Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ."ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ.

Ταπεινώθηκα
μπροστά σου Κύριε.
Δεν είναι ντροπή
η Ταπείνωση.
Είναι Δίδαγμα.
Το έμαθα Κύριε.
Το έμαθα και αυτό
στη ζωή μου.
Το δέχτηκα
με την ίδια καρτερία
που δέχομαι
τα πάντα πλέον.
Απέκτησα και Έχασα,
Προκάλεσα τον Φθόνο,
και υπέστην την Τιμωρία.
Έμαθα
την Αξία του Λίγου,
όταν πέταξα απο πάνω μου
το Πολύ.
Αγάπησα το Φώς της Ελπίδας,
μέσα απο το σκοτάδι
της Απελπισίας.
Ζήτησα βοήθεια
και πήρα απάντηση
την Ελεημοσύνη.
Και έτσι έμαθα
την Αξιοπρέπεια
με το κεφάλι ψηλά.
Αποσύρθηκα Κύριε,
ο Κόσμος δεν αντέχει
τους Υπερήφανους.
Ταπεινώθηκα,
μπροστά του Κύριε,
Η Ταπείνωση,
δεν είναι Ντροπή.
η Απώλεια της Ψυχής
όμως,
Ειναι.......

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

ΘΑΛΑΣΣΑ. "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".


Απέραντη, υπέροχη θάλασσα
Πόσο ευγενικά με δέχεσαι
στα σπλάχνα σου!
Σφαλίζεις σιγά σιγά,
όλες τις τρύπες του κορμιού
πού μπάζουν ζωή,
και με καταλαμβάνεις ...
Πρώτα τ' αυτιά,
κλείνουν
στους θόρυβους της μέρας
και ακούνε πιά,
μόνο το τραγούδι σου.
Μετά, σφαλίζεις το στόμα.
Τα μάτια, κλειστά στο φώς
του ήλιου,
δέχονται το χάδι της δροσιάς σου,
σαν αντάλλαγμα.
Μένει η μύτη ν'αναπνέει ακόμα
ανοιχτή,
στον αέρα.
Αναπνέω μιά,
σου παραδίνω το σώμα μου.
Αναπνέω δυό,
αέρας και νερό μαζί.
Αναπνέω τρείς,
Αναπνε...
Αναπν...
Αναπ...
Αναπαύομαι.............

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Δεν το κατάλαβα, κι' όμως ερχόταν.
Το άκουγα απο μακριά, αλλα έκλεινα τ' αυτιά μου.
Ένοιωθα τη γή να τρίζει και να μουγκρίζει,
Έσκιζε τα σπλάχνα της, περιμένοντας...
και 'γώ, δεν έδωσα σημασία
Πίστευα οτι έτσι
θα ξορκίσω το κακό...
Δεν το κατάλαβα, κι' ας το ένοιωθα...
Δεν μπορούσα να το καταλάβω...
Δεν ήθελα...
Ο θάνατος παλεύεται, η απουσία ποτέ...

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". ΦΙΛΙ.

ΦΙΛΙ.
Φιλί, σκαστό στο μάγουλο 
και να κάνει και κρότο,
μου'δωσες μια βραδιά
μαζί με την καληνύχτα.
Και 'γώ, περίμενα μετά
το πρωινό σου χάδι...
Και έμεινε η μέρα,
να αιωρείται
στον χρόνο
του Τώρα και του Ποτέ...

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ "Ο ΜΑΝΑΤΖΕΡ".

