Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Μαμά;

5 πίεση, 80% οξυγόνο, 11 δείκτης λοίμωξης, 32 κιλά.
Μιά σταλιά άνθρωπος, ενα κουβαράκι πάνω στο μεγάλο κρεβάτι του νοσοκομείου.
Μου κρατούσες το χέρι και μου ζητούσες επίμονα το πρόγραμμα της τηλεόρασης, και ας σου εξηγούσα μάταια πως το είχαμε αφήσει στο σπίτι.
Φλέβες σπασμένες, στην προσπάθεια να βρεθεί μιά να αντέξει τον ορό, και το χέρι σου να διπλώνει συνεχώς, αν δεν στο κρατούσα και ο ορός να μην μπορεί να κατέβει.
Τα μάτια σου μισόκλειστα από την κούραση και την εξάντληση, και ο φόβος του θανάτου εκεί, ανάμεσα στα μισόκλειστα βλέφαρα, να μην σε αφήνει να τα κλείσεις και να ξεκουραστείς, και ας σου ψιθύριζα συνέχεια πως θα είμαι εκεί και θα σου κρατάω το χέρι συνεχώς.
Η μάσκα του οξυγόνου σου έκανε σημάδι στο μικροσκοπικό σου πρόσωπο, μα δεν παραπονέθηκες. και όταν σε ρώτησα αν σε ενοχλούσε, μου είπες μόνο πως σε εμπόδιζε να με βλέπεις.
Πότε αλλάζουν οι ρόλοι και δεν το παίρνουμε είδηση;
Πότε ήτανε που μου κρατούσες εσύ το χέρι και εγώ έπαιρνα δύναμη και κουράγιο από σένα;
Τώρα σου κρατάω εγώ το χέρι. Δεν ξέρω αν παίρνω κουράγιο εγώ ή αν σου δίνω.
Δεν ξέρω ποιά από τις δυό μας φοβάται πιό πολύ.
Φοράω τα ψηλά μου τακούνια και βάφω τα μάτια μου για να μην κλάψω, βάζω κραγιόν και παίζω την μεγάλη, όπως τότε που φόραγα τα φουστάνια σου μπροστά στον καθρέφτη.
Μα τι αλλάζει αραγε;
Μόλις γυρίζω πίσω απο το νοσοκομείο το βράδυ, και ξαπλώνω στο κρεβάτι μου,
παίρνω αγκαλιά το αρκουδάκι μου και κλαίγοντας μεσ΄τα αναφυλλητά μου λέω συνέχεια...
"θέλω την μαμά μου", "θέλω τη μαμά μου"...
Δημοσίευση σχολίου