Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

"ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ".

Μικρό αγόρι,
με το βλέμμα το σκοτεινό.
Είσαι η ρίζα μου.
Αυτή που με κρατάει όρθια,
και μου δίνει τροφή και δύναμη
όταν ο άνεμος φυσά
και σκορπίζει τα φύλλα μου.
Όταν μου κόβουν οι άλλοι τα λουλούδια μου.
Η μυρωδιά μου τρέχει πάντα
να σε βρεί.
Γιατί, για σένα μόνο υπάρχει.
Μικρό αγόρι,
παιδί και πατέρας, σύντροφος και στήριγμα
νερό και αέρας,
ήλιος και χώμα μου.
Ρίζωσα μέσα σου
τυλίχτηκα σαν κισσός
γύρω σου
για να αντέξω.
Και θα ζω όσο ζείς και εσύ μαζί μου.



Τ.Μ. "ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ".

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2019

ΑΤΙΤΛΟ

Εγώ εδώ, 
συνεχίζω να σπάω πέτρες.
Έρχεται μετά ο Σίσυφος και διαλέγει
την μεγαλύτερη.
Την φορτώνεται στις πλάτες του
και αρχίζει να ανεβαίνει.
Μου έλεγε τις προάλλες,
οτι, ακούει τον κασμά μου
όση ώρα ανεβαίνει την ανηφόρα του.
Και μετά μόλις κατέβει, έρχεται πάλι
εδώ, με χαρά,
να διαλέξει την καινούργια.
Τον κοιτούσα και δεν μιλούσα.
Σκεφτόμουν οτι τελικά
αυτός βρήκε την ευτυχία του.
Σε αυτό το ατελείωτο ανεβοκατέβασμα.
Εγώ, απ' την άλλη,
κάθε φορά που σηκώνω τον κασμά μου
να σπάσω τον βράχο
δεν νοιώθω τίποτα.
Σφίγγω ακόμα τα δόντια όταν βάζω δύναμη.
Αντιστέκομαι.
Ακόμα δεν μπόρεσα να βρώ την ευτυχία
μέσα σε τούτο εδώ το κάτεργο.
Δεν θα την βρώ ποτέ...
Γιατί δεν την ψάχνω.
Όχι όσο βρίσκομαι εδώ.
Και ο βράχος είναι μεγάλος και ατελείωτος.
Ποτέ δεν θα τελειώσει.
Δεν θα μου φανερώσει ποτέ
την απένατι μεριά.
Ολος μου ο ορίζοντας σταματάει εδώ.
Μόνο τον Σίσυφο βλέπω στην απέναντι κορφή.
Να ανεβαίνει πάλι...
Ξανά και ξανά και ξανά...
Σπρώχνω την πέτρα πιο κεί
και χτυπώ πάλι τον βράχο.
Κάτι γυαλίζει στην ρωγμή,
πέφτω σε κοίτασμα χρυσού...
Μα, τι να τον κάνω τον χρυσό;
Εγώ που,
στην ρωγμή ψάχνω το φώς;

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2018

ΜΟΝΑΞΙΑ.


Μοναξιά της ζωής μου,
μοναξιά της ψυχής μου, 
μοναξιά, φώς των ματιών μου
μοναξιά, αέρα στα πνευμόνια μου
μοναξιά μου, 
καθρέφτη μου χίλια κομμάτια!
Μ'ένα μικρό σου κομματάκι
θα κοπώ,
και θα στραγγίξω
το αίμα της καρδιάς μου.

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2018

cat on a hot tin roof: "ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ". "ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜ...

cat on a hot tin roof: "ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ". "ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜ...: Τριγύρω η θάλασσα. Πάνω ψηλά ο ουρανός. Τα πόδια μου πατούν γερά σε ενα χώμα που βουλιάζει σε κάθε βήμα. Είμαι ένα νησί που  βουλιάζει ...

"ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ". "ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΟΥ"

Τριγύρω η θάλασσα.
Πάνω ψηλά ο ουρανός.
Τα πόδια μου πατούν γερά
σε ενα χώμα που βουλιάζει
σε κάθε βήμα.
Είμαι ένα νησί που βουλιάζει 
σιγά σιγά, αλλά σταθερά.
Μιά άλλη Βενετία
χωρίς την μεγαλοπρέπεια 
της Γαληνοτάτης.
Εγώ, έχω την γαλήνη 
μέσα μου.
Ανακατωμένη με την ψυχραιμία
του μελλοθάνατου
που περιμένει την τελευταία του
στιγμή.
Δεν ανακάλυψα ποτέ
την γοητεία των Μαθηματικών
και της Γεωμετρίας.
Στέκομαι όρθια στην μέση 
του Άγνωστου.
Έμαθα να περιμένω
μια ολόκληρη ζωή.
Και τώρα νομίζω πως ξέρω.
Αυτός είναι ο "κόσμος" μου.

*η λέξη «κόσμος» με την έννοια της τάξης του σύμπαντος.



Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

"ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ"

Μικρό αγόρι,
με τον ύπνο ακόμα στα βλέφαρα
και το όνειρο του μεσημεριού,
να κρατάει το σώμα μουδιασμένο.
Σηκώθηκες απ' το κρεβάτι
νωχελικά και βαριεστημένα,
σαν να μην ήθελες ποτέ να φύγεις
απο την αγκαλιά μου.
Μα, είναι αργά για μένα,
και σύ ακόμα δεν έχεις δεί
παρά, το ξύπνημα μόνο της
ζωής σου.
Θα ΄μαι πάντα εδώ, δίπλα σου
να το ξέρεις.
Θα καμαρώνω για σένα κρυφά,
σαν θα σε βλέπω να περνάς,
άντρας ωραίος και δυνατός
απο μπροστά μου.
Και θα ΄ναι η σκέψη μου για πάντα
καρφωμένη,
σε κείνο το μεσημέρι του Σεπτέμβρη
που μου χάρισες την ομορφιά
του κόσμου,
μέσα απ΄το αγκάλιασμά σου.

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2018

"ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ". ΑΤΙΤΛΟ.

Κατέφθασαν οι ορδές
των βαρβάρων.
Τους υποδεχθήκαμε όπως 
τους άρμοζε...
Με ιαχές, τυμπανοκρουσίες και 
σημαιοστολισμούς...
Οι άρχοντες, έβγαλαν λόγους,
ο κόσμος χειροκροτούσε
και γιόρταζε.
Οι ξυπόλυτοι,
κοιτούσαν αδιάφορα χαρούμενοι,
το πλήθος που τους επευφημούσε
και έλεγαν λόγια ακαταλαβίστικα
μεταξύ τους.
Κανένας δεν πρόσεξε οτι,
βρώμιζαν την γή μας,
έτρωγαν λαίμαργα
τα φρούτα μας,
και άφηναν στο πέρασμά τους
μόνο σκουπίδια.
Αργά την νύχτα,
πέρασε το σκουπιδιάρικο
να μαζέψει τις βρωμιές τους,
και ο γέρο σκουπιδιάρης,
μονολογούσε σκουπίζοντας...
Μα τι να περιμένει κανείς,
απο έναν γκρινιάρη,
παράξενο γέροντα...

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018

ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ.

Είναι στιγμές, 
που θέλω να αφεθώ
να με πάρεις απο το χέρι
να με πας εσύ,
όπου θέλεις.
Είναι στιγμές,
που με κουράζει πια,
να είμαι πάντα εγώ 
μπροστάρισσα...
Να τρώω εγώ το πρώτο 
κύμα, 
να μουσκεύω εγώ
ως το κόκκαλο,
για να μην βραχείς εσύ
αγάπη μου.
Είναι στιγμές,
που θέλω ν' ανοίξω 
την πόρτα,
να βγώ έξω
και να φύγω σαν τον κλέφτη.
Και έπειτα κοιτάζω
γύρω μου.
Δεν υπάρχει τίποτα.
Δεν υπάρχεις ούτε καν 
εσύ.
Μόνη μου είμαι 
Εγώ και η σκιά μου.
Εγώ και σύ...


Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2018

"ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ".

Μικρό αγόρι,
η θάλασσα βρέχει το υπέροχο
κορμί σου,
ο ήλιος το χαϊδεύει,
και αυτό τεντώνεται νωχελικά
και φυλακίζει την ματιά μου
σε μια αργή και βασανιστική
ερωτική τελετουργία.
Love is a state of mind
more than a state of the act.
And memory is all what
we really own...