...."Τι να σου πώ άλλο; 
Το ξέρεις, πως μένω τα βράδυα ξύπνια...
Δεν κοιμάμαι, σε σκέφτομαι,
Ποτίζω τα λουλούδια της αυλής, 
κλαδεύω νυχτιάτικα, 
βάζω τραγούδια στη διαπασών,
παίρνω την σκούπα, να σκουπίσω...
Αγόρασα καινούργια σκούπα τώρα...
σαν τις παλιές που είχαν οι γιαγιάδες μας,
χόρτινη.
Τα σαρώνω με μανία,
τα πετάω έξω απο το σπίτι,
μετά, ντρέπομαι που τα αφησα στο πεζοδρόμιο,
ξαναπιάνω σκούπα και μάνικα,
αρχίζω να πλένω το πεζοδρόμιο.
Στην αρχή θυμώνω,
πάω και βάζω όλα τα σκουπίδια
μπροστά στην πόρτα των διπλανών,
αυτών που φτύνουν και πετάνε
ο,τι μπορείς να φανταστείς
στην αυλή μου.
Μετά πάλι ντρέπομαι,
τα μαζεύω και απο 'κεί.
Τα βάζω στην σακκούλα,
τα πετάω στον ξεχειλισμένο κάδο.
Ο Δήμος βλέπεις, μας έχει ξεχάσει
σε τούτη την γωνιά της πόλης.
Απορριματοφόρα, υπηρεσία καθαριότητας,
άγνωστα πράγματα εδώ στη Γερανίου...
Τρίτης κατηγορίας άνθρωποι...
Μετανάστες όλοι μας...
Μετανάστες σ΄αυτή τη γή...
στο δρόμο για μιά καλύτερη...
τι να την κάνουμε την καθαριότητα;
Πάει πέντε τα ξημερώματα...
Ακόμα ξύπνια.
Ακούω την φωνή του μουεζίνη...
από το μαγνητόφωνο,
στην διπλανή πολυκατοικία.
Μιναρές δεν υπάρχει...
Σιγά μην έφτιαχναν και μιναρέ
για "αυτούς"........
Μα κοίτα ένα περίεργο πράγμα,
εγώ ακούω αυτή την άγνωστη ψαλμωδία,
και σταυροκοπιέμαι...
Σηκώνω το κεφάλι ψηλά, να δώ
να βρω θεό...
και μετά, το σκύβω πάλι,
"Άντε, πέρασε και αυτή η νύχτα", λέω
από μέσα μου...
Αφήνω την σκούπα στην γωνιά,
διπλώνω το λάστιχο
μπαίνω στο σπίτι...
Ξαπλώνω στον καναπέ,
όχι στο κρεβάτι, ποτέ πια στο κρεβάτι...
απο τότε που ξαπλώσαμε μαζί ,
για τελευταία φορά,
δεν πλησίασα ποτέ πιά...
Αρχίζει ο δρόμος να παίρνει ζωή,
μαζεύονται "αυτοί", για την προσευχή τους...
και όπως με κερδίζει η κούραση και η νύστα,
ακούω το πρώτο σκουπίδι,
να πέφτει ξανά
στην αυλή...

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΕΠΑΦΙΕΜΑΙ".



Επαφίεμαι...
στην Χάρη Σου,
Δεν έχω άλλο κουράγιο
για να δώσω...
Στέρεψαν και τα δάκρυα
Στέγνωσαν τα μάτια και το στόμα.
Στράγγιξε το κορμί.
Ούτε στάλα ελπίδας δεν υπάρχει
πιά.
Αφήνομαι.
Γεμίζω και αδειάζω μαζί με το φεγγάρι
Σηκώνω το κεφάλι προς τα Σένα,
σαν τα πουλιά.
Χωρία φτερά εγώ,
τα πόδια μου βαριά πατούν στη γή.
Μένω.
και περιμένω.
Αλλάζει η μέρα με την νύχτα
και εγώ εδώ.
Μέχρι να λυπηθείς και να μ' αφήσεις...
Αφήνομαι,
Μένω,
Περιμένω,
Επαφίεμαι...

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΙΚΕΣΙΑ".

ΙΚΕΣΙΑ.


Ενώνονται οι παλάμες
σιγά, μαλακά...
Οι ρώγες των δακτύλων, ακουμπούν 
η μία την άλλη, σε ενα σμίξιμο
σχεδόν ερωτικό.
Ακουμπούν οι αγκώνες τα πλευρά,
υψώνονται τα ενωμένα χέρια
ψηλά, προς τον ουρανό,
στο Άγνωστο.
Σηκώνεται το κεφάλι,
και στρέφουν τα μάτια στον ουρανό.
Δεν βλέπουν τίποτα καθώς,
τα δάκρυα έχουν πλημμυρίσει
και τρέχουν αργά,
στον τεντωμένο λαιμό.
Μα καί χωρίς τα δάκρυα,
τίποτα δεν υπάρχει για να δείς.
Μόνο απόγνωση
είναι πια το γαλάζιο
Χάθηκαν τα άσπρα σύννεφα πού
κάποτε περνούσαν βιαστικά
παίρνοντας μαζί τους τις σκοτούρες.
Τώρα, το γαλάζιο του ουρανού,
έχει το χρώμα της κούρασης
και της παραίτησης.
Και η ικεσία, φτάνει πιά,
μόνο μέχρι την μηχανική υποστήριξη
της ανάσας που χρειάζεσαι
για να λες
πώς ακόμα είσαι ζωντανή...


Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Να πιώ τη τελευταία γουλιά,
Να δαγκώσουν τα χείλια το ποτήρι,
Να ματώσουν.
Να συνεχίσω να μεθώ απο το αίμα.
Να ζαλιστώ αιμοραγώντας.
Να σε χάνω, μαζί με το αίμα
που κυλάει...
Να σε βρίσκω ψηλά,
στο φώς...
Να μην με νοιάζει πιά τίποτα.
Να είμαστε μαζί.
Επιτέλους!!!

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Σε βλέπω,
μέσα απο τις αποχρώσεις του κόκκινου κρασιού.
Να μου ζητάς να γυρίσεις
πίσω...
εκεί που δεν μπορούμε να βρεθούμε πιά...
Αγάπη μου!
Πέρασε η εποχή του τρύγου...
Πατήθηκαν τα σταφύλια της ζωής μας...
Τώρα,
στην ζύμωση όλες οι στιγμές
που ζήσαμε μαζί.
Μέσα στο αίμα των αθώων παιδιών
που δεν γεννήθηκαν ποτέ
από τους οργασμούς μας,
μόνο πτώματα μας στοιχειώνουν...
Πνίγονται στο ποτήρι
που κόβει τα χείλια
Ματώνουμε ...
Δεν είναι το κρασί αυτό που πίνεις
με τόση ηδονή,
το αίμα σου καταπίνεις
και σταματάς την αιμοραγία της ψυχής
με φύλλο καπνού
που έχει την γεύση της σοκολάτας...
κι' άλλο κρασί,
κι' άλλο καπνό,
όσο και να πιείς, όσο και να καπνίσεις,
όση ψυχή και να ματώσεις,
έχεις φύγει πιά...
Αντίο.

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Να ξυπνήσουμε αγκαλιά! 
Ενα ξήμέρωμα!
Αυτό ήθελα πάντα από σένα.
Ενα ξημέρωμα μαζί σου.
Χωμένη στην αγκαλιά σου
νε βλέπω τον Αυγερινό
να ανατέλλει.
Και τον ήλιο
με τις πρώτες αχτίδες του
να χαϊδεύει τα κορμιά μας.
Να τα ξυπνάει απαλά,
και 'κείνα με την σειρά τους
να ξυπνούν ξανά και πάλι,
το ένα το άλλο.
Να σου ψιθυρίζω νυσταγμένα
"σ΄αγαπώ", και η ανάσα σου
στ'αυτί μου,
να γίνεται χάδι, βάσανο γλυκό,
πόνος και λύτρωση μαζί....
Μόνη κοιμάμαι και ξυπνώ.
Σκληρό το στρώμα στο κορμί μου,
και άδειο.
Κάθε βράδι με περιμένει
στο σκοτεινό δωμάτιο.
Το σκοτάδι των ματιών σου
έχει καλύψει τα πάντα πιά...

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ". "ΤΑ ΧΕΡΙΑ".

ΤΑ ΧΕΡΙΑ.

Χέρια πρησμένα απο την ζέστη
Δάχτυλα που στραβώνουν από
τα αρθριτικά.
Κι' όμως!
Αυτά τα χέρια, είχαν κάποτε
χαϊδέψει ωραία κορμιά...
Ωμους φαρδείς
και πλάτες γυμνασμένες.
Κορμιά αλαβάστρινα.
Κεφάλια σμιλεμένα στο μάρμαρο λές...
Μαλλιά πυκνά και στιλπνά
Μάτια υγρά απο τον πόθο
για αυτά τα ίδια δάχτυλα,
πού βασάνιζαν το κορμί με τα χάδια τους.
Αυτά τα δάχτυλα, τα πονεμένα...
Αυτή την ίδια παλάμη, πού
με την ανάστροφη σκούπιζε
τα σκαμπίλια, τα δάκρυα και τον πόνο
της ζωής της.
Πού, με ηρεμία και σοφία,
δίπλωναν ταχτικά τα πετσετάκια
και ταχτοποιούσαν τα πηρούνια
και τα κουτάλια,
στρατιωτάκια στο κουτί...
Και δεν έπιαναν ποτέ μαχαίρι
από χέρι άλλο...
Μη τυχόν και αναγκαστούν
να μαλώσουν με την ίδια την ζωή...

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Πού να χωρέσει όλη τούτη η κούραση 
της ζωής; 
Βαριά τα χέρια και τα πόδια, 
με κόπο στέκονται ακόμη όρθια.
Κλείνουν τα βλέφαρα 
σε μιά προσπάθεια να αρπάξουν
λίγο ύπνο, μιά σταγόνα ανάπαυσης
μα μόλις πάει να παραδοθεί το σώμα
στη λήθη,
χτυπάει γρήγορα η καρδιά,
βουϊζει το κεφάλι,
κόβεται λές, η ανάσα
καί πάλι πετάγεσαι αλαφιασμένη.
Σαν λύτρωση περιμένεις τον θάνατο
για να μπορέσεις να ησυχάσεις.
Μα δεν έρχεται.
Και μένεις με το χτυποκάρδι.
Με την ψυχή στό στόμα λές,
και την κούραση να σε νικάει
σε ενα ύπνο βαθύ σαν λήθαργο
με μιά στάλα λύπης
στο πικρό στόμα.

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ"

Είμαι πηγή,
πίνεις νερό να ξεδιψάσεις.
Είμαι φώς,
φέγγω τον δρόμο πού περπατάς.
Είμαι αέρας, 
δροσίζω το μέτωπό σου στο λιοπύρι.
Είμαι ουρανός,
ανοίγεις τα φτερά σου και πετάς.
Είμαι ο ήλιος σου,
με πλησιάζεις και καίγεσαι.
Λειώνουν τα φτερά σου
πέφτεις...
Είμαι θάλασσα,
σε αγκαλιάζω και κολυμπάς
μέσα μου.
Φουρτουνιάζω,
σε καταπίνω και στον βυθό μου
αποκοιμιέσαι.
Σε έχω πιά δικό μου.
Κι' όμως,
ποτέ δεν ησυχάζω....

Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ. "ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 2016".

Αέρας νοτισμένος με άρωμα δειλινού και νυχτολούλουδου....
Η ζέστη του ήλιου να καίει το πρόσωπο.
Να λιώνει το κορμί, να ιδρώνει.
Λαχανιασμένες ανάσες, κλεφτές ματιές,
αγγίγματα κρυφά.
Απόγευμα ζεστό, αρχές καλοκαιριού
κι΄ο έρωτας να μην γερνάει ποτέ....

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ.

Οικεία μυρωδιά.
Η μυρωδιά 
της κολώνιας σου.
Με τυλίγει καθώς 
στην αγκαλιά σου 
χώνομαι βαθειά.
Κλείνω τα μάτια
να την απολαύσω.
Να χορτάσω την πείνα 
της ψυχής για χάδι,
για ώμο γνωριμο
που, με τα δάκρυα
της κούρασης 
θα μουσκέψει.
Ανάσα βαθειά, 
φουσκώνει 
στα πνευμόνια μου,
την ανακούφιση
της συμπόνοιας,
την υποστήριξη
στην αναποδιά 
της μέρας,
στο "μαζί", 
του δύσβατου 
της ζωής....
 

Κυριακή, 8 Μαΐου 2016

ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ. "ΠΡΟΒΑ ΓΑΜΟΥ"

Γνώριμη φωνή,
που ξύπνησες την μέρα μου
κι' ήρθες να μου θυμίσεις
χρόνια πίσω, πολλά.
Μια "πρόβα γάμου" πού
μ'άφησε χαμένη,
πληγωμένη και μισή
να ψάχνω τα κομμάτια μου
για να ξαναρχίσω.....
Ποιός έφταιξε απο τους δυό μας;
Ούτε και ξέρω, αλλά
ούτε και με νοιάζει πιά.
Τι φρίκη Θέε μου,
να μην μπορεί η καρδιά
να νοιώσει κάτι...
Ούτε θυμό, ούτε αγάπη....
ούτε καν αδιαφορία.

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

"ΟΣΑ ΦΕΡΝΕΙ Η ΑΝΟΙΞΗ".

Γκρίζος ουρανός,
από μακρυά στα ρουθούνια μου
έρχεται η μυρωδιά της ρίγανης.
Η άνοιξη σήμερα
για κάποιο λόγο κλαίει.
Δειλά τολμά ο ήλιος
να την παρηγορήσει,
με μιά δυό αχτίδες
πού και πού...
"Υπέροχο τοπίο...
Έχε στα αυτιά σου μια ωραία μουσική
και κλείσε τα μάτια,
να φυλακίσεις την στιγμή.
Γιατί μόνον έτσι ζείς!


"ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ".

Μάτια μου γαλανά
μάτια μου όμορφα.
Πού με κοιτάτε με τόση αγάπη.
Πως να μπορέσω
να ξανακάνω την καρδιά μου
να χτυπήσει δυνατά;
Πως να ζεστάνω
μέσα μου
το αίμα που έχει παγώσει;
Να κυλήσει πάλι
στις φλέβες μου
ζεστό.
Να φτάσει στα κρύα χείλη
και να τα ζωντανέψει;
Να κάνει τους κροτάφους
να χτυπούν
να ξυπνήσει το πεθαμένο
βλέμμα;
Ν' ανατριχιάσει το κορμί
από το άγγιγμα σας.
Και να καεί στη φωτιά
της ματιάς σας;
Πως;
πως να το καταφέρω αυτό
εγώ, 
που μέσα στο γαλάζιο σας
μόνο τον παγωμένο ωκεανό
μπορώ να βλέπω;

Τρίτη, 3 Μαΐου 2016

"ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ".

Αγαπημένο αριστερό μου
χέρι.
Χαϊδεύεις τ' ακροδάχτυλα
και φτάνεις κατευθείαν
στην καρδιά.
Αγαπημένο μου αριστερό
που πιάνεις το μολύβι
και ζωγραφίζεις
όνειρα.
Χαϊδεύεις το μέτωπο μου
Χαϊδεύεις τις ρυτίδες
γύρω απ΄ τα μάτια.
Αγγίζεις το πρόσωπο
φιλάς τα χείλη.
Ακουμπώ με το δικό μου
αριστερό
την καρδιά μου.
Ακούω τους χτύπους της.
Νιώθω την μαχαιριά σου.
Βλέπω το αίμα που τρέχει.
Βλέπω το χέρι, αυτό,
το αριστερό σου
που κρατά το μαχαίρι.
Πού πιάνει το πινέλο
το βουτά στο αίμα μου
και τα βάφει όλα
κόκκινα.

Κυριακή, 1 Μαΐου 2016

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΟΥ 2016.

Σήμερα κλείνεις τα 51 σου χρόνια...
Πάνω σε ενα κρεββάτι νοσοκομείου.
Με ενα κορμί σαν άδειο σακί,
πεταμένο....
Ενα βλέμμα άδειο
μιας ψυχής που αιωρείται στο άπειρο.
Μην ξέροντας αν πρέπει να μείνει
ή να φύγει.
Τι να σου ευχηθώ;
Ετσι και αλλοιώς,
η ζωή αποφασίζει μόνη της
κανέναν δεν ρωτά.
Μια λάθος στροφή,
μια στραβοτιμονιά,
μια λάθος κίνηση...
Έτσι πάντα συμβαίνει...
Μας πατάει η ζωή
σαν οδοστρωτήρας.
και μένουμε ενα αποτύπωμα
στην άσφαλτο.
Μια φωτογραφία
σε κορνίζα.
Ενα χαμόγελο αποτυπωμένο
στο χαρτί.
που το φυλάμε σε μια κρυφή
γωνιά του πορτοφολιού μας
και το κουβαλάμε μετά,
πάντα
και γαι πάντα
μαζί μας...
Καλό Πάσχα
Καλή Πρωτομαγιά
Ευτυχισμένα γενέθλια
ψυχή της ψυχής μου.



Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ"

ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΦΩΣ.


Φύγε αγάπη μου!
Φύγε για το Φώς.
Φύγε για εκεί,
που ο Χρόνος δεν μετράει.
Εκεί, που η Ζωή είναι Θάνατος, 
και ο Θάνατος, Ζωή.
Εκεί, που δεν υπάρχει μέρα,
και που η νύχτα φέγγει
όλα τ'αστέρια τ' ουρανού...
Φύγε αγάπη μου!
Λύτρωσέ με, για να λυτρωθείς.
Φύγε για να 'ρθω
να σε βρώ....

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

"ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ".

Ταξιδεύουν οι ψυχές μας!
Κάποιες φορές ανταμώνουν,
άλλες πάλι χωρίζουν.
Πάντα κάτι κρατούν 
η μιά απ' την άλλη.
Πάντα ενα κομμάτι τους
δίνουν και παίρνουν.
Κι' έτσι πορεύονται
στον Χρόνο.
Ενα πάρε-δώσε είναι η ζωή.
Στιγμές μικρές,
υπέροχες στιγμές,
κι' υστερα πάλι,
ο δρόμος ο μοναχικός.
Πότε ανάλαφρος και ήρεμος,
και πότε ανηφορικός...
Πάρε τον δρόμο σου
ψυχή μου.
Φεύγα, μην καθυστερείς!
Φεύγα! 

Ενα καινούργιο λιμάνι
σε περιμένει.
Και κάποια μέρα, θα σε βρώ.
Σ' ενα λιμάνι,
θα σε περιμένω
Ξανά, και πάλι απ' την αρχή....

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ. "ΤΑ ΛΟΓΙΑ".


Όσες θάλασσες κι' αν περάσω,
μόλις πιάσω στεριά ,
μου λείπεις....
Είναι τα μάτια σου πού,
δεν μπορω να τα ξεχάσω...
Εκείνο το βλέμμα το καθαρό, το καταγάλανο...
Αυτό που σιωπά, 
και τα λέει πάντα, όλα!
Και μετά μένει η αμηχανία, του,
να μην υπάρχει τίποτα να ειπωθεί πιά.
Λόγια!
Φτωχά τα συναισθήματα,
αδυνατούν να περιγράψουν…
Λόγια, μόνο λόγια...
Γράμματα στην σειρά…
Πως να περιγράψουν την φλόγα που καίει στην καρδιά?
Τον πόνο και την αγάπη...
Αυτό,
είναι το μαρτύριό σου ποιητή!
Να πρέπει πάντα να παίζεις με τα λόγια...
και ο πόνος της καρδιάς, να μένει μέσα σου
και να σε λιώνει..