Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Ο ΥΠΝΟΣ. "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

 Ο ΥΠΝΟΣ.

Η απόλυτη αθωότητα
στο βλέμμα.
Το ήρεμο χαμόγελο
στα χείλη.
Η βαθειά ρυτίδα
ανάμεσα στα φρύδια,
χαλαρή και παραδομένη.
Οι μικρές ρυτίδες
στην άκρη των ματιών,
Οι δρόμοι της ζωής
που περπάτησε...
Τα χέρια σταυρωμένα
πάνω στο στέρνο.
Το δεξί να ακουμπάει
πάνω στην καρδιά
που σταμάτησε πιά να παλεύει...
Η απουσία της ζωής
που την πρόδωσε,
και έφυγε κλεφτά
μέσα στην νύχτα
κοροϊδεύοντας τον Υπνο.

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

"ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΝΥΧΤΕΣ". "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Είναι κάτι νύχτες,
που λές, και δεν ξημερώνουν ποτέ...
Σε πνίγει το σκοτάδι τους,
ακόμα και αν δεν το φοβάσαι,
ακόμα και αν το αγαπάς,
ακόμα και αν αυτό σε τρέφει.
Τελικά αυτό το σκοτάδι σε πνίγει.
Είναι κάτι νύχτες, που
με κόπο σηκώνεσαι απο το κρεβάτι
να γράψεις μια καλημέρα,
και πάλι πέφτεις και βουλιάζεις μέσα του.
Σε καταπίνει σιγά σιγά και ηδονικά,
σε κομματιάζει και δεν νοιώθεις πόνο
παρά μόνο ηρεμία και ανακούφιση,
Είναι κάτι νύχτες, σαν έκλειψη ηλίου.
Ακούς τα ουρλιαχτά του ζώου
εντός σου,
αλλά δεν τρομάζεις.
Λες, δεν θα ξημερώσει ποτέ πιά,
και αποκοιμιέσαι απλά,
μόνο με την μυρωδιά του νυχτολούλουδου
στα ρουθούνια σου.
Γιατί, και αυτό έχει ξεγελαστεί και
μυρίζει...
κι'ας έχει ξημερώσει.....

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

'ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ". "ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ".

Το κάπνισμα σκοτώνει αγάπη μου!
Σου το'πα, καθώς ρουφούσες λαίμαργα
τον καπνό απο τα χείλη μου.
Δεν με άκουσες,
συνέχισες να να τρυγάς το κορμί μου,
που ήταν ποτισμένο από καπνό.
Μέχρι την στιγμή πού μου παραδόθηκες.
Έπειτα έγειρες στο πλάϊ και έκλεισες τα μάτια.
Δεν με κατάλαβες όταν σιωπηλά
σηκώθηκα και έφυγα απο το κρεββάτι,
ούτε οταν στο μπάνιο ξέπλυνα
τον έρωτά σου για μένα,
κάτω απο το νερό.
Αναρωτιέμαι ακόμα, αν διάβασες ποτέ,
το σημείωμα που σου άφησα στην πόρτα,
κάτω στο πάτωμα,
πριν φύγω για πάντα από το σπίτι..
"Το κάπνισμα σκοτώνει" τον έρωτα,
σού έγραφα....

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

'ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ".

Μικρό αγόρι,
μπαίνεις και βγαίνεις απο τη ζωή μου,
όποτε θες,
και σε καλωσορίζω και σε αποχαιρετώ
πάντα με την ίδια λαχτάρα,
με την ίδια αγάπη.
Τίποτα δεν σου ζητώ,
χαίρομαι με ο,τι μου προσφέρεις,
χορτάτη είμαι πιά,
απ' τη ζωή..
Και απο πίκρες, και απο πόνο,
και απο θανάτους,
και απο χαρές...
Λίγες, πάντα μα...
καλές στιγμές.
Και από αγάπη,
σταγόνες άρωμα
σπάνιες αλλά τόσο δυνατές...
Μικρό μου αγόρι,
ο,τι μου προσφέρεις είναι μόνο χαρά...
Έλα ν'ανάψουμε ενα τσιγάρο,
απο αυτά τα μυρωδάτα
που μου'φερες
Και ας κάτσουμε παρέα,
εδώ στα σκαλιά,
την είσοδο της πολυκατοικίας,
όπως παλιά,
να μιλήσουμε.
Ετσι όπως οι άνθρωποι
έχουν ξεχάσει να μιλάνε πιά.

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

"ΚΟΙΤΑ ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ". "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Κοίτα ενα φεγγάρι,
που σκάει πάνω απ' το βουνό,
στρογγυλό και λαμπερό
σαν μαργαριτάρι του βυθού,
καρφωμένο στον ουρανό.
Και φωτίζει από κάτω
τον έρημο δρόμο,
το έρημο σπίτι,
τον ρημαγμένο κήπο,
τα ρημάδια μιας ζωής.
Κοίτα ενα φεγγάρι,
που λάμπει και αστράφτει
σαν θυμωμένη αστραπή
από την αδικία...
Κοίτα πως σφάζει
σαν κάτασπρο μπαμπάκι
πάνω στην πληγή.
Κοίτα ένα φεγγάρι,
που σκάει σαν γέλιο
μωρού παιδιού,
αθώα και ανέμελα.
Κοίτα πώς λούζει τα μαλλιά μου,
πώς βουρκώνει τα μάτια μου,
πώς ματώνει την ψυχή μου,
πώς,
σαν αγέρας που φυσσάει,
σαρώνει όλο αυτό το ρημαδιό...
Κοίτα ενα φεγγάρι,
σαν άπιαστη ελπίδα
που πετάει ψηλά και με παίρνει
μαζί του...

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Ένοιωσα τον Θεό
να με σπρώχνει στον γκρεμό
και τον Άνθρωπο
να μου τείνει το χέρι.
Έζησα την ζωή,
για να μπορέσω να πώ
Ευχαριστώ,
πρίν απο τον θάνατο.

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ".

Θ' ανάψω το προσκυνητάρι μου.
Μετά θ' ανάψω τσιγάρο.
Άρχισα πάλι να κινώ τα μέλη μου.
Ήπια την τελευταία γουλιά
του καφέ μου.
Μια ρουφιξιά από καπνό,
το γλυκό μούδιασμα
στα χέρια και το μυαλό,
έρχονται οι λέξεις...
Πάντα έρχονται τελικά.
Έρχονται και με σώζουν
την τελευταία στιγμή...
Γιατί όσο υπάρχουν οι λέξεις
συνεχίζω να αναπνέω...

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΑΝΑΠΝΕΩ".

Αναπνέω ακόμα...
Αναπνέω.
Γεμίζω τα πνευμόνια μου
με αέρα
ανακατεμένο με καυσαέριο
μα αναπνέω...
και ας θέλω μόνο
να κοιμηθώ.
Ακόμα και στον ύπνο
συνεχίζει κανείς
να αναπνέει.
Κρατιέμαι απο το κλαδί
σφιχτά.
Κοιτάζω την ανθισμένη κερασιά
απο κάτω προς τα πάνω.
Το χέρι μου κρατά
το κλαδί της,
και μαδάει κάποια από
τα ανθάκια της.
Τεντώνω τον λαιμό μου
σηκώνω το βλέμμα
ανάμεσα στα λουλούδια της,
βλέπω ουρανό.
Κλείνω τα μάτια,
ξαναβλέπω ουρανό.
Γαλάζιο ουρανό σπαρμένο
με άσπρα λουλούδια...
Ακόμα μιαν ανάσα...
Το χέρι αρχίζει να κουράζεται.
Κρατάω σφιχτά το κλαδί.
Νυστάζω.
Ακούω στ'αυτιά μου το νανούρισμα,
"κοιμήσου και παρήγγειλα,
στην Πόλη τα προικιά σου
στη Βενετιά τα ρούχα σου
και τα διαμαντικά σου"...
Αποκοιμιέμαι...
Πετάω ξαφνικά,
ανάλαφρη...
Και στο χέρι μου
κρατάω σφιχτά,
ακόμα,
ενα κλαδάκι ανθισμένης
κερασιάς...

Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

"ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ".

Μικρό αγόρι,
κάποια μέρα, θα γυρίσεις
ξανά,
αφού θα έχουμε πεί αντίο.
Θα ανέβεις τα σκαλιά,
θα ξαναμπείς στο σπίτι
και θα σε κλείσω μέσα μου.
Κάποια νύχτα,
θα ξεκλειδώσω πάλι
την πόρτα πού θα έχει
κλείσει πίσω σου,
και θα σε κρατήσω
για πάντα εδώ...
Κι' ας φεύγουμε τα βράδια
ο καθένας
για το δικό του κρεβάτι...

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΒΛΕΜΜΑ ΣΚΟΤΕΙΝΟ".

Βλέμμα μου σκοτεινό,
πού μόνο μέσα στην ψυχή μου
κοιτάς,
που'ναι η χαρά; πού'ναι το γέλιο;
Γιατί μόνο σκοτάδι
βρίσκεις πάντα;
Γιατί το φως το διώχνεις
απο κοντά σου;
Μην το φοβάσαι,
άστο να σε τυλίξει
άστο να λούσει τα μαλλιά σου,
άστο την ψυχή σου να πλύνει.
Να ξεπλύνει τον πόνο, τον φόβο , την απόγνωση...
Αστο να σου δώσει κουράγιο
να φέρει το γέλιο στα χείλη σου.
Ποιά κατάρα σ'έχει δέσει
μόνο να παλεύεις πάντα;
Ποιάς κακίας η δύναμη
σε σπρώχνει πάντα
στο σκοτάδι;
Βλέμμα μου θλιμμένο
και θολό,
Κλείσε τα μάτια σου
στο σκοτάδι
και άνοιξέ τα πάλι
στο φώς.

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "Η ΕΚΤΑΦΗ".

Μελετούσα το κρανίο σου
πάνω απο τον ανοιγμένο
δανεικό τάφο.
Αγγιζα τις εσοχές που
κάποτε ήταν τα μάγουλά σου
Έφερνα τα χέρια μου
πάνω στους κροτάφους σου.
Πονάς;
Έχεις ημικρανία;
Χτυπούν δυνατά,οι ανύπαρκτες
πια φλέβες;
Σε τριβελίζουν ακόμα;
Βλέπω αυτό το μισό,
κρυμμένο σου χαμόγελο
να μου χαμογελάει.
Εγώ είμαι εδώ.
Είσαι κάπου τριγύρω;
Πως είναι δυνατόν
αυτό το μικροσκοπικό κουφάρι
να είσαι εσύ;
Ολόϊδιος εσύ;
Και να μου χαμογελάς!
Σε χαϊδεύω απαλά.
Κοιτώ τον σαστισμένο εργάτη
Με ένα νεύμα μου,
σε κλείνει μέσα σε ένα
μικροσκοπικό κουτί.
Το παίρνω και το τοποθετώ
στο κενοτάφιο.
Αυτό που εσύ ο ίδιος
διάλεξες.
Εδώ θα μένεις πιά.
Εδώ ήθελες.
Κλείνει η μαρμάρινη πλάκα
με το όνομά σου πάνω.
Au revoir, λοιπόν
πατέρα....

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". ΑΤΙΤΛΟ.

Πήρα πρωί πρωί,
τα κόλυβα του θανάτου μου,
να τα μοιράσω στα πουλιά.
Ανθρωποι να τα φάνε, ήταν λιγοστοί,
φίλοι και συγγενείς, στης μιας παλάμης
τα δάχτυλα τους μετρούσες όλους.
Τσίμπησαν μια μπουκιά, τυπικά,
και κλεφτά, αφησαν το χέρι τους
να πετάξει στη γή,
κατάχαμα
τα υπόλοιπα.
Χαμογέλασα ειρωνικά
μέσα απ' το φέρετρο μου
βλέποντάς τους.
Και ήταν η πρώτη φορά, που ελεύθερο
άφηνα,
να φανεί το γέλιο μου.
Χαραγμένο στο νεκρό και παγωμένο
πρόσωπό μου.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "Falling apart".

Καταρρέω.
Νοιώθω την ζωή να κυλά,
και να φεύγει εντός μου.
Απογυμνώνομαι
πετώντας τα περιττά απο πάνω μου,
λιώνω
σαν κερί στον ήλιο.
Μάταια ψάχνω εικονοστάσι
να δικαιολογήσω
την ύπαρξη και την φθορά μου.
Ενας μικρός λεκές
σε άσπρο τραπεζομάντηλο
μετά το τέλος του δείπνου
θα μείνω.
Και θα πλυθώ,
στους 90 βαθμούς
στο πρόγραμμα για τα λευκά.
Για να χαθώ τελείως
χωρίς να μείνει ούτε ένα
σημάδι
από την βραδιά πού ζήσαμε
μαζί.


Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

"ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ".

"Όμορφο μικρό αγόρι,
με την φουρτούνα της θάλασσας
μέσα στην ψυχή
και την γαλήνη της τρικυμίας,
στην άκρη των ματιών....
Θα σε βρώ σε μια παραλία,
σαν τον ναυαγό να περιμένεις,
βάρκα θα γίνω
να σε πάρω απο 'κεί,
νερό γλυφό,
να ξεδιψάσεις την δίψα σου,
αλλά με αλάτι
θα σου γιατρεύω πάντα τις πληγές,
να το ξέρεις...
Γιατί μόνο ο,τι πονάει αξίζει...

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

"ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ". "Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΟΥΛΙΑ".

Την τελευταία γουλιά
απ΄το ποτήρι σου,
πάντα θα την αφήνεις
για μένα.
Εγώ θα την πίνω, σαν
σηκώνεσαι απ'το τραπέζι
για να φύγεις.
Αυτή μου αφήνεις μόνο
για συντροφιά.
Μ' αυτήν πλαγιάζω
στο κρεββάτι μου
το βράδυ.
Αυτή κυλάει στις φλέβες μου,
το κορμί μου  αυτή
το ανατριχιάζει,
σαν ακουμπάει δροσερή
το δέρμα μου.
Δαγκώνω τρυφερά το ποτήρι,
ματώνει τα χείλη μου
το κρύσταλλο
και αργά,κυλάει το κρασί
μαζί με το αίμα.
Μέχρι να φτάσει κάτω
στα σκέλη μου
να τα ποτίσει
όπως η απουσία σου,
που τυρρανάει
το άδειο μου κρεββάτι.
Μικρό αγόρι,
δεν λύνονται τα δεσμά μας
με την φυγή.
Κάποια μέρα, θα γυρίσεις.
Όσο κι'αν φοβάσαι την στιγμή.
Να την αποφύγεις
δεν μπορούμε.


Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ" "ΨΥΧΗ".

Ψυχή,
πού θα βγείς με το τσιγκέλι
απο αυτό το σώμα
το πονεμένο.
Ψυχή, πού πετάς στο ταβάνι
ψάχνοντας το άλλο σου μισό.
Και ξαναμπαίνεις
στο βασανισμένο κορμί,
το στερημένο απο χαρά
και ηρεμία.
Αυτό το ίδιο σώμα,
πού το κάνεις να σπαρταράει
στο άγγιγμά σου,
στο χάδι και στα γλυκόλογα
Σώμα μου αγαπημένο,
κορμί μου βασανισμένο,
που δεν θυμάσαι πως είναι
να μην πονάς.
και πάλι αντέχεις τον πόνο
της ψυχής σου
με καρτερία.
Σώμα που αγαπήθηκες
και αγάπησες
κάθε στιγμή
αυτής της ζωής,
πού,
λύνεσαι μεσ' το νερό
όπως στον οργασμό σου.
Και περιμένεις να σε πάρει
η θάλασσα
στην αγκαλιά της
την ίδια στιγμή,
αυτή την μαγική
στιγμή,
που, ο ουρανός θα ανοίξει
πέρασμα φωτεινό
για να σου ξεφύγει
επιτέλους
η φυλακισμένη σου ψυχή.

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΣΑΠΟΥΝΙ ΚΑΙ ΝΕΡΟ".

Σαπούνι και νερό,
να φεύγει απο πάνω σου ο άντρας,
να μην θυμάσαι πιά
την βρώμα αυτής της μάντρας
Σαπούνι και νερό,
κι' ενα σεντόνι καθαρό,
να πέφτεις μόνη να κοιμάσαι
και να'χεις δίπλα σου
ενα μαξιλάρι αδειανό.
Μην με κοιτάς
με μάτια θολωμένα
πονάς εσύ,
μα πόνεσες και μένα.
Πουτάνα είναι η ζωή
δεν είμαι εγώ.
Εγω αγωνίζομαι μονάχα
για να ζώ...

Καλοκαίρι του 2017,
Στην οδό Αριστοτέλους.

Σε μια Αθήνα που βρωμάει απο τα σκουπίδια της καθημερινής μας ζωής.

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΩΡΕΣ".

Ώρες μοναξιάς, πάνω στο πλοίο.
Ώρες περισυλλογής.
Ώρες χαμένες απο ευτυχίες.
Ώρες χαμένες απο τις ζωές μας.
Τίποτα δεν συμβαίνει εδώ
στην απέραντη θάλασσα.
Τα κύμματα ανεβαίνουν στην επιφάνεια
και αφρίζοντας πεθαίνουν.
Ενώνονται για μιά στιγμή
με τον ήλιο και τον αέρα.
Ζούν για μια στιγμή
Ζούν και πεθαίνουν
Σε μια στιγμή μόνο!
Έτσι όπως θά 'πρεπε να πεθαίνουν
και οι άνθρωποι.

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ".

Είναι η ώρα
πού,
σβήνει η μέρα
και ανάβουν σιγά σιγά,
τα φώτα της ψυχής.
Τότε πού,
κρατάω την αναπνοή μου
περιμένοντας ένα σου σήμα.
Που βρίσκεσαι άρα γε;
Ποιά αγκαλιά σε τυλίγει;
Ποιός σκουπίζει τον ιδρώτα
του προσώπου σου;
Ποιά χέρια ησυχάζουν
τις εγνοιες των φρυδιών σου;
Πότε θα σε ξαναδώ;
Πού να ψάξω;
Πού να ρωτήσω;
Ποιός να μου πεί;
Ακόμα μια νύχτα θα περάσει
χωρίς την μυρωδιά σου.
Χαμένε μου εαυτέ,
γύρνα πίσω στο κορμί που ξέχασες
εδώ,
και πάρε με μαζί σου.........

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ . "ΛΕΥΚΟ ΜΟΥ ΓΙΑΣΕΜΙ".

ΛΕΥΚΟ ΜΟΥ ΓΙΑΣΕΜΙ...
...σαν την λευκή μου
νύχτα,
μυρίζεις και με ζαλίζεις
Απλώνεσαι στα σίδερα
της φυλακής μου
και την αλλάζεις
σε παράδεισο.
Λευκό μου γιασεμί,
αράπικο,
τα μεθύσια της Αφρικής
κουβαλάς μεσ' τον ανθό σου,
και με μεθάς με τα αρώματα
της Ανατολής...
Αρώματα λευκά, γλυκά
σαν τις λευκές μου νύχτες,
σαν τα σεντόνια μου,
τα λευκά,
σαν τα άσπιλα εσώρουχά μου,
τ' αμόλυντα απ' της ψυχής μου
τη μαυρίλα.
Λευκό μου γιασεμί,
Νανούρισέ με μια φορά,
μόνο,
μεσάνυχτα να είναι,
να κοιμηθώ και να μην
ξημερώσει
άσπρη αυγή, για μένα.
άλλο πιά.
Λευκό μου γιασεμί,
μεσ' το λευκό σου σύννεφο
τύλιξέ με.
Και πέτα με ψηλά
στο άχρωμο του απέραντου
κενού.

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

"ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΑΣΙ"

Έπινες την κάθε γουλιά,
με την λαχτάρα που
ζητούσες τα φιλιά μου.
Αγγιζα το κρύσταλλο
του ποτηριού,
με την ψυχρή ευγένεια
της καταγωγής.
Περπατούσαμε παράλληλα
την κάθε μέρα
της ζωής μας,
χρόνια τώρα.
Συναντιόμασταν
σε κρεβάτια διαφορετικών
πόλεων
και ανταλλάσαμε
τους υγρούς χυμούς
ενός έρωτα
που αλλοιώς,
δεν μπορούσε να υπάρξει.
Δεν σ'αγάπησα γιατί
με τράβηξες απο ένα
λήθαργο που χρόνια
με κατάπινε σιγά σιγά,
αλλά για αυτή την σπίθα
των ματιών σου,
που άναψε την φωτιά
μεσα μου
και ζέστανε την παγωμένη
ψυχή μου.
Ολη μας η ζωή
έγινε τελικά,
ενα μπουκάλι κόκκινο κρασί
που όσο πάλιωνε
τόσο πιό πολύ
μας άρεσε....
Θα σου αφήσω
αγάπη μου,
την τελευταία σταγόνα.
Κι' ύστερα θα την πιώ
απο τα χείλη σου....


Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ. "ΕΠΙΑΣΕ ΝΑ ΒΡΕΧΕΙ".





Έπιασε να βρέχει.
Και μύρισαν οι νεραντζιές
άνοιξη και Πάσχα.
Και σύ κοιμάσαι ήσυχος
δυό μέτρα κάτω απ' τη γή.
Κρυώνεις;
Βρέχεσαι;
Φοβάσαι;
Ή πιά ελευθερος απ' το φορτίο
του κορμιού σου
πετάς ψηλά;
Έπιασε να βρέχει
και δεν είχα πάρει ομπρέλα.
Μούσκεψα μέχρι να γυρίσω σπίτι
και με πονάει η απουσία σου.
Μα πιό πολύ με πονάει η μυρωδιά
από τις ανθισμένες νεραντζιές
πού, δεν την μοιράζομαι πιά
μαζί σου.









Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ. "ΤΟ ΣΠΙΤΙ".

Αν δεν, άκουσες τα κοτσίφια
να κελαϊδούν το ξημέρωμα,
Αν δεν, μύρισες τα μεσάνυχτα
το νυχτολούλουδο να σε
λιγώσει η μυρωδιά του,
Αν δεν, σε μέθυσαν
τα γιασεμιά και οι γαρδένιες,
Αν δεν, μαγεύτηκες απο
την εικόνα της ολάνθιστης γλυσίνας
με τα μωβ τσαμπιά της
να κρέμονται απο τον ουρανό,
Αν δεν αγάπησες
τις μυρωδιές του κήπου,
Αν δεν, σε θάμπωσε
ο ήλιος που έδυε
μέσα στο σαλόνι σου
Τότε, τίποτα δεν κατάλαβες
ποτέ σου απο αυτό
το σπίτι....
Αν, σε θάμπωσαν τα χρυσά
κηροπήγια
και ο κρυστάλινος πολυέλαιος,
αν ζήλεψες μόνο τους πίνακες
που κρέμονταν στους τοίχους,
απο την υπογραφή
του ζωγράφου,
Αν, η διευθυνση ήταν αυτό
που ήθελες μόνο,
τότε,
το Σπίτι αυτό, σε τιμώρησε
όπως τιμωρεί η ζωή
την απληστία.
Γιατί, ποτέ σου δεν κατάλαβες,
πως, το Σπίτι είναι η ίδια
η Ζωή, που κανένα λάθος,
ποτέ, δεν σου συγχωρεί...



Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ. "ΓΕΝΕΘΛΙΑ".

Στίς 19 του μήνα χτύπησε ο Χ. και έμεινε φυτό.
Πάνε δυό χρόνια τώρα...
Στις 20 του μήνα πέθανε ο αδερφός μου.
Πάνε τέσσερα χρόνια τώρα...
Στις 21 του μήνα πέθανε ο Νίκος...
Πάνε εικοτρία χρόνια τώρα...
Στις 22 του μήνα έχω τα γενέθλιά μου.
Πάνε 58 χρόνια τώρα...
που πεθαίνω κάθε μέρα.....

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ. "ΤΡΥΦΕΡΑ".

Τρυφερά να με σκοτώσεις.
Μη μου το πείς,
μη με ματώσεις.
Τρυφερά να με σκοτώσεις.
Μέσα στην πλάνη
της ευτυχίας
να χαθώ....

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

"ΜΙΚΡΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ".

Ένα μικρό διάλειμμα
ανάμεσα στις λέξεις.
Κάθε στίχος,θέλει
δουλειά πολλή...
Λέξεις η μιά δίπλα στην άλλην
και πάλι διάλειμμα.
Και πάλι λέξεις...
Και σημεία στίξης.
Κόμματα, τελείες, ίσως και
κανένα θαυμαστικό,
άντε, και ενα ερωτηματικό.
Και μετά, πάλι διάλειμμα.
μικρό.
Πάντα μικρό το διάλειμμα.
Το ποίημα μόνο
ατελείωτο...

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ".


ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ.

.....Θυμάμαι εκείνο το τελευταίο σου βλέμμα
Κατερίνα....
Εκείνη την βουβή απορία,
μαζί με τον πόνο και τον τρόμο
του θανάτου...
Δεν θυμάμαι τίποτα άλλο πιά...
Μόνο τα γέλια μας,
χρόνια πριν.
Την εποχή της ξεγνοισιάς και της χαράς.
Και όμως, το ξέραμε και τότε!
Το ξέραμε οτι, αυτά τα γέλια,
θα τα πληρώναμε κάποια στιγμή...
Μετά,
θυμάμαι την ματιά σου,
την πρώτη εκείνη ματιά,
αμέσως μετά την Χαμένη Αθωότητα.
Την αρχή της Απώλειας.
Και τις απώλειες μιά μιά,
ύστερα.
Μετά δεν θυμάμαι πιά,
Μόνο έχανα εγώ ...
Έχανα σιγά σιγά,
λίγο λίγο,
κάθε φορά και ένα κομμάτι σου,
ένα κομμάτι μας.
Από το "γιατί" της αρρώστιας,
στο "γιατί" της εντατικής...
Δεν πρόφταστα φιλενάδα μου,
Συγχώρεσέ με...
Δεν πρόφτασα...
Μέσα απο την αγκαλιά μου σε πήραν.
σε κρατούσα και σου ψιθύριζα
"φύγε"...
"πέτα"...
"μην φοβάσαι τίποτα πιά"...
Έφυγες μιά βδομάδα μετά,
με την απορία στο βλέμμα
και τον πόνο στα χείλη τα βουβά.
Και έμεινα εδώ,
Πάλι,
ακόμα μια φορά, μόνη,
να κοιτάω το φρεσκο-σκαμένο χώμα
και τα αγριόχορτα γύρω γύρω,
που λαίμαργα περίμεναν,
πότε θα φύγει ο κόσμος για
ν’απλώσουν τιν ρίζες τους
και να σε κατασπαράξουν….

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

"ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ". "ΜΙΚΡΟ ΑΓΟΡΙ".

Μικρό αγόρι,
με τα σύννεφα στα φρύδια
και τις αστραπές στα μάτια.
Η καρδιά σου βροντάει
και αστράφτει το προσωπό μου.
Σου χαϊδεύω το μέτωπο,
ισιώνω τα φρύδια,
να διώξω τη σκοτούρα
του μυαλού σου.
Αν ήξερες,
πόσες ιστορίες ζωής έχω
να σου πώ,
που μοιάζουν με παραμύθια...
Πόση θλίψη μαζεμένη
στ'ακροδάχτυλα
που ακουμπούν απαλά
στο φαρδύ σου στέρνο...
Μιά ολόκληρη πόλη,
ζεί μέσα στην άλλη πόλη
που σαπίζει στην υγρασία
των Βορείων και Νοτίων προαστείων...
Περπατάω αργά,
στους βρώμικους δρόμους
του κέντρου.
Σε σκέφτομαι.
Μου λείπεις ήδη

Και να σκεφθεί κανείς
οτι,
σε συνάντησα τυχαία
μόλις χθες...

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ" "Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ".

Μιά μοναχική συνεχής ανηφόρα
είναι η ποίηση...
Ενα εμπρός, χωρίς να έχει πίσω.
Αμα μπείς σ'αυτή τη ρότα,
θα περνάς πάντα απο λιμάνια
πολλά,
αλλά λιμάνι, δεν θα πιάσεις ποτέ...
Ένας δρόμος, χωρίς τέλος,
με συνοδοιπόρους πολλούς
και στάσεις εφήμερες.
Μιά σκυταλοδρομία
είναι η ποίηση...
τρέχεις το κομμάτι σου
όσο καλύτερα μπορείς.
Και κάποια στιγμή,
παραδίδεις την σκυτάλη...

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "Η ΓΕΡΑΝΙΟΥ ΣΕ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ".

Έξω φυσάει ένας δυνατός αέρας
Όλη μου η ζωή, άδειασε σε ενα τασάκι μ' αποτσίγαρα σβησμένα.
Και πετάχτηκε μετά, στα σκουπίδια.
Ένα μισοτελειωμένο "σ' αγαπώ",
έμεινε πάνω στο καβαλέτο
χαραγμένο αχνά
στ' ασχημάτιστα ακόμα χείλη.
Και στον τοίχο
ξεχάστηκε
ενα πορτρέτο με την
αφιέρωση "σε λατρεύω",
κολλημένο με σελοτέϊπ
κατευθείαν επάνω στον τοίχο.
Στο πάτωμα έστησαν χορό
τα χνούδια και η σκόνη
απο την φούρια της μετακόμισης.
Και το άδειο δωμάτιο
με το "ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ" κολλημένο
στο μέτωπο,
χάσκει σαν ξεθαμένο πτώμα
μέσα στο σκοτάδι της νύχτας.
Αλλά,
δεν είναι νύχτα.
Μόνο το ηλεκτρικό
είναι κομμένο, από τον
ιδιοκτήτη
τώρα που, οι ένοικοι
έχουν πιά φύγει..
Λίγη ξεχασμένη αγάπη
ψυχοραγεί ακόμα
στους τοίχους του δωματίου
προσπαθώντας να κρατηθεί
στην ζωή,
από την ζέστη που σιγά σιγά,
παγώνει τα άδεια πιά, δωμάτια.
Δεκέμβρης μήνας ξημέρωσε
αλλά Χριστούγεννα, δεν θάρθουν
πιά εδώ...

1η Δεκεμβρίου 2016.
Η Γερανίου σε αποσύνθεση.

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

"ΧΑΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ". "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ"

Που να το φανταστώ;
Πόσο ακόμα να πονέσω;
Πέτρωσαν τα αισθήματα μέσα μου.
Λες,
και δεν το περίμενα...
Μα,
το ήξερα!
Απ' την αρχή το ήξερα!
Από το πρώτο άγγιγμα!
Και όλα τα υπόλοιπα
έγιναν απο μόνα τους,
αυτόματα...
Και μετά,
το σκέφτηκα καλύτερα
και είπα:
Μην αμφισβητείς την αγάπη
που σου δόθηκε.
Σου δόθηκε!
Δια της στερήσεως,
αλλά,
σου δόθηκε...
Και  ξανάρχισα να σε αγαπώ
και να σε κλαίω.
Χαμένη μου αγάπη!
Χαμένη μου ζωή!
Χαμένη μου χαρά!


Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

ΔΕΝ ΞΕΡΩ. "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Δεν ξέρω αν με θες, 
σου το λέω με ειλικρίνεια,
η μισή είμαι "χαλασμένη"
η άλλη μισή, "αχρησιμοποίητη"...
Δεν ξέρω αν σε θέλω, 
η μισή, σ'αγαπάω
η άλλη μισή, πάνω ψηλά,
στο ταβάνι είμαι
και πετάω...
Δεν ξέρω αν με θες,
δεν ξέρω ούτε αν σε θέλω
δεν ξέρω αν έχω πιά,
το κουράγιο
ν' αρχίσω πάλι,
απ' την αρχή...
Δεν ξέρω αν με θέλεις,
αν θέλεις, αν θέλω.
Δεν ξέρω πιά.
Κάνε ο,τι θές σου λέω,
αλλά, μην με πιστέψεις.
Δεν ξέρω τι λέω.

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

ΔΩΡΟ ΓΙΟΡΤΗΣ.

ΔΩΡΟ ΓΙΟΡΤΗΣ.


'Εσταξε πάνω στο σκούρο μετάξι
και άφησε ενα μικρό στρογγυλό λεκέ...
Ένα δάκρυ που κύλησε 
ξεφεύγοντας απο την λίμνη
των μεγάλων κουρασμένων ματιών.
Ύστερα έσταξε κι'άλλο ένα,
και μετά και άλλο...
Δεν είχε νόημα πιά, να σταματήσει
να κλαίει.
Το φόρεμα είχε πλέον καταστραφεί.
Έτσι, όπως χαλάνε
όλα τα όμορφα
στη ζωή.
Από ενα δάκρυ.
Αν είναι Λύπης ή Χαράς,
είναι τελείως αδιάφορο...

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ

Θέλω να ξεράσω
τη ζωή μου
σε ενα εμετό.
Μα το κορμί
δεν με βοηθά,
Το στομάχι
δεν έχει τίποτα πιά...
Μόνο χολή
έχει μείνει.
Κι'αυτή μ'έχει ποτίσει.

Δεμένη με την ίδια
χειροπέδα
με την ζωή...
Ακόμα ξημερώνω
την κάθε μέρα μου.
Μέρα με τη μέρα...

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ. "ΤΙ ΜΕ ΚΟΙΤΑΣ;"

Τί με κοιτάς;
Εσύ ξέρεις τον πόνο μου,
ξέρεις και την ψυχή μου...
Τί με κοιτάς;
Το ξέρω πως δεν θα
μ'αφήσεις μόνη, (να χαθώ)...
Τα χέρια σου πού λάτρεψα,
αυτά τα δάχτυλα, τα μακρυά,
πού κρατάνε το κοντάρι,
πού αγκαλιάζουν το κορμί,
πού ακούν, τους χτύπους
της καρδιάς...
Αυτά τα χέρια, τα φτερά
πού θα με πάρουνε μαζί τους
να πετάξω...
Τί με κοιτάς;
Δεν θα μ' αφήσεις,
το ξέρω!
Τι με κοιτάς;
πάρε με...

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΒΡΟΧΗ".

Σου μιλάω για την βροχή που έχω μέσα μου...
Αυτή που κάθε τόσο με πλημμυρίζει και στο διάβα της, δεν αφήνει τίποτα όρθιο.
Και μετά, πιάνω την σκούπα, και σαρώνω τα απομεινάρια μου...
Και ξαναστέκομαι στα πόδια μου.
Ορθή και άδεια.
Σαν έρημο στον κάμπο δέντρο...
Μόνο του, ενάντια στον αέρα του χειμώνα και στην κάψα του καλοκαιριού.
Κορμός στητός και λυγερός, κλαδιά μικρά ευλύγιστα, που δειλά απλώνουν προς τον ουρανό, με το χάδι του αέρα να τα ξεγελάει, και μετά να τα σπάει, σε χίλια κομμάτια.
Σου μιλάω για αυτή τη βροχή, που δεν ποτίζει, μα, που πνίγει στο διάβα της ο,τι βρει...
Κρύβω καλά στον κόρφο μου, την αγάπη μου για σένα, και αυτή με διαπερνά, και φτάνει στις ρίζες μου, για να τις κάνει δυνατές ν'αντέξουν.
Αυτή ποτίζει την ψυχή μου, αυτή κάνει τα φύλλα μου να ανοίγουν στον ήλιο το πρωί, και να χαιρετάνε το φεγγάρι τη νύχτα.
Αυτή ανθίζει τα λουλούδια μου, να σου στέλνουν την μυρωδιά μου, ανάσα αγάπης, εκεί που βρίσκεσαι...
Που είσαι αλήθεια;
Κάθε φορά που σου ζητάω ένα σημάδι  σου, μου στέλνεις μαι μυρωδιά νυχτολούλουδου...
Για μια στιγμή μόνο.
Για μιάν ανάσα....
Και μάταια να ψάχνω εγώ μετά, ανόητη, ανόητη που είμαι....
Δεν νοιώθω, δεν κοιτάω να δω, πως, νυχτολούλουδο είμαι εγώ, μόνη, μέσα στη γλάστρα, στην έρημη πια αυλή...


Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

"Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΖΟΥΡΑ". "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Η τελευταία τζούρα.
Αυτή που σου καίει λίγο τα δάχτυλα.
Γιατί φυσικά, είναι άφιλτρο.
Ενα μικρό πουράκι, σκέτος καπνός, 
δυνατός αρωματικός καπνός. 
Που κάνει το κεφάλι σου λίγο να γυρίζει.
Τόσο, που το κάψιμο στα δάχτυλα,
γίνεται ανεπαίσθητο.
Η τελευταία ρουφιξιά λοιπόν.
Η μήπως προτελευταία;
Γιατί ακόμα και αν τα δάχτυλα
εμποδίζουν το στόμα να
έρθει σε επαφή με τον στριμένο καπνό,
η δυνατή ρουφιξιά φέρνει ακόμα
λίγο καπνό μέσα στο στόμα
και απο 'κεί, πάλι στο κεφάλι.
Που ακόμα γυρίζει.
Και ανακατεύει τις μνήμες
και τις αισθήσεις του παρόντος,
όλες μαζί... στο καζάνι του μυαλού.
Αναρωτιέσαι αν θυμάσαι αυτόν που
σε έμαθε να καπνίζεις έτσι, ή αυτόν
πού σε έφερε σήμερα στην διάθεση
να καπνίσεις ξανά, με το ίδιο τρόπο,
μέχρι να καούν τα δάχτυλα σου...
Στο τασάκι, ακόμα ένα σβησμένο
αποτσίγαρο.
Μαζί με τα άλλα.
Και η ζωή σου, ενα τασάκι γεμάτο.
Αναμνήσεις, αισθήσεις, αισθήματα,
όλα ανακατωμένα
όλα μια στάχτη από καμμένο καπνό.
Η πίκρα μένει μόνο στο στόμα.
Την καταπίνεις με το σάλιο σου,
κι' αυτή κατασταλάζει σαν σκούρο
τιτάνωμα
πάνω στην καρδιά.

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

"ΣΕ ΒΛΕΠΩ". "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Σε βλέπω, 
Ανάμεσα στα μπλέ των βάζων, 
με τα ξερά τριαντάφυλλα 
που φωτίζονται από 
την λάμπα.
Εκεί, ανάμεσα στην φωτιά
της καύτρας του τσιγάρου
και την στάχτη του, που ακόμα
στέκει όρθια...
Εκεί ανάμεσα,
θολή φιγούρα, να μου γνέφεις
να προχωρήσω...
Εκεί,
μέσα από την διαύγεια του κρασιού,
μέσα στο ποτήρι.
Σε βλέπω, μου γνέφεις,
επιμένεις.
Να πάμε, να φύγουμε
απο δώ......

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ"

Απέραντες πεδιάδες, 
να χωρίζονται μεταξύ τους με καλάμια.
Το νερό μέσα στο αυλάκι,
τρέχει δίχως σταματημό...
Όπως το τρένο
που με φέρνει κοντά σου...
Μετράω την απόσταση
με τις ώρες, τα μέτρα, τα λεπτά, τα εκατοστά,
με το βλέμμα καθηλωμένο στις ράγες...
Περνούν οι γέφυρες από πάνω μου
και μετά γκρεμίζονται...
Περνούν τα τοπία,
και μετά σβήνονται απ' τη μνήμη...
Και πλησιάζουν οι σταθμοί,
μα,
το τρένο δεν σταματά
ποτέ...

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΛΕΞΕΙΣ".

Στεγνώνουν οι λέξεις στο στόμα.
Με δυσκολία πιά τις καταπίνω...
Και είναι τόσες πολλές!
Κάθε μιά τραυματίζει και λίγο
τον λαιμό, 
τόσο που εκείνος ματώνει.
Και το λιγοστό σάλιο
ανακατεύεται με το αίμα.
Αιμορραγώ απο την φλυαρία μου.
Τόσες λέξεις,που δεν ειπώθηκαν
ποτέ!
Πού να σε βρώ, να σου τις πώ
τώρα;

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ."ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ.

Ταπεινώθηκα
μπροστά σου Κύριε.
Δεν είναι ντροπή
η Ταπείνωση.
Είναι Δίδαγμα.
Το έμαθα Κύριε.
Το έμαθα και αυτό
στη ζωή μου.
Το δέχτηκα
με την ίδια καρτερία
που δέχομαι
τα πάντα πλέον.
Απέκτησα και Έχασα,
Προκάλεσα τον Φθόνο,
και υπέστην την Τιμωρία.
Έμαθα
την Αξία του Λίγου,
όταν πέταξα απο πάνω μου
το Πολύ.
Αγάπησα το Φώς της Ελπίδας,
μέσα απο το σκοτάδι
της Απελπισίας.
Ζήτησα βοήθεια
και πήρα απάντηση
την Ελεημοσύνη.
Και έτσι έμαθα
την Αξιοπρέπεια
με το κεφάλι ψηλά.
Αποσύρθηκα Κύριε,
ο Κόσμος δεν αντέχει
τους Υπερήφανους.
Ταπεινώθηκα,
μπροστά του Κύριε,
Η Ταπείνωση,
δεν είναι Ντροπή.
η Απώλεια της Ψυχής
όμως,
Ειναι.......

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

ΘΑΛΑΣΣΑ. "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".


Απέραντη, υπέροχη θάλασσα
Πόσο ευγενικά με δέχεσαι
στα σπλάχνα σου!
Σφαλίζεις σιγά σιγά,
όλες τις τρύπες του κορμιού
πού μπάζουν ζωή,
και με καταλαμβάνεις ...
Πρώτα τ' αυτιά,
κλείνουν
στους θόρυβους της μέρας
και ακούνε πιά,
μόνο το τραγούδι σου.
Μετά, σφαλίζεις το στόμα.
Τα μάτια, κλειστά στο φώς
του ήλιου,
δέχονται το χάδι της δροσιάς σου,
σαν αντάλλαγμα.
Μένει η μύτη ν'αναπνέει ακόμα
ανοιχτή,
στον αέρα.
Αναπνέω μιά,
σου παραδίνω το σώμα μου.
Αναπνέω δυό,
αέρας και νερό μαζί.
Αναπνέω τρείς,
Αναπνε...
Αναπν...
Αναπ...
Αναπαύομαι.............

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Δεν το κατάλαβα, κι' όμως ερχόταν.
Το άκουγα απο μακριά, αλλα έκλεινα τ' αυτιά μου.
Ένοιωθα τη γή να τρίζει και να μουγκρίζει,
Έσκιζε τα σπλάχνα της, περιμένοντας...
και 'γώ, δεν έδωσα σημασία
Πίστευα οτι έτσι
θα ξορκίσω το κακό...
Δεν το κατάλαβα, κι' ας το ένοιωθα...
Δεν μπορούσα να το καταλάβω...
Δεν ήθελα...
Ο θάνατος παλεύεται, η απουσία ποτέ...

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". ΦΙΛΙ.

ΦΙΛΙ.
Φιλί, σκαστό στο μάγουλο 
και να κάνει και κρότο,
μου'δωσες μια βραδιά
μαζί με την καληνύχτα.
Και 'γώ, περίμενα μετά
το πρωινό σου χάδι...
Και έμεινε η μέρα,
να αιωρείται
στον χρόνο
του Τώρα και του Ποτέ...

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ "Ο ΜΑΝΑΤΖΕΡ".

...."Τι να σου πώ άλλο; 
Το ξέρεις, πως μένω τα βράδυα ξύπνια...
Δεν κοιμάμαι, σε σκέφτομαι,
Ποτίζω τα λουλούδια της αυλής, 
κλαδεύω νυχτιάτικα, 
βάζω τραγούδια στη διαπασών,
παίρνω την σκούπα, να σκουπίσω...
Αγόρασα καινούργια σκούπα τώρα...
σαν τις παλιές που είχαν οι γιαγιάδες μας,
χόρτινη.
Τα σαρώνω με μανία,
τα πετάω έξω απο το σπίτι,
μετά, ντρέπομαι που τα αφησα στο πεζοδρόμιο,
ξαναπιάνω σκούπα και μάνικα,
αρχίζω να πλένω το πεζοδρόμιο.
Στην αρχή θυμώνω,
πάω και βάζω όλα τα σκουπίδια
μπροστά στην πόρτα των διπλανών,
αυτών που φτύνουν και πετάνε
ο,τι μπορείς να φανταστείς
στην αυλή μου.
Μετά πάλι ντρέπομαι,
τα μαζεύω και απο 'κεί.
Τα βάζω στην σακκούλα,
τα πετάω στον ξεχειλισμένο κάδο.
Ο Δήμος βλέπεις, μας έχει ξεχάσει
σε τούτη την γωνιά της πόλης.
Απορριματοφόρα, υπηρεσία καθαριότητας,
άγνωστα πράγματα εδώ στη Γερανίου...
Τρίτης κατηγορίας άνθρωποι...
Μετανάστες όλοι μας...
Μετανάστες σ΄αυτή τη γή...
στο δρόμο για μιά καλύτερη...
τι να την κάνουμε την καθαριότητα;
Πάει πέντε τα ξημερώματα...
Ακόμα ξύπνια.
Ακούω την φωνή του μουεζίνη...
από το μαγνητόφωνο,
στην διπλανή πολυκατοικία.
Μιναρές δεν υπάρχει...
Σιγά μην έφτιαχναν και μιναρέ
για "αυτούς"........
Μα κοίτα ένα περίεργο πράγμα,
εγώ ακούω αυτή την άγνωστη ψαλμωδία,
και σταυροκοπιέμαι...
Σηκώνω το κεφάλι ψηλά, να δώ
να βρω θεό...
και μετά, το σκύβω πάλι,
"Άντε, πέρασε και αυτή η νύχτα", λέω
από μέσα μου...
Αφήνω την σκούπα στην γωνιά,
διπλώνω το λάστιχο
μπαίνω στο σπίτι...
Ξαπλώνω στον καναπέ,
όχι στο κρεβάτι, ποτέ πια στο κρεβάτι...
απο τότε που ξαπλώσαμε μαζί ,
για τελευταία φορά,
δεν πλησίασα ποτέ πιά...
Αρχίζει ο δρόμος να παίρνει ζωή,
μαζεύονται "αυτοί", για την προσευχή τους...
και όπως με κερδίζει η κούραση και η νύστα,
ακούω το πρώτο σκουπίδι,
να πέφτει ξανά
στην αυλή...

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΕΠΑΦΙΕΜΑΙ".



Επαφίεμαι...
στην Χάρη Σου,
Δεν έχω άλλο κουράγιο
για να δώσω...
Στέρεψαν και τα δάκρυα
Στέγνωσαν τα μάτια και το στόμα.
Στράγγιξε το κορμί.
Ούτε στάλα ελπίδας δεν υπάρχει
πιά.
Αφήνομαι.
Γεμίζω και αδειάζω μαζί με το φεγγάρι
Σηκώνω το κεφάλι προς τα Σένα,
σαν τα πουλιά.
Χωρία φτερά εγώ,
τα πόδια μου βαριά πατούν στη γή.
Μένω.
και περιμένω.
Αλλάζει η μέρα με την νύχτα
και εγώ εδώ.
Μέχρι να λυπηθείς και να μ' αφήσεις...
Αφήνομαι,
Μένω,
Περιμένω,
Επαφίεμαι...

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΙΚΕΣΙΑ".

ΙΚΕΣΙΑ.


Ενώνονται οι παλάμες
σιγά, μαλακά...
Οι ρώγες των δακτύλων, ακουμπούν 
η μία την άλλη, σε ενα σμίξιμο
σχεδόν ερωτικό.
Ακουμπούν οι αγκώνες τα πλευρά,
υψώνονται τα ενωμένα χέρια
ψηλά, προς τον ουρανό,
στο Άγνωστο.
Σηκώνεται το κεφάλι,
και στρέφουν τα μάτια στον ουρανό.
Δεν βλέπουν τίποτα καθώς,
τα δάκρυα έχουν πλημμυρίσει
και τρέχουν αργά,
στον τεντωμένο λαιμό.
Μα καί χωρίς τα δάκρυα,
τίποτα δεν υπάρχει για να δείς.
Μόνο απόγνωση
είναι πια το γαλάζιο
Χάθηκαν τα άσπρα σύννεφα πού
κάποτε περνούσαν βιαστικά
παίρνοντας μαζί τους τις σκοτούρες.
Τώρα, το γαλάζιο του ουρανού,
έχει το χρώμα της κούρασης
και της παραίτησης.
Και η ικεσία, φτάνει πιά,
μόνο μέχρι την μηχανική υποστήριξη
της ανάσας που χρειάζεσαι
για να λες
πώς ακόμα είσαι ζωντανή...


Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Να πιώ τη τελευταία γουλιά,
Να δαγκώσουν τα χείλια το ποτήρι,
Να ματώσουν.
Να συνεχίσω να μεθώ απο το αίμα.
Να ζαλιστώ αιμοραγώντας.
Να σε χάνω, μαζί με το αίμα
που κυλάει...
Να σε βρίσκω ψηλά,
στο φώς...
Να μην με νοιάζει πιά τίποτα.
Να είμαστε μαζί.
Επιτέλους!!!

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Σε βλέπω,
μέσα απο τις αποχρώσεις του κόκκινου κρασιού.
Να μου ζητάς να γυρίσεις
πίσω...
εκεί που δεν μπορούμε να βρεθούμε πιά...
Αγάπη μου!
Πέρασε η εποχή του τρύγου...
Πατήθηκαν τα σταφύλια της ζωής μας...
Τώρα,
στην ζύμωση όλες οι στιγμές
που ζήσαμε μαζί.
Μέσα στο αίμα των αθώων παιδιών
που δεν γεννήθηκαν ποτέ
από τους οργασμούς μας,
μόνο πτώματα μας στοιχειώνουν...
Πνίγονται στο ποτήρι
που κόβει τα χείλια
Ματώνουμε ...
Δεν είναι το κρασί αυτό που πίνεις
με τόση ηδονή,
το αίμα σου καταπίνεις
και σταματάς την αιμοραγία της ψυχής
με φύλλο καπνού
που έχει την γεύση της σοκολάτας...
κι' άλλο κρασί,
κι' άλλο καπνό,
όσο και να πιείς, όσο και να καπνίσεις,
όση ψυχή και να ματώσεις,
έχεις φύγει πιά...
Αντίο.