Σάββατο, 4 Αυγούστου 2018

«ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ».

Μικρό αγόρι,
φοράω τη μυρωδιά σου
στο κορμί μου.
Με διαπερνά,
με χαιδεύει τρυφερά,
με αγκαλιάζει.
Κουρνιάζω μέσα της.
Απλώνεται
στα λινά μου σεντόνια,
και με νανουρίζει απαλά.
Αφήνομαι
στα χάδια της...
Και κοιμάμαι.
Μαζί σου...

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2018

"ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ". "ΜΙΚΡΟ ΑΓΟΡΙ 15".


Μικρό αγόρι,
Ήθελες να με φιλήσεις
στην ρίζα του λαιμού
μου είπες, 
εκεί που τα μαλλιά μου είχαν
κρατήσει το δέρμα
μακρυά απο τον καυτό ήλιο
του καλοκαιριού,
και ήταν άσπρο.
Και εγώ,
έσκυψα το κεφάλι 
και σε άφησα να περιφέρεις 
τα χείλη σου 
σε όλο το μήκος 
του λαιμού,
κλείνοντας τα μάτια
και απολαμβάνοντας 
την ηδονική στιγμή.
Άνοιξα τα μάτια μου
μπροστά σε ενα μικρό 
κάτασπρο καραβάκι
που διέσχιζε το μπλέ
της θάλασσας
και έμεινα έτσι,
να το κοιτάω 
μέχρι που χάθηκε 
στον ορίζοντα.
Έπειτα τραβήχτηκα μακρυά σου
και έφυγα και γώ 
απο την εικόνα.
Έμεινε μόνη της η θάλασσα,
να τσακώνεται με τον ουρανό,
για το σημείο που σμίγουν
κάθε φορά.


Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

"ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ".

Θυμώνει το πέλαγος
και ακινητούν τα πάντα.
Μόνο οι γλάροι τολμούν
να διαταράξουν
την αγριάδα των κυμμάτων.
Βαθειά, μέσα στη θάλασσα
δυο δελφίνια
παίζουν αμέρνιμνα.
Παιδιά της μεγάλης θάλασσας
αυτά,
δεν την φοβούνται
την τρικυμία.

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

"ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ".

Το σπίτι ξένο,
δανεικό.
Το μεροκάματο
κακό.
Το στόμα πικρό
απ' το ποτό
και το τσιγάρο.
Χαμένος μεσ' τον κόσμο
τον πολύ και διάφορο.
Σε καίει μέσα σου
"κακή φωτιά"
και έχει η ψυχή σου
βάρος κι' ανηφόρα.
Πατάς στη γή,
ματώνεις απ' τ' αγκάθια.
Πατάς στην άμμο,
σε κόβουν τα κοχύλια.
Ξεπλένει η θάλασσα το αίμα,
βάφεται κόκκινη.
Ενώνεται με τον ορίζοντα
που πνίγει τον ήλιο.
Βάφεται ο ουρανός
κόκκινος
σαν εκείνο το τελευταίο της
φιλί,
που ακόμα στα χείλη σου
αιμορραγεί...
Και σε στραγγίζει.

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

"ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Τ'ΟΥΡΑΝΟΥ". "ΑΝΑΠΤΥΞΗ".

Τώρα, τον σκοτεινό ουρανό
τον βιάζουν απροκάλυπτα
τα αεροπλάνα που προσγειώνονται
κάθε δέκα λεπτά.
Αύριο το πρωί,
όλοι αυτοί που κουβαλάνε 
στα σπλάχνα τους,
θα βιάζουν τις παραλίες μας.
Θα μας κλέβουν 
απ'τον ήλιο μας,
θα κατουράνε στη θάλασσά μας,
και 'μείς, όλο αυτό 
θα το λέμε 
"Ανάπτυξη"...


"ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ". "Ένα σούρουπο του Ιουνίου του 2018, στην Χερσόνησσο."

Πέφτει ο ήλιος
ησυχάζει η μέρα
αφήνεται σιγά σιγά 
στη νύχτα.
Ενώνεται μαζί της 
στον ορίζοντα.
Γίνονται ένα.
Όλα ενα χρώμα,
όλα μια φωνή,
μιά ησυχία.
Μόνο η θάλασσα
ποτέ δεν ησυχάζει.
Μόνο αυτή παλεύει
συνέχεια.
Με τα βράχια,
με την αμμουδιά,
με τον εαυτό της
τον ίδιο.
Σαν την ανθρώπινη ψυχή.
Πολεμάει, αγωνίζεται,
κερδίζει, χάνει,
αλλά δεν παραδίνεται
ποτέ...

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

"ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ".

Βρέθηκα μόνη, να κοιτώ την θάλασσα ως πέρα στον ορίζοντα, εκεί που το σκούρο μπλέ σχεδόν μαύρο και πηχτό χρώμα της ενωνόταν με το διάφανο μαύρο γκρίζο του ουρανού..
Τα αγριεμένα κύμματα έσκαγαν πάνω στα βράχια, και άφριζαν απο την λύσσα και την μανία τους.
Δεν θα ήθελα να ήμουν ναυαγός μέσα σ'αυτή την άγρια θάλασσα...
Θα προτιμούσα να ήταν καταγάλανη και να με νανούριζε και έτσι να με κατάπινε στο τέλος , γλυκά και ήρεμα.
Γιατί, μια γλυκειά ηρεμία πρέπει να είναι ο θάνατος. όχι μια αγωνία μέχρι να παραδοθείς.
Και ο βοριάς, αχ! αυτός ο βοριάς...
Να σε παίρνει μαζί του, να σε παρασέρνει να του παραδοθείς και αυτός.
Μην βγείς απόψε στο μπαλκόνι σου κυρά, θα σε μαγέψει το φεγγάρι που γεμίζει, και θα σε πάρει ο άνεμος, θα οδηγήσειτα βήματά σου στην μαύρη θάλασσα και τελικά θα ενδώσεις... Και το πρωί, σαν ξημερώσει μουντός ο ουρανός, θα είσαι σύννεφο ψηλά,και θα ταξιδεύεις...

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

"ΑΤΙΤΛΟ". "ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ".

Στάθηκες μόνη στην προκυμαία, 
Το ανταριασμένο πέλαγος 
αγωνιζόταν να σε καταπιεί,
να σε κάνει δική του.
Αλλά εσύ, είσαι του ουρανού
και πετάς ψηλά.
Μόνο να το αγναντεύεις
κατάφερε...
Μόνο τόσο κέρδισε
την καρδιά σου.
Η υπόλοιπη ανήκει πάντα
μόνο σε σένα.
Και δεν την δίνεις
πουθενά...

"ΑΣΠΡΑ ΒΟΤΣΑΛΑ". "ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ".

Άσπρα βότσαλα
που γιαλίζουν 
απο τις σταγόνες της βροχής.
Όταν βρέχει, 
η θάλασσα γίνεται 
μήτρα
και σε αγκαλιάζει.
Ξαναγυρίζεις στη ζωή
του ζωοδόχου νερού.
Γίνεσαι ένα με το Σύμπαν.
Αφήνεσαι...
Χάνεις το βάρος
του σώματος.
Μόνο το βάρος
της ψυχής σου
θα κουβαλάς για πάντα.
Αυτό, δεν πετιέται
στη θάλασσα.
Απαγορεύεται
η ΡΥΠΑΝΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ.

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

"ΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ". "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Η μυρωδιά του χαρτιού,
το θρόϊσμα των σελίδων 
καθώς φεύγουν 
απο μπροστά μας,
όταν πια έχουν πεί 
αυτά που έχουν
να πούν.
Το βάρος του βιβλίου
στα χέρια μου.
Η λιτή αφιέρωσή σου
στην πρώτη σελίδα.
Ενα κομμάτι της ψυχής σου
δικό μου για πάντα.
Χαϊδεύω το εξώφυλλο
όπως θα χάϊδευα το κορμί σου.
Μοναδικός σύντροφος
στη ζωή μου
τα λόγια σου χαραγμένα
πάνω στο χαρτί.

Σάββατο, 5 Μαΐου 2018

"ΑΠΟΛΥΤΗ ΗΣΥΧΙΑ". "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Την απόλυτη ησυχία 
του μυαλού μου
διαταράσσει ο θόρυβος 
της σιωπής.
Συνομιλούν στο άδειο δωμάτιο,
οι γυμνοί τοίχοι,
με τα ανοιχτά παράθυρα
και τις κορνίζες στο πάτωμα.
Απο εκεί λείπεις πιά έσύ.
Σε πέταξα στα σκουπίδια,
στην τελευταία μετακόμιση.
Ενα βάρος λιγότερο σκέφτηκα.
Μα, απλώθηκες παντού
σαν την πανούκλα.
Τρύπωσες στα άδεια συρτάρια
και στα σεντόνια μου,
πριν καν προλάβω να τα γεμίσω.
Κατέλαβες το κενό
και τώρα δεν χωράω
ούτε καν εγώ πιά
στις μέρες και τις νύχτες μου.
Στριμώχτηκα λοιπόν και 'γω,
σε μια γωνιά
της καθημερινότητάς μου
και προσπαθώ να χωρέσω
στη ζωή μου.

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

ΜΗΝ ΕΡΘΕΙΣ ΠΙΑ. "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Δεν θέλω να 'ρθείς πιά.
Απόψε θέλω να μείνω μόνη.
Δεν θέλω να σε περιμένω,
κουράστηκα απο την προσμονή.
Δεν θέλω ν'αφήσω ξεκλείδωτη
την πόρτα για να μπείς.
Απόψε, θέλω να ξαπλώσω μόνη
στο κρεββάτι μου.
Να βάλω μουσική για να με πάρει
ο ύπνος.
Να μην σ΄ονειρευτώ πιά.
Να μην είναι η νύχτα εφιάλτης.
Να 'ρθει το ξημέρωμα ήσυχα.
Να με ξυπνήσουν οι καμπάνες
του Επιτάφιου
και να μπορέσω να σε θάψω
επιτέλους.
Για να προσπαθήσω ν'αναστηθώ
και 'γω
το Σάββατο,
μια φορά, μόνο για μένα.

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

"ΕΙΜΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ". "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Θέλω να γράψω ένα ποίημα , 
για την ήλιο που τρυπώνει απο το παράθυρο 
και με ξυπνάει από τον λήθαργο και τον πόνο.
Από το φως, που με πείσμα μου πιέζει 
τα μάτια να ανοίξουν στη ζωή , 
να μην παραδοθούν στον πόνο και στον ύπνο.
Δεν θέλω πιά να γράψω για την απουσία σου, 
αφού δεν θα ξανάρθεις πίσω. 
Δεν θέλω πιά να γράφω 
για την καθημερινή μου δυστυχία, 
γιατί η ευτυχία μου είναι μεγαλύτερη.
Είμαι ζωντανή και ελπίζω... 
Είμαι ζωντανή και παλεύω...
Είμαι ζωντανή.
Είμαι ζωντανή.
Είμαι ζωντανή...

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

"ΑΔΕΙΑΖΩ". "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Αδειάζω μέσα μου
σιγά σιγά.
Στεγνώνει το σώμα
μα η ψυχή διψά ακόμα.
Ο έρωτας κρίνεται
στ' ακροδάχτυλα.
Η ακοή, ή όραση, η γεύση,
με εγκατέλειψαν.
Μόνο η αφή επιμένει.
Η πείνα σου με βασανίζει
Η δίψα σου μου καίει τα χείλη.
Και κάπου κάπου, η όσφρηση
γυρνάει και μου φέρνει την μυρωδιά σου
στα ρουθούνια.
Μα, μπορεί και να είναι μόνο
η μνήμη σου
που με συντροφεύει πιστά.
Ριγεί η παλάμη
απο το χάδι της.
Την κρατώ σφιχτά απ'το χέρι
και παρέα βαδίζουμε
προς τον θάνατο.

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

"IL Y A DES POEMES". "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Il y a des poèmes qui murmurent
des mots d'amour,
et d' autres,
qui comptent le sagn 
qui coule.
Il y a des poèmes,
il y a des poèmes,
Il y a toujours
tant des poèmes...

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Πολλά, 
δεν κατάφερα στη ζωή μου.
Μα, βρήκα το κουράγιο 
να σταματήσω
το Χρόνο.

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Στραγγίζει η ψυχή
το αίμα της καρδιάς.
Κοκκίνησαν οι θάλασσες
από ντροπή.
Έγιναν κόκκινο βαθύ
τα ηλιοβασιλέματα.
Αίμα πηχτό
το σάλιο στο στόμα.
Δύσκολα καταπίνονται 
οι λέξεις πιά.
Στέρεψαν τα λόγια.
Ξεψύχησε η ανάγκη
του κορμιού.
Κι' έμεινε το κουφάρι μου
στον μουσκεμένο καναπέ
να σταφιδιάζει
απ' το χρόνο.

"ΣΗΜΕΡΑ." "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Σήμερα,
θα'ρθω να σε βρώ.
Κουράστηκα πιά 
να περιμένω,
ένα σου σημάδι 
που δεν έρχεται ποτέ.
Σήμερα πια
το πήρα απόφαση.
Θα'ρθω να σε βρώ.
Να σε αναγκάσω
να με κοιτάξεις κατάματα.
Να μου πείς
γιατί, και άν
με πούλησες τελικά.
Εβαλα στην κατσαρόλα
να βράζουν οι φακές.
Μόλις τελειώσω,
θα σε σερβίρω
στο πιάτο σου,
και θα'ρθω.
"Αντί πινακίου φακής".
Να σε αναγκάσω
Να μου πείς.
Να μάθω.
Να ξέρω.
Να πάψω πιά
να κοροϊδεύω τον εαυτό μου.
Και ας μην πάψω ποτέ,
να σ'αγαπώ...

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

"ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ." "ΜΙΚΡΟ ΑΓΟΡΙ 5."

Μικρό αγόρι, 
Ιδρώνει το κορμί στην σκέψη σου
Μικρές σταγόνες, 
κυλούν στην ραχοκοκκαλιά μου,
και με κάνουν να ριγώ.
Φτάνουν μέχρι την μέση 
και σταματούν στις βούλες της Αφροδίτης
Θυμάμαι το χέρι σου, 
να χαϊδεύει την λεκάνη μου,
πριν κατέβει ακόμα πιο κάτω, 
με το θράσος της νιότης σου
και την σιγουριά του ανδρισμού σου.
Νοιώθω το κεφάλι μου 
να καίει, 
την καρδιά μου να 
χτυπάει δυνατά. 
Ακόμα σε θέλω.
Τι και αν σ'άφησα
να προχωρήσεις στην ζωή σου,
στα βήματα που εγώ, 
ήδη έχω περάσει.
Το μυαλό δεν ξεχνάει ποτέ,
το κορμί θυμάται και αντιδρά πάντα.
Η ψυχή, καταδικασμένη να μην γερνά,
πεθαίνει πάντα σαν έφηβη.

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ. "ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ".

Αυτά το κόκκινα τριαντάφυλλα
πού δεν έφτασαν ποτέ στον σπίτι.
Αυτά το ίδια ήταν,
πού μου μάτωσαν τα δάχτυλα.
Μάζεψα τις σταγόνες απο το αίμα
και βούτηξα σ΄αυτές,
την πέννα μου
για να σου γράψω.
Οτι ακόμα σ' αγαπώ.
Ακόμα μου λείπεις.
Ακόμα η απουσία σου
με τσακίζει.
Κι' άν στέκομαι όρθια,
είναι γιατί,
ξέρω πως με θέλεις δυνατή.
Να παλεύω τα θηρία
πού εσύ άφησες πίσω σου
με την φυγή σου.
Και ο θάνατός σου,
δεν μας χώρισε περισσότερο
από ότι η ζωή.
Μαζί είμαστε ακόμα.
Μαζί θα είμαστε πάντα.
Ζωοδόχε απουσία της ζωής μου,
Εσύ, με κρατάς ακόμα
στην ζωή.




Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ. ΑΤΙΤΛΟ

Ξυπνώ απο τις αχτίδες του ήλιου
που δειλά τολμούν να μπούν
στην κάμαρή μου.
Μεσημέρι περασμένο,
ακόμα μιας Κυριακής
που περιμένει
να αλλάξει ο κόσμος
και εν τω μεταξύ, αλλάζει εμάς.
Μακραίνουν τα νύχια και τα μαλλιά,
σαν των πεθαμένων.
Και οι μέρες εναλλάσονται
χωρίς καμμία διαφορά.
Πονάει το κορμί,
όλο και περισσότερο
κάθε μέρα.
Μα, εμείς, συνηθίζουμε στον πόνο
και δεν νοιώθουμε πιά.