακουστικό.
Τι να περιμένεις ν'ακούσεις
άλλως τε?
Μόνο η ήχος της ζωής που περνά
ακούγεται.
Μόνο την βουή της απελπισίας
μέσα στο μυαλό σου.
Μα, αυτή την ακούς
και με το ακουστικό κατεβασμένο.
Βράζει στο στήθος σου.
Ανακατεμένο με το παράπονο και τον θυμό.
Ακίνητη μένεις
και περιμένεις...
Να περάσουν τα λεπτά, οι ώρες, οι μέρες
τα χρόνια,
Η ζωή!

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΜΑΝΑ".

Μάνα,
κάθισα χτές το βράδυ
και μάζεψα τις συγγνώμες
που έπρεπε να σου είχα πεί
από παιδί...
Έψαχνα να βρω,
άν, ισοφαρίζουν την συγγνώμη
πού μού χρωστάς,
από την στιγμή
μιας δικιάς σου απόλαυσης
πού με γέννησε σ'ενα κόσμο
που ποτέ δεν ήθελα
να ζώ...

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

ΑΤΙΤΛΟ.

Η ψύχρα της νύχτας, 
το φεγγάρι ολοστρόγγυλο κρυμμένο 
ανάμεσα στα σύννεφα,
η νωτισμένη ανάσα δίπλα στο αυτί μου
που μυρίζει οινόπνευμα. Στο δωμάτιο,
όλα είναι κρύα και υγρά
απο την απογευματινή βροχή
Ο τρελλός λαγός του Σαχτούρη,
χοροπηδάει ανάμεσα στα βρεγμένα χόρτα
και μετά, γεμίζει λασπωμένες πατημασιές
τα σεντόνια μου.
Τα άσπρα, τα λινά, τα προικώα μου.
Που κιτρίνισαν στο ντουλάπι
περιμένοντας πενήντα χρόνια,
τον ιππότη εραστή.
Εκείνον, που μύριζαν τα πόδια του
απο την απλησιά...
Με τα βρώμικα νύχια
και τα λιγδωμένα μαλλιά, πού υποδήλωναν
κουλτούρα.
Άσημη και κενή εγώ, δίπλα του
να τον υποβαστάζω όταν παραπατούσε
απο το μεθύσι.
Νοσοκόμα - υπηρέτρια,
σημαντική υποστηρίκτρια της Τέχνης.
Και η Τέχνη θέλει θυσίες αγαπητή...
Τελικά, δεν ήμουν σοβαρή εγώ,
δεν πληρούσα τις προϋποθέσεις.
Πάντα μια μετριότης θα είμαι
δίπλα στον μεγάλο καλλιτέχνη.
"Καλύτερα να φύγω" είπα ενα βράδυ.
Και ακολουθώντας το κουνέλι,
βούτηξα στο πηγάδι της Αλίκης...

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΜΕΝΩ ΕΔΩ".

Μένω εδώ.
Γιατί μένω;
Τι περιμένω πιά;
Οταν όλα έχουν ειδωθεί.
Όταν όλα έχουν ειπωθεί.
Μένω εδώ.
Ακινητώ και αναμένω.
Κεράκι αναμένο.
Σε εικόνισμα καμένο.
Μένω.
Περιμένω.
Επιμένω.
Προσμένω και προσεύχομαι
Σε άγνωστο Θεό.
Ανασαίνω
Ανασαίνω ακόμα.
Ακόμα
Ακόμα
Αλφα και Ωμέγα
της ζωής.


Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Ο ΥΠΝΟΣ. "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

 Ο ΥΠΝΟΣ.

Η απόλυτη αθωότητα
στο βλέμμα.
Το ήρεμο χαμόγελο
στα χείλη.
Η βαθειά ρυτίδα
ανάμεσα στα φρύδια,
χαλαρή και παραδομένη.
Οι μικρές ρυτίδες
στην άκρη των ματιών,
Οι δρόμοι της ζωής
που περπάτησε...
Τα χέρια σταυρωμένα
πάνω στο στέρνο.
Το δεξί να ακουμπάει
πάνω στην καρδιά
που σταμάτησε πιά να παλεύει...
Η απουσία της ζωής
που την πρόδωσε,
και έφυγε κλεφτά
μέσα στην νύχτα
κοροϊδεύοντας τον Υπνο.

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

"ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΝΥΧΤΕΣ". "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Είναι κάτι νύχτες,
που λές, και δεν ξημερώνουν ποτέ...
Σε πνίγει το σκοτάδι τους,
ακόμα και αν δεν το φοβάσαι,
ακόμα και αν το αγαπάς,
ακόμα και αν αυτό σε τρέφει.
Τελικά αυτό το σκοτάδι σε πνίγει.
Είναι κάτι νύχτες, που
με κόπο σηκώνεσαι απο το κρεβάτι
να γράψεις μια καλημέρα,
και πάλι πέφτεις και βουλιάζεις μέσα του.
Σε καταπίνει σιγά σιγά και ηδονικά,
σε κομματιάζει και δεν νοιώθεις πόνο
παρά μόνο ηρεμία και ανακούφιση,
Είναι κάτι νύχτες, σαν έκλειψη ηλίου.
Ακούς τα ουρλιαχτά του ζώου
εντός σου,
αλλά δεν τρομάζεις.
Λες, δεν θα ξημερώσει ποτέ πιά,
και αποκοιμιέσαι απλά,
μόνο με την μυρωδιά του νυχτολούλουδου
στα ρουθούνια σου.
Γιατί, και αυτό έχει ξεγελαστεί και
μυρίζει...
κι'ας έχει ξημερώσει.....

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

'ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ". "ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ".

Το κάπνισμα σκοτώνει αγάπη μου!
Σου το'πα, καθώς ρουφούσες λαίμαργα
τον καπνό απο τα χείλη μου.
Δεν με άκουσες,
συνέχισες να να τρυγάς το κορμί μου,
που ήταν ποτισμένο από καπνό.
Μέχρι την στιγμή πού μου παραδόθηκες.
Έπειτα έγειρες στο πλάϊ και έκλεισες τα μάτια.
Δεν με κατάλαβες όταν σιωπηλά
σηκώθηκα και έφυγα απο το κρεββάτι,
ούτε οταν στο μπάνιο ξέπλυνα
τον έρωτά σου για μένα,
κάτω απο το νερό.
Αναρωτιέμαι ακόμα, αν διάβασες ποτέ,
το σημείωμα που σου άφησα στην πόρτα,
κάτω στο πάτωμα,
πριν φύγω για πάντα από το σπίτι..
"Το κάπνισμα σκοτώνει" τον έρωτα,
σού έγραφα....

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

'ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ".

Μικρό αγόρι,
μπαίνεις και βγαίνεις απο τη ζωή μου,
όποτε θες,
και σε καλωσορίζω και σε αποχαιρετώ
πάντα με την ίδια λαχτάρα,
με την ίδια αγάπη.
Τίποτα δεν σου ζητώ,
χαίρομαι με ο,τι μου προσφέρεις,
χορτάτη είμαι πιά,
απ' τη ζωή..
Και απο πίκρες, και απο πόνο,
και απο θανάτους,
και απο χαρές...
Λίγες, πάντα μα...
καλές στιγμές.
Και από αγάπη,
σταγόνες άρωμα
σπάνιες αλλά τόσο δυνατές...
Μικρό μου αγόρι,
ο,τι μου προσφέρεις είναι μόνο χαρά...
Έλα ν'ανάψουμε ενα τσιγάρο,
απο αυτά τα μυρωδάτα
που μου'φερες
Και ας κάτσουμε παρέα,
εδώ στα σκαλιά,
την είσοδο της πολυκατοικίας,
όπως παλιά,
να μιλήσουμε.
Ετσι όπως οι άνθρωποι
έχουν ξεχάσει να μιλάνε πιά.

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

"ΚΟΙΤΑ ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ". "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Κοίτα ενα φεγγάρι,
που σκάει πάνω απ' το βουνό,
στρογγυλό και λαμπερό
σαν μαργαριτάρι του βυθού,
καρφωμένο στον ουρανό.
Και φωτίζει από κάτω
τον έρημο δρόμο,
το έρημο σπίτι,
τον ρημαγμένο κήπο,
τα ρημάδια μιας ζωής.
Κοίτα ενα φεγγάρι,
που λάμπει και αστράφτει
σαν θυμωμένη αστραπή
από την αδικία...
Κοίτα πως σφάζει
σαν κάτασπρο μπαμπάκι
πάνω στην πληγή.
Κοίτα ένα φεγγάρι,
που σκάει σαν γέλιο
μωρού παιδιού,
αθώα και ανέμελα.
Κοίτα πώς λούζει τα μαλλιά μου,
πώς βουρκώνει τα μάτια μου,
πώς ματώνει την ψυχή μου,
πώς,
σαν αγέρας που φυσσάει,
σαρώνει όλο αυτό το ρημαδιό...
Κοίτα ενα φεγγάρι,
σαν άπιαστη ελπίδα
που πετάει ψηλά και με παίρνει
μαζί του...

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Ένοιωσα τον Θεό
να με σπρώχνει στον γκρεμό
και τον Άνθρωπο
να μου τείνει το χέρι.
Έζησα την ζωή,
για να μπορέσω να πώ
Ευχαριστώ,
πρίν απο τον θάνατο.

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ".

Θ' ανάψω το προσκυνητάρι μου.
Μετά θ' ανάψω τσιγάρο.
Άρχισα πάλι να κινώ τα μέλη μου.
Ήπια την τελευταία γουλιά
του καφέ μου.
Μια ρουφιξιά από καπνό,
το γλυκό μούδιασμα
στα χέρια και το μυαλό,
έρχονται οι λέξεις...
Πάντα έρχονται τελικά.
Έρχονται και με σώζουν
την τελευταία στιγμή...
Γιατί όσο υπάρχουν οι λέξεις
συνεχίζω να αναπνέω...

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΑΝΑΠΝΕΩ".

Αναπνέω ακόμα...
Αναπνέω.
Γεμίζω τα πνευμόνια μου
με αέρα
ανακατεμένο με καυσαέριο
μα αναπνέω...
και ας θέλω μόνο
να κοιμηθώ.
Ακόμα και στον ύπνο
συνεχίζει κανείς
να αναπνέει.
Κρατιέμαι απο το κλαδί
σφιχτά.
Κοιτάζω την ανθισμένη κερασιά
απο κάτω προς τα πάνω.
Το χέρι μου κρατά
το κλαδί της,
και μαδάει κάποια από
τα ανθάκια της.
Τεντώνω τον λαιμό μου
σηκώνω το βλέμμα
ανάμεσα στα λουλούδια της,
βλέπω ουρανό.
Κλείνω τα μάτια,
ξαναβλέπω ουρανό.
Γαλάζιο ουρανό σπαρμένο
με άσπρα λουλούδια...
Ακόμα μιαν ανάσα...
Το χέρι αρχίζει να κουράζεται.
Κρατάω σφιχτά το κλαδί.
Νυστάζω.
Ακούω στ'αυτιά μου το νανούρισμα,
"κοιμήσου και παρήγγειλα,
στην Πόλη τα προικιά σου
στη Βενετιά τα ρούχα σου
και τα διαμαντικά σου"...
Αποκοιμιέμαι...
Πετάω ξαφνικά,
ανάλαφρη...
Και στο χέρι μου
κρατάω σφιχτά,
ακόμα,
ενα κλαδάκι ανθισμένης
κερασιάς...

Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

"ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ".

Μικρό αγόρι,
κάποια μέρα, θα γυρίσεις
ξανά,
αφού θα έχουμε πεί αντίο.
Θα ανέβεις τα σκαλιά,
θα ξαναμπείς στο σπίτι
και θα σε κλείσω μέσα μου.
Κάποια νύχτα,
θα ξεκλειδώσω πάλι
την πόρτα πού θα έχει
κλείσει πίσω σου,
και θα σε κρατήσω
για πάντα εδώ...
Κι' ας φεύγουμε τα βράδια
ο καθένας
για το δικό του κρεβάτι...

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΒΛΕΜΜΑ ΣΚΟΤΕΙΝΟ".

Βλέμμα μου σκοτεινό,
πού μόνο μέσα στην ψυχή μου
κοιτάς,
που'ναι η χαρά; πού'ναι το γέλιο;
Γιατί μόνο σκοτάδι
βρίσκεις πάντα;
Γιατί το φως το διώχνεις
απο κοντά σου;
Μην το φοβάσαι,
άστο να σε τυλίξει
άστο να λούσει τα μαλλιά σου,
άστο την ψυχή σου να πλύνει.
Να ξεπλύνει τον πόνο, τον φόβο , την απόγνωση...
Αστο να σου δώσει κουράγιο
να φέρει το γέλιο στα χείλη σου.
Ποιά κατάρα σ'έχει δέσει
μόνο να παλεύεις πάντα;
Ποιάς κακίας η δύναμη
σε σπρώχνει πάντα
στο σκοτάδι;
Βλέμμα μου θλιμμένο
και θολό,
Κλείσε τα μάτια σου
στο σκοτάδι
και άνοιξέ τα πάλι
στο φώς.

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "Η ΕΚΤΑΦΗ".

Μελετούσα το κρανίο σου
πάνω απο τον ανοιγμένο
δανεικό τάφο.
Αγγιζα τις εσοχές που
κάποτε ήταν τα μάγουλά σου
Έφερνα τα χέρια μου
πάνω στους κροτάφους σου.
Πονάς;
Έχεις ημικρανία;
Χτυπούν δυνατά,οι ανύπαρκτες
πια φλέβες;
Σε τριβελίζουν ακόμα;
Βλέπω αυτό το μισό,
κρυμμένο σου χαμόγελο
να μου χαμογελάει.
Εγώ είμαι εδώ.
Είσαι κάπου τριγύρω;
Πως είναι δυνατόν
αυτό το μικροσκοπικό κουφάρι
να είσαι εσύ;
Ολόϊδιος εσύ;
Και να μου χαμογελάς!
Σε χαϊδεύω απαλά.
Κοιτώ τον σαστισμένο εργάτη
Με ένα νεύμα μου,
σε κλείνει μέσα σε ένα
μικροσκοπικό κουτί.
Το παίρνω και το τοποθετώ
στο κενοτάφιο.
Αυτό που εσύ ο ίδιος
διάλεξες.
Εδώ θα μένεις πιά.
Εδώ ήθελες.
Κλείνει η μαρμάρινη πλάκα
με το όνομά σου πάνω.
Au revoir, λοιπόν
πατέρα....

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". ΑΤΙΤΛΟ.

Πήρα πρωί πρωί,
τα κόλυβα του θανάτου μου,
να τα μοιράσω στα πουλιά.
Ανθρωποι να τα φάνε, ήταν λιγοστοί,
φίλοι και συγγενείς, στης μιας παλάμης
τα δάχτυλα τους μετρούσες όλους.
Τσίμπησαν μια μπουκιά, τυπικά,
και κλεφτά, αφησαν το χέρι τους
να πετάξει στη γή,
κατάχαμα
τα υπόλοιπα.
Χαμογέλασα ειρωνικά
μέσα απ' το φέρετρο μου
βλέποντάς τους.
Και ήταν η πρώτη φορά, που ελεύθερο
άφηνα,
να φανεί το γέλιο μου.
Χαραγμένο στο νεκρό και παγωμένο
πρόσωπό μου.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "Falling apart".

Καταρρέω.
Νοιώθω την ζωή να κυλά,
και να φεύγει εντός μου.
Απογυμνώνομαι
πετώντας τα περιττά απο πάνω μου,
λιώνω
σαν κερί στον ήλιο.
Μάταια ψάχνω εικονοστάσι
να δικαιολογήσω
την ύπαρξη και την φθορά μου.
Ενας μικρός λεκές
σε άσπρο τραπεζομάντηλο
μετά το τέλος του δείπνου
θα μείνω.
Και θα πλυθώ,
στους 90 βαθμούς
στο πρόγραμμα για τα λευκά.
Για να χαθώ τελείως
χωρίς να μείνει ούτε ένα
σημάδι
από την βραδιά πού ζήσαμε
μαζί